Kardio-Know-How
Prof. Jarosław Drożdż z Kliniki Kardiologii Centralnego Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi przestawia fascynujący świat współczesnej kardiologii klinicznej, kluczowych wyników badań naukowych, najnowszych wytycznych, ich najświeższe aktualizacje i zastosowanie w praktycznej pracy lekarza w szpitalu i poradni. Podcast jest częścią Akademickiego Portalu Edukacyjnego kardio-know-how.pl, jest przeznaczony wyłącznie dla profesjonalistów i odzwierciedla wyłącznie osobiste Autora. Jeżeli interesuje Cię medycyna, a szczególnie kardiologia, choroby serca i naczyń, ochrona zdrowia, profilaktyka, ciekawe przypadki kliniczne i najnowsze doniesienia z medycznego świata- to ten podcast jest zdecydowanie dla Ciebie.
Ep.239 SMuRFs-less - nowy, a jakże elegancki element słownika nowoczesnego kardiologa.
2025-12-12 06:00:00
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam pojęcie SMuRFs-less. Coraz więcej pojawia się skrótów opisujących szczególne fenotypy choroby niedokrwiennej serca, począwszy od MINOCA i INOCA, a także ANOCA, które omawiałem szerzej w odcinku 117 z 12 maja 2023 roku: https://open.spotify.com/episode/37HPbmamx5qiDVN8fUdhth?si=881fb4ec4a9143cb . Niedługo potem, 24 maja 2023 roku, w podcaście Heart ukazała się rozmowa na ten temat, choć bez użycia terminu ANOCA, lecz z rzetelnym omówieniem MINOCA i INOCA: https://open.spotify.com/episode/57BS26FP3UGH0vnb18xasn?si=4e763c576cde47bf . Dziś jednak do słownika dołącza kolejny ważny skrót – SMuRFs-less – określający pacjentów z zawałem serca i ze zwężeniami tętnic wieńcowych, ale pozbawionych klasycznych, modyfikowalnych czynników ryzyka, co opisano po raz pierwszy w JACC we 09/2023: https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2023.06.045 . Rok później ukazała się analiza NMR pacjentów po zawale, w której po raz pierwszy pojawiło się samo pojęcie SMuRFs-less: https://www.ejinme.com/article/S0953-6205(23)00297-2/fulltext . Ogromny rezonans wywołał także znakomity tekst Paula Ridkera „SMuRF-less but inflamed”, opublikowany podczas Kongresu ESC, który jednoznacznie łączy zawał bez czynników ryzyka ze stanem zapalnym i podkreśla znaczenie hsCRP: https://academic.oup.com/eurheartj/advance-article-abstract/doi/10.1093/eurheartj/ehaf658/8242429?redirectedFrom=fulltext . Problem SMuRFs-less okazał się klinicznie doniosły – obejmuje ok. 11% wszystkich pacjentów z OZW i ponad 20% chorych ze STEMI, co w Polsce w 2024 roku przełożyło się na ok. 11 tysięcy takich przypadków, zgodnie z danymi z naszej publikacji w Polish Heart Journal: https://journals.viamedica.pl/polish_heart_journal/article/view/108435 . Pacjenci ci mają wyższe ryzyko wczesnej śmiertelności, częściej doświadczają zatrzymania krążenia, wstrząsu kardiogennego i powikłań okołozabiegowych, a jednocześnie częściej brakuje u nich tradycyjnych czynników ryzyka, za to częściej występują te nietradycyjne, jak choroby zapalne, obciążenia rodzinne czy zaburzenia psychiczne. Leczenie tych chorych okazuje się mniej zgodne z zaleceniami – rzadziej otrzymują statyny, ACE-I, β-blokery czy leki przeciwpłytkowe – dlatego poprawa rokowania zaczyna się od poprawy terapii, w tym intensyfikacji statyn i zwiększenia stosowania pełnego GDMT. Kluczową rolę w ocenie ryzyka odgrywają trzy markery: LDL-C, hsCRP i LP(a), z których każdy niezależnie przewiduje ryzyko zawału, choć aktualne skale ryzyka uwzględniają jedynie LDL-C, dlatego konieczne jest ich uzupełnienie o hsCRP>3 i LP(a)>30. Wreszcie, coraz większego znaczenia nabiera koncepcja zapalna zawału serca, obejmująca zarówno intensywną kontrolę stanu zapalnego – od leczenia infekcji i dbałości o styl życia, po potencjalne terapie przeciwzapalne w rodzaju kolchicyny czy IL-1β-inhibitorów – jak i pełną modyfikację skal ryzyka, bo pacjent SMuRFs-less, pozbawiony tradycyjnych czynników, ma w pierwszym roku prawie dwukrotnie wyższe ryzyko zgonu niż ten klasyczny, palący tytoń czy z hiperlipidemią. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam pojęcie SMuRFs-less.
