Sofizmaty
Sofizmaty, logika, fallacy, zdrowy rozsądek etc.
49 - Dlaczego jedni mają więcej
2025-11-07 14:07:36
Thomas Sowell, amerykański ekonomista i myśliciel konserwatywny, w książce Race and Culture pisał, że różnice w zamożności i sukcesie różnych grup ludzi są naturalne — wynikają nie tyle z dyskryminacji, ile z różnych tradycji kulturowych. Sowell pokazuje to na przykładzie Hindusów i muzułmanów z Pakistanu