Coraz więcej pojawia się skrótów opisujących szczególne fenotypy choroby niedokrwiennej serca, począwszy od MINOCA i INOCA, a także ANOCA, które omawiałem szerzej w odcinku 117 z 12 maja 2023 roku: https://open.spotify.com/episode/37HPbmamx5qiDVN8fUdhth?si=881fb4ec4a9143cb. Niedługo potem, 24 maja 2023 roku, w podcaście Heart ukazała się rozmowa na ten temat, choć bez użycia terminu ANOCA, lecz z rzetelnym omówieniem MINOCA i INOCA: https://open.spotify.com/episode/57BS26FP3UGH0vnb18xasn?si=4e763c576cde47bf. Dziś jednak do słownika dołącza kolejny ważny skrót – SMuRFs-less – określający pacjentów z zawałem serca i ze zwężeniami tętnic wieńcowych, ale pozbawionych klasycznych, modyfikowalnych czynników ryzyka, co opisano po raz pierwszy w JACC we 09/2023: https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2023.06.045. Rok później ukazała się analiza NMR pacjentów po zawale, w której po raz pierwszy pojawiło się samo pojęcie SMuRFs-less: https://www.ejinme.com/article/S0953-6205(23)00297-2/fulltext. Ogromny rezonans wywołał także znakomity tekst Paula Ridkera „SMuRF-less but inflamed”, opublikowany podczas Kongresu ESC, który jednoznacznie łączy zawał bez czynników ryzyka ze stanem zapalnym i podkreśla znaczenie hsCRP: https://academic.oup.com/eurheartj/advance-article-abstract/doi/10.1093/eurheartj/ehaf658/8242429?redirectedFrom=fulltext. Problem SMuRFs-less okazał się klinicznie doniosły – obejmuje ok. 11% wszystkich pacjentów z OZW i ponad 20% chorych ze STEMI, co w Polsce w 2024 roku przełożyło się na ok. 11 tysięcy takich przypadków, zgodnie z danymi z naszej publikacji w Polish Heart Journal: https://journals.viamedica.pl/polish_heart_journal/article/view/108435. Pacjenci ci mają wyższe ryzyko wczesnej śmiertelności, częściej doświadczają zatrzymania krążenia, wstrząsu kardiogennego i powikłań okołozabiegowych, a jednocześnie częściej brakuje u nich tradycyjnych czynników ryzyka, za to częściej występują te nietradycyjne, jak choroby zapalne, obciążenia rodzinne czy zaburzenia psychiczne. Leczenie tych chorych okazuje się mniej zgodne z zaleceniami – rzadziej otrzymują statyny, ACE-I, β-blokery czy leki przeciwpłytkowe – dlatego poprawa rokowania zaczyna się od poprawy terapii, w tym intensyfikacji statyn i zwiększenia stosowania pełnego GDMT. Kluczową rolę w ocenie ryzyka odgrywają trzy markery: LDL-C, hsCRP i LP(a), z których każdy niezależnie przewiduje ryzyko zawału, choć aktualne skale ryzyka uwzględniają jedynie LDL-C, dlatego konieczne jest ich uzupełnienie o hsCRP>3 i LP(a)>30. Wreszcie, coraz większego znaczenia nabiera koncepcja zapalna zawału serca, obejmująca zarówno intensywną kontrolę stanu zapalnego – od leczenia infekcji i dbałości o styl życia, po potencjalne terapie przeciwzapalne w rodzaju kolchicyny czy IL-1β-inhibitorów – jak i pełną modyfikację skal ryzyka, bo pacjent SMuRFs-less, pozbawiony tradycyjnych czynników, ma w pierwszym roku prawie dwukrotnie wyższe ryzyko zgonu niż ten klasyczny, palący tytoń czy z hiperlipidemią.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.
Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Ep.238 AHA 2025 - część 3. Czy można łączyć DOAC z ASA? OPTIMA-AF, ADAPT AF, AQUATIC
2025-12-05 06:00:00
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku rozpoczynam kontynuuję omawianie doniesień z tegorocznego kongresu AHA. Pacjent z migotaniem przedsionków po przezskórnej rewaskularyzacji często wymaga połączenia DOAC z terapią przeciwpłytkową i w wielu przypadkach jest to rozwiązanie nie tylko dopuszczalne, lecz konieczne. W terapii potrójnej – DOAC, ASA i inhibitor P2Y12 – jedynym rekomendowanym inhibitorem P2Y12 jest klopidogrel, ponieważ ticagrelor i prasugrel znacząco zwiększają ryzyko krwawień, co potwierdzają zarówno wytyczne ESC 2023, jak i dane kliniczne dostępne m.in. w przeglądzie: https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC12429601/pdf/jcm-14-06331.pdf . Obecne standardy ESC/PTK oraz ACC/AHA wskazują, że potrójna terapia powinna trwać jak najkrócej, z reguły jedynie w trakcie hospitalizacji, a wyjątkowo do miesiąca u chorych szczególnie wysokiego ryzyka zakrzepicy. Przy wypisie odstawiamy ASA i pozostawiamy schemat DOAC + klopidogrel, co ma najsilniejsze potwierdzenie naukowe, zwłaszcza w badaniu AUGUSTUS: https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa1817083 . Terapia podwójna trwa standardowo 12 miesięcy po OZW i złożonej PCI oraz 6 miesięcy po prostej rewaskularyzacji w PZW, po czym przechodzi się do monoterapii DOAC. Badanie OPTIMA-AF zaprezentowane na AHA pokazało, że skrócenie terapii DOAC + P2Y12 do jednego miesiąca nie zwiększa ryzyka powikłań niedokrwiennych, za to redukuje liczbę krwawień aż o połowę. Przeciwna strategia, czyli przedłużanie terapii DOAC + klopidogrel ponad 12 miesięcy, okazała się szkodliwa, co jednoznacznie wykazano w badaniu ADAPT AF-DES: https://www.nejm.org/doi/abs/10.1056/NEJMoa2512091 . Najnowsze dane – w tym badanie AQUATIC ( https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2507532 ) oraz metaanaliza opublikowana w Circulation: https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIRCULATIONAHA.125.077141 – potwierdzają, że każdy dodatkowy lek przeciwpłytkowy podawany z DOAC zwiększa liczbę krwawień i powikłań ogółem, nie przynosząc korzyści niedokrwiennych. W świetle tych wyników zarówno wytyczne, jak i najnowsza literatura konsekwentnie promują strategię maksymalnego skracania terapii skojarzonych oraz szybki powrót do monoterapii DOAC. Praktyczny wniosek jest jednoznaczny: u pacjentów z AF po PCI obowiązuje zasada „jak najkrócej w połączeniu, jak najszybciej DOAC solo”, zgodna z aktualnym stanem wiedzy i wynikami największych badań ostatnich lat. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku rozpoczynam kontynuuję omawianie doniesień z tegorocznego kongresu AHA.
Pacjent z migotaniem przedsionków po przezskórnej rewaskularyzacji często wymaga połączenia DOAC z terapią przeciwpłytkową i w wielu przypadkach jest to rozwiązanie nie tylko dopuszczalne, lecz konieczne. W terapii potrójnej – DOAC, ASA i inhibitor P2Y12 – jedynym rekomendowanym inhibitorem P2Y12 jest klopidogrel, ponieważ ticagrelor i prasugrel znacząco zwiększają ryzyko krwawień, co potwierdzają zarówno wytyczne ESC 2023, jak i dane kliniczne dostępne m.in. w przeglądzie: https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC12429601/pdf/jcm-14-06331.pdf. Obecne standardy ESC/PTK oraz ACC/AHA wskazują, że potrójna terapia powinna trwać jak najkrócej, z reguły jedynie w trakcie hospitalizacji, a wyjątkowo do miesiąca u chorych szczególnie wysokiego ryzyka zakrzepicy. Przy wypisie odstawiamy ASA i pozostawiamy schemat DOAC + klopidogrel, co ma najsilniejsze potwierdzenie naukowe, zwłaszcza w badaniu AUGUSTUS: https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa1817083. Terapia podwójna trwa standardowo 12 miesięcy po OZW i złożonej PCI oraz 6 miesięcy po prostej rewaskularyzacji w PZW, po czym przechodzi się do monoterapii DOAC. Badanie OPTIMA-AF zaprezentowane na AHA pokazało, że skrócenie terapii DOAC + P2Y12 do jednego miesiąca nie zwiększa ryzyka powikłań niedokrwiennych, za to redukuje liczbę krwawień aż o połowę. Przeciwna strategia, czyli przedłużanie terapii DOAC + klopidogrel ponad 12 miesięcy, okazała się szkodliwa, co jednoznacznie wykazano w badaniu ADAPT AF-DES: https://www.nejm.org/doi/abs/10.1056/NEJMoa2512091. Najnowsze dane – w tym badanie AQUATIC (https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2507532) oraz metaanaliza opublikowana w Circulation: https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIRCULATIONAHA.125.077141 – potwierdzają, że każdy dodatkowy lek przeciwpłytkowy podawany z DOAC zwiększa liczbę krwawień i powikłań ogółem, nie przynosząc korzyści niedokrwiennych. W świetle tych wyników zarówno wytyczne, jak i najnowsza literatura konsekwentnie promują strategię maksymalnego skracania terapii skojarzonych oraz szybki powrót do monoterapii DOAC. Praktyczny wniosek jest jednoznaczny: u pacjentów z AF po PCI obowiązuje zasada „jak najkrócej w połączeniu, jak najszybciej DOAC solo”, zgodna z aktualnym stanem wiedzy i wynikami największych badań ostatnich lat.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.
Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Ep.237 AHA 2025 - część 2. Hiperlipidemia- CRISP i mRNA: to naprawdę nowa forma terapii.
2025-11-21 06:00:00
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku rozpoczynam kontynuuję omawianie doniesień z tegorocznego kongresu AHA. Przeanalizowałem ponownie prezentacje z AHA 2025 i na drugim miejscu najważniejszych przełomów stawiam nowoczesne terapie lipidowe oparte na mRNA i edycji genów. Choć kardiologia wciąż opiera się głównie na klasycznej farmakoterapii, pojawiają się już u nas technologie znane z onkologii — przeciwciała monoklonalne i terapie oparte na RNA. W Polsce mamy alirokumab i inklisiran w programie B.101, a 27 listopada odbędzie się webinar z prof. Chlebusem nt. nowego otwarcia programu (link: https://sanofi.zoom.us/j/92476088795?pwd=DzcZmFDH7j2PzjQg3tZYuejpMNilmz.1 ). Pierwszą część stanowi Olezarsen z badań CORE-TIMI 72 — lek działający na mRNA apoC-III, obniżający TG nawet o 70% i redukujący ryzyko ostrego zapalenia trzustki o 85%. Nie efekty kliniczne, lecz sama nowa koncepcja terapii mRNA jest tu dla mnie kluczowa, choć aktualne badania pokazały nieoczekiwany wzrost LDL o ok. 50%. Mechanizm Olezarsenu opiera się na antysensownym oligonukleotydzie GalNAc3 kierowanym do hepatocytów i degradacji mRNA APOC3, co derepresjonuje lipazę lipoproteinową i przyspiesza klirens TG. Wyniki wraz z udziałem prof. Banacha opublikowano w NEJM: https://www.nejm.org/doi/abs/10.1056/NEJMoa2512761 oraz wcześniejsze dane: https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2507227 . Drugą częścią nowości jest edycja genu ANGPTL3 — białka regulującego metabolizm lipidów, którego naturalne warianty utraty funkcji obniżają LDL i TG. Preparat CTX310 zawiera CRISPR-Cas9 zamknięty w nanocząsteczkach lipidowych i w badaniu fazy I (rok obserwacji) wykazał przede wszystkim bezpieczeństwo stosowania. To początek fascynującej drogi, która może w przyszłości doprowadzić do trwałego obniżania lipidów jednorazową terapią genową. Najnowsze doniesienia NEJM sugerują, że era leczenia aterogenezy poprzez edycję genów właśnie się rozpoczyna ( https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa2511778 ). Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku rozpoczynam kontynuuję omawianie doniesień z tegorocznego kongresu AHA.
Przeanalizowałem ponownie prezentacje z AHA 2025 i na drugim miejscu najważniejszych przełomów stawiam nowoczesne terapie lipidowe oparte na mRNA i edycji genów. Choć kardiologia wciąż opiera się głównie na klasycznej farmakoterapii, pojawiają się już u nas technologie znane z onkologii — przeciwciała monoklonalne i terapie oparte na RNA. W Polsce mamy alirokumab i inklisiran w programie B.101, a 27 listopada odbędzie się webinar z prof. Chlebusem nt. nowego otwarcia programu (link: https://sanofi.zoom.us/j/92476088795?pwd=DzcZmFDH7j2PzjQg3tZYuejpMNilmz.1). Pierwszą część stanowi Olezarsen z badań CORE-TIMI 72 — lek działający na mRNA apoC-III, obniżający TG nawet o 70% i redukujący ryzyko ostrego zapalenia trzustki o 85%. Nie efekty kliniczne, lecz sama nowa koncepcja terapii mRNA jest tu dla mnie kluczowa, choć aktualne badania pokazały nieoczekiwany wzrost LDL o ok. 50%. Mechanizm Olezarsenu opiera się na antysensownym oligonukleotydzie GalNAc3 kierowanym do hepatocytów i degradacji mRNA APOC3, co derepresjonuje lipazę lipoproteinową i przyspiesza klirens TG. Wyniki wraz z udziałem prof. Banacha opublikowano w NEJM: https://www.nejm.org/doi/abs/10.1056/NEJMoa2512761
oraz wcześniejsze dane: https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2507227
. Drugą częścią nowości jest edycja genu ANGPTL3 — białka regulującego metabolizm lipidów, którego naturalne warianty utraty funkcji obniżają LDL i TG. Preparat CTX310 zawiera CRISPR-Cas9 zamknięty w nanocząsteczkach lipidowych i w badaniu fazy I (rok obserwacji) wykazał przede wszystkim bezpieczeństwo stosowania. To początek fascynującej drogi, która może w przyszłości doprowadzić do trwałego obniżania lipidów jednorazową terapią genową. Najnowsze doniesienia NEJM sugerują, że era leczenia aterogenezy poprzez edycję genów właśnie się rozpoczyna (https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa2511778).
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.
Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Ep.236. AHA 2025 - część 1. POLY-HF czwarta odsłona polypil w historii kardiologii.
2025-11-14 07:00:00
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku rozpoczynam omawianie doniesień z tegorocznego kongresu AHA. Koncepcja polypil ma długą historię — od klasycznych projektów Salima Yusufa, przez rewolucję w leczeniu nadciśnienia dzięki SPC, aż po nowsze dane dotyczące statyny z ezetymibem ( https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2023.05.042 ). W prewencji wtórnej szybkie wdrożenie statyny + ezetymibu w jednej tabletce zmniejsza ryzyko zgonów, zawałów i rewaskularyzacji o około 25% w porównaniu z terapią sekwencyjną. Najnowsza, czwarta odsłona dotyczy niewydolności serca, gdzie teoretycznie idealnie pasuje model polypil obejmujący 4 filary terapii, choć dotąd utrudniały to liczne dawki β-blokerów i ACE-I. W badaniu POLY-HF ( https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIRCOUTCOMES.125.012834 ) sprawdzono SPC zawierającą empagliflozynę 10 mg, spironolakton 12,5 mg i metoprolol 25–150 mg u pacjentów z HFrEF. Po 6 miesiącach częstość stosowania pełnej terapii wzrosła o 50%, a samodzielne odstawianie leków spadło z 18% do 4%. Poprawiła się EF (+3,5%), NT-proBNP spadło o 35%, zmniejszyła się hiperkaliemia i redukowano spadek GFR. Odnotowano także poprawę jakości życia i łączną redukcję powikłań oraz zgonów o 59%, a hospitalizacji o 60%. To niewielkie, ale przełomowe badanie pokazuje, że polypil może zmienić praktykę w niewydolności serca poprzez uproszczenie terapii. Co więcej, najnowsze wytyczne AHA/ACC dotyczące nadciśnienia po raz pierwszy jednoznacznie zaleciły stosowanie SPC ( https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIR.0000000000001356 ). Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku rozpoczynam omawianie doniesień z tegorocznego kongresu AHA.
Koncepcja polypil ma długą historię — od klasycznych projektów Salima Yusufa, przez rewolucję w leczeniu nadciśnienia dzięki SPC, aż po nowsze dane dotyczące statyny z ezetymibem (https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2023.05.042). W prewencji wtórnej szybkie wdrożenie statyny + ezetymibu w jednej tabletce zmniejsza ryzyko zgonów, zawałów i rewaskularyzacji o około 25% w porównaniu z terapią sekwencyjną. Najnowsza, czwarta odsłona dotyczy niewydolności serca, gdzie teoretycznie idealnie pasuje model polypil obejmujący 4 filary terapii, choć dotąd utrudniały to liczne dawki β-blokerów i ACE-I. W badaniu POLY-HF (https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIRCOUTCOMES.125.012834) sprawdzono SPC zawierającą empagliflozynę 10 mg, spironolakton 12,5 mg i metoprolol 25–150 mg u pacjentów z HFrEF. Po 6 miesiącach częstość stosowania pełnej terapii wzrosła o 50%, a samodzielne odstawianie leków spadło z 18% do 4%. Poprawiła się EF (+3,5%), NT-proBNP spadło o 35%, zmniejszyła się hiperkaliemia i redukowano spadek GFR. Odnotowano także poprawę jakości życia i łączną redukcję powikłań oraz zgonów o 59%, a hospitalizacji o 60%. To niewielkie, ale przełomowe badanie pokazuje, że polypil może zmienić praktykę w niewydolności serca poprzez uproszczenie terapii. Co więcej, najnowsze wytyczne AHA/ACC dotyczące nadciśnienia po raz pierwszy jednoznacznie zaleciły stosowanie SPC (https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIR.0000000000001356).
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.
Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Ep.235. TCT 2025 - część 2. SUMMIT-MAC. Widzicie zwapnienia pierścienia mitralnego?
2025-11-07 14:00:00
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku rozpoczynam omawianie doniesień z tegorocznego kongresu TCT. Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi i prowadzę podcast Kardio-Know-How , część portalu edukacyjnego o tej samej nazwie. Niedomykalność mitralna dzieli się na pierwotną (degeneracyjną) i wtórną (czynnościową) — rozróżnienie to ma kluczowe znaczenie dla leczenia. Podstawą diagnostyki są badanie kliniczne, echokardiografia i ocena frakcji wyrzutowej lewej komory. W leczeniu wtórnej niedomykalności fundamentem jest terapia zgodna z wytycznymi (GDMT) dla niewydolności serca, obejmująca m.in. ARNI, MRA, flozyny i beta-blokery. W pierwotnej postaci leki łagodzą objawy, ale nie modyfikują przebiegu choroby. Terapia resynchronizująca (CRT) i leczenie migotania przedsionków mogą dodatkowo poprawić wyniki. W ciężkiej pierwotnej niedomykalności preferowana jest naprawa zastawki, a u pacjentów wysokiego ryzyka — przezcewnikowa naprawa (TEER, np. MitraClip). W przypadku zwapnienia pierścienia (MAC) coraz częściej rozważa się przezcewnikową wymianę zastawki, choć to technicznie trudne. Badanie SUMMIT-MAC testowało system Tendyne u pacjentów z ciężkim MAC — opisano go w Cardiology Journal ( https://journals.viamedica.pl/cardiology_journal/article/view/99752 ) i JACC ( https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2025.10.025 ). Wyniki wskazują na 94% skuteczności zabiegu, poprawę klasy NYHA i jakości życia przy 80% przeżyciu rocznym. To duży krok naprzód, ale metoda wciąż dla nielicznych — potrzebne są dalsze badania i porównania z klasyczną chirurgią. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku rozpoczynam omawianie doniesień z tegorocznego kongresu TCT.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi i prowadzę podcast Kardio-Know-How, część portalu edukacyjnego o tej samej nazwie. Niedomykalność mitralna dzieli się na pierwotną (degeneracyjną) i wtórną (czynnościową) — rozróżnienie to ma kluczowe znaczenie dla leczenia. Podstawą diagnostyki są badanie kliniczne, echokardiografia i ocena frakcji wyrzutowej lewej komory. W leczeniu wtórnej niedomykalności fundamentem jest terapia zgodna z wytycznymi (GDMT) dla niewydolności serca, obejmująca m.in. ARNI, MRA, flozyny i beta-blokery. W pierwotnej postaci leki łagodzą objawy, ale nie modyfikują przebiegu choroby. Terapia resynchronizująca (CRT) i leczenie migotania przedsionków mogą dodatkowo poprawić wyniki. W ciężkiej pierwotnej niedomykalności preferowana jest naprawa zastawki, a u pacjentów wysokiego ryzyka — przezcewnikowa naprawa (TEER, np. MitraClip). W przypadku zwapnienia pierścienia (MAC) coraz częściej rozważa się przezcewnikową wymianę zastawki, choć to technicznie trudne. Badanie SUMMIT-MAC testowało system Tendyne u pacjentów z ciężkim MAC — opisano go w Cardiology Journal (https://journals.viamedica.pl/cardiology_journal/article/view/99752) i JACC (https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2025.10.025). Wyniki wskazują na 94% skuteczności zabiegu, poprawę klasy NYHA i jakości życia przy 80% przeżyciu rocznym. To duży krok naprzód, ale metoda wciąż dla nielicznych — potrzebne są dalsze badania i porównania z klasyczną chirurgią.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.
Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Ep.234 TCT 2025 - część 1. PARTNER-3. Co się dzieje po 7 latach od TAVI?
2025-10-31 06:00:00
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku rozpoczynam omawianie doniesień z tegorocznego kongresu TCT. Właśnie zakończył się kongres TCT 2025 w San Francisco, jedno z najważniejszych spotkań kardiologów interwencyjnych na świecie. W centrum uwagi znalazły się nowe przezskórne zastawki mitralne, ale dziś skupmy się na klasyce – TAVI i stenozie aortalnej. Przezskórna implantacja zastawki aortalnej stała się rewolucją – minimalnie inwazyjna, bezpieczna i o skuteczności porównywalnej z chirurgiczną wymianą. Seria badań PARTNER (1–3) zmieniła leczenie ciężkiej stenozy aortalnej, poszerzając wskazania do TAVI od pacjentów wysokiego po niskie ryzyko operacyjne. PARTNER 1 wykazał przewagę TAVI nad leczeniem zachowawczym i porównywalność z AVR u chorych wysokiego ryzyka: https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0140673615603087?via=ihub . PARTNER 2 potwierdził równoważność TAVI i AVR u pacjentów umiarkowanego ryzyka: https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa1514616 . PARTNER 3 objął chorych niskiego ryzyka (STS <4%), początkowo z lepszymi wynikami TAVI, choć różnice malały z czasem: https://www.nejm.org/doi/pdf/10.1056/NEJMoa2307447 . Najnowsza 7-letnia obserwacja (NEJM, 2025) potwierdza trwałość i bezpieczeństwo TAVI, z minimalnymi różnicami w przeżyciu i powikłaniach względem AVR: https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa2509766 . W analizie – nieistotnie niższa śmiertelność po TAVI, mniej migotania przedsionków, nieco więcej łagodnych przecieków i zakrzepicy zastawki. Dziś TAVI to standard terapii w całym spektrum ryzyka – rewolucja w praktyce kardiologicznej stała się faktem. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku rozpoczynam omawianie doniesień z tegorocznego kongresu TCT.
Właśnie zakończył się kongres TCT 2025 w San Francisco, jedno z najważniejszych spotkań kardiologów interwencyjnych na świecie. W centrum uwagi znalazły się nowe przezskórne zastawki mitralne, ale dziś skupmy się na klasyce – TAVI i stenozie aortalnej. Przezskórna implantacja zastawki aortalnej stała się rewolucją – minimalnie inwazyjna, bezpieczna i o skuteczności porównywalnej z chirurgiczną wymianą. Seria badań PARTNER (1–3) zmieniła leczenie ciężkiej stenozy aortalnej, poszerzając wskazania do TAVI od pacjentów wysokiego po niskie ryzyko operacyjne. PARTNER 1 wykazał przewagę TAVI nad leczeniem zachowawczym i porównywalność z AVR u chorych wysokiego ryzyka: https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0140673615603087?via=ihub
. PARTNER 2 potwierdził równoważność TAVI i AVR u pacjentów umiarkowanego ryzyka: https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa1514616
. PARTNER 3 objął chorych niskiego ryzyka (STS <4%), początkowo z lepszymi wynikami TAVI, choć różnice malały z czasem: https://www.nejm.org/doi/pdf/10.1056/NEJMoa2307447
. Najnowsza 7-letnia obserwacja (NEJM, 2025) potwierdza trwałość i bezpieczeństwo TAVI, z minimalnymi różnicami w przeżyciu i powikłaniach względem AVR: https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa2509766
. W analizie – nieistotnie niższa śmiertelność po TAVI, mniej migotania przedsionków, nieco więcej łagodnych przecieków i zakrzepicy zastawki. Dziś TAVI to standard terapii w całym spektrum ryzyka – rewolucja w praktyce kardiologicznej stała się faktem.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.
Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Ep.233 Najnowsze wytyczne terapii wad serca - w 20 krokach. ESC 2025 - część 6.
2025-10-18 13:00:00
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie doniesień z tegorocznego kongresu ESC. Najnowsze wytyczne ESC 2025 dotyczące wad zastawkowych serca zastąpiły wersję sprzed 4 lat i wprowadzają 28 nowych oraz 50 zmodyfikowanych zaleceń . Podkreśla, że dokument jest kluczowy dla specjalistycznych ośrodków, gdzie decyzje terapeutyczne podejmuje zespół Heart Team . W stenozie aortalnej (AS) TAVI zaleca się od 70. r.ż. (wcześniej 75), a SAVR u pacjentów <70 lat z niskim ryzykiem operacyjnym. U pacjentów bezobjawowych interwencję można rozważyć przy bardzo ciężkiej AS, szybkiej progresji choroby, LVEF <55% lub podwyższonym BNP. W diagnostyce przed TAVI można zrezygnować z inwazyjnej koronarografii , jeśli CCTA jest wystarczająco dokładna; PCI rozważa się tylko przy istotnych zwężeniach. W niedomykalności mitralnej (MR) chirurgiczna naprawa zastawki jest zalecana u pacjentów bezobjawowych z ciężką PMR, jeśli spełniają określone kryteria (np. AF, SPAP >50 mmHg, powiększenie LA). Nowe zalecenia obejmują też łączenie zabiegów – np. ablację AF i zamknięcie uszka lewego przedsionka (LAAO) w trakcie operacji mitralnej. W leczeniu przeciwzakrzepowym rekomenduje się kontynuację VKA przy drobnych zabiegach oraz jego odstawienie ≥4 dni przed dużymi operacjami, z celem INR <1,5. W przypadku nowoczesnych protez mechanicznych można rozważyć rezygnację z bridgingu przy dużych zabiegach pozasercowych. Pełny dokument i materiały dostępne są na stronie: https://www.escardio.org/Guidelines/Clinical-Practice-Guidelines/Valvular-Heart-Disease Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie doniesień z tegorocznego kongresu ESC.
Najnowsze wytyczne ESC 2025 dotyczące wad zastawkowych serca zastąpiły wersję sprzed 4 lat i wprowadzają 28 nowych oraz 50 zmodyfikowanych zaleceń.
Podkreśla, że dokument jest kluczowy dla specjalistycznych ośrodków, gdzie decyzje terapeutyczne podejmuje zespół Heart Team.
W stenozie aortalnej (AS) TAVI zaleca się od 70. r.ż. (wcześniej 75), a SAVR u pacjentów <70 lat z niskim ryzykiem operacyjnym.
U pacjentów bezobjawowych interwencję można rozważyć przy bardzo ciężkiej AS, szybkiej progresji choroby, LVEF <55% lub podwyższonym BNP.
W diagnostyce przed TAVI można zrezygnować z inwazyjnej koronarografii, jeśli CCTA jest wystarczająco dokładna; PCI rozważa się tylko przy istotnych zwężeniach.
W niedomykalności mitralnej (MR) chirurgiczna naprawa zastawki jest zalecana u pacjentów bezobjawowych z ciężką PMR, jeśli spełniają określone kryteria (np. AF, SPAP >50 mmHg, powiększenie LA).
Nowe zalecenia obejmują też łączenie zabiegów – np. ablację AF i zamknięcie uszka lewego przedsionka (LAAO) w trakcie operacji mitralnej.
W leczeniu przeciwzakrzepowym rekomenduje się kontynuację VKA przy drobnych zabiegach oraz jego odstawienie ≥4 dni przed dużymi operacjami, z celem INR <1,5.
W przypadku nowoczesnych protez mechanicznych można rozważyć rezygnację z bridgingu przy dużych zabiegach pozasercowych.
Pełny dokument i materiały dostępne są na stronie:
https://www.escardio.org/Guidelines/Clinical-Practice-Guidelines/Valvular-Heart-Disease
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.
Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Ep. 232. Najnowsze wytyczne hiperlipidemii- w 12 krokach. ESC 2025- część 5.
2025-10-11 08:00:00
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie doniesień z tegorocznego kongresu ESC. Statyny to najdokładniej przebadane leki obniżające cholesterol — w licznych badaniach klinicznych wykazano ich skuteczność w prewencji pierwotnej i wtórnej. Korzyści przyjmowania statyn przewyższają ryzyko działań niepożądanych — realna „nietolerancja” w praktyce specjalistycznej zdarza się rzadko. W razie objawów sugerujących nietolerancję stosuję strategie: zmniejszenie dawki, zmiana na statynę hydrofilną, stosowanie co drugi dzień, łączenie ze statyną i ezetymibem od początku. W nowych wytycznych ESC/EAS (2025 Focused Update) wprowadzono nową ocenę ryzyka – SCORE2 i SCORE2-OP – oraz rekomendacje intensyfikacji terapii lipidowej podczas hospitalizacji przy ostrych zespołach wieńcowych ( https://www.escardio.org/Guidelines/Clinical-Practice-Guidelines/Focused-Update-on-Dyslipidaemias ). Cele stężenia LDL-C pozostają ostre: poniżej 70 mg/dl u chorych wysokiego ryzyka, poniżej 55 mg/dl u bardzo wysokiego, a u pacjentów ekstremalnego ryzyka nawet poniżej 40 mg/dl. Nowością jest rekomendacja dodawania kwasu bempediowego u pacjentów, którzy nie mogą osiągnąć celu przy maksymalnej tolerowanej dawce statyny lub mają przeciwwskazania ( https://www.escardio.org/Guidelines/Clinical-Practice-Guidelines/Focused-Update-on-Dyslipidaemias ). W rzadkich przypadkach homozygotycznej hipercholesterolemii dopuszcza się także stosowanie evinacumabu jako leków wspomagających leczenie lipidowe. Pomiar Lp(a) co najmniej raz w życiu powinien być wykonany u dorosłych — stan ten uznaje się za istotny czynnik ryzyka modyfikujący. W ostrych zespołach wieńcowych należy rozważyć wczesne zastosowanie terapii kombinowanej (statyna + ezetymib) już podczas hospitalizacji, by jak najszybciej osiągnąć docelowe LDL. Wytyczne 2025 stanowią focused update, uzupełniający wytyczne z 2019 roku — dotyczą tylko tych obszarów, dla których pojawiły się nowe dowody kliniczne wpływające na rekomendacje. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie doniesień z tegorocznego kongresu ESC.
Statyny to najdokładniej przebadane leki obniżające cholesterol — w licznych badaniach klinicznych wykazano ich skuteczność w prewencji pierwotnej i wtórnej. Korzyści przyjmowania statyn przewyższają ryzyko działań niepożądanych — realna „nietolerancja” w praktyce specjalistycznej zdarza się rzadko. W razie objawów sugerujących nietolerancję stosuję strategie: zmniejszenie dawki, zmiana na statynę hydrofilną, stosowanie co drugi dzień, łączenie ze statyną i ezetymibem od początku. W nowych wytycznych ESC/EAS (2025 Focused Update) wprowadzono nową ocenę ryzyka – SCORE2 i SCORE2-OP – oraz rekomendacje intensyfikacji terapii lipidowej podczas hospitalizacji przy ostrych zespołach wieńcowych (https://www.escardio.org/Guidelines/Clinical-Practice-Guidelines/Focused-Update-on-Dyslipidaemias). Cele stężenia LDL-C pozostają ostre: poniżej 70 mg/dl u chorych wysokiego ryzyka, poniżej 55 mg/dl u bardzo wysokiego, a u pacjentów ekstremalnego ryzyka nawet poniżej 40 mg/dl. Nowością jest rekomendacja dodawania kwasu bempediowego u pacjentów, którzy nie mogą osiągnąć celu przy maksymalnej tolerowanej dawce statyny lub mają przeciwwskazania (https://www.escardio.org/Guidelines/Clinical-Practice-Guidelines/Focused-Update-on-Dyslipidaemias). W rzadkich przypadkach homozygotycznej hipercholesterolemii dopuszcza się także stosowanie evinacumabu jako leków wspomagających leczenie lipidowe. Pomiar Lp(a) co najmniej raz w życiu powinien być wykonany u dorosłych — stan ten uznaje się za istotny czynnik ryzyka modyfikujący. W ostrych zespołach wieńcowych należy rozważyć wczesne zastosowanie terapii kombinowanej (statyna + ezetymib) już podczas hospitalizacji, by jak najszybciej osiągnąć docelowe LDL. Wytyczne 2025 stanowią focused update, uzupełniający wytyczne z 2019 roku — dotyczą tylko tych obszarów, dla których pojawiły się nowe dowody kliniczne wpływające na rekomendacje.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.
Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Ep.231. ESC 2025 - część 4. GALFLU i DANFLU. To jab or not to jab.
2025-10-03 06:00:00
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie doniesień z tegorocznego kongresu ESC. Osobiście szczepię się co roku na grypę i mam już 7 dawek przeciw COVID, które także rekomenduję pacjentom. Na kongresie zaprezentowano dwa ogromne badania – GALFLU w Hiszpanii i DANFLU-2 w Danii, oba opublikowane w NEJM 30 sierpnia 2025 ( https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2509834 oraz https://www.nejm.org/doi/abs/10.1056/NEJMoa2509907 ). Wyniki były spójne: wyższa dawka szczepionki przeciw grypie zmniejszała ryzyko hospitalizacji z powodu grypy lub zapalenia płuc o 25%, hospitalizacji kardiologicznych o 8% i zgonów o 13%. To koresponduje z badaniem IAMI z 2021 r., w którym szczepienie tuż po zawale redukowało śmiertelność aż o 41%( https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIRCULATIONAHA.121.057042 ). Warto podkreślić, że w Danii zaszczepionych jest 77% seniorów, a w Polsce tylko 5,5%. Moja konkluzja: szczepienia są bezpieczne, skuteczne i powinny być rekomendowane każdemu pacjentowi, bo mogą realnie zmniejszyć obciążenie systemu ochrony zdrowia. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie doniesień z tegorocznego kongresu ESC.
Osobiście szczepię się co roku na grypę i mam już 7 dawek przeciw COVID, które także rekomenduję pacjentom. Na kongresie zaprezentowano dwa ogromne badania – GALFLU w Hiszpanii i DANFLU-2 w Danii, oba opublikowane w NEJM 30 sierpnia 2025 (https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2509834 oraz https://www.nejm.org/doi/abs/10.1056/NEJMoa2509907). Wyniki były spójne: wyższa dawka szczepionki przeciw grypie zmniejszała ryzyko hospitalizacji z powodu grypy lub zapalenia płuc o 25%, hospitalizacji kardiologicznych o 8% i zgonów o 13%. To koresponduje z badaniem IAMI z 2021 r., w którym szczepienie tuż po zawale redukowało śmiertelność aż o 41%(https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIRCULATIONAHA.121.057042). Warto podkreślić, że w Danii zaszczepionych jest 77% seniorów, a w Polsce tylko 5,5%. Moja konkluzja: szczepienia są bezpieczne, skuteczne i powinny być rekomendowane każdemu pacjentowi, bo mogą realnie zmniejszyć obciążenie systemu ochrony zdrowia.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.
Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
Ep. 230. ESC 2025 - część 3. VICTOR&VICTORIA. Vericiguat - miejsce w nowoczesnej terapii niewydolności serca.
2025-09-19 06:00:00
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie doniesień z tegorocznego kongresu ESC. Na ESC 2025 przedstawiono wyniki dwóch dużych badań z vericiguatem – VICTOR i VICTORIA – u pacjentów z niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową. Vericiguat, stymulator sGC działający niezależnie i synergistycznie z NO, poprawia szlak NO–cGMP, redukując remodeling i poprawiając przeżycie. W VICTORIA (NEJM 2020) lek zmniejszał ryzyko zgonu sercowo-naczyniowego lub hospitalizacji z powodu NS o ok. 10% u pacjentów po niedawnym zaostrzeniu:
Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie doniesień z tegorocznego kongresu ESC.
Na ESC 2025 przedstawiono wyniki dwóch dużych badań z vericiguatem – VICTOR i VICTORIA – u pacjentów z niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową. Vericiguat, stymulator sGC działający niezależnie i synergistycznie z NO, poprawia szlak NO–cGMP, redukując remodeling i poprawiając przeżycie.
W VICTORIA (NEJM 2020) lek zmniejszał ryzyko zgonu sercowo-naczyniowego lub hospitalizacji z powodu NS o ok. 10% u pacjentów po niedawnym zaostrzeniu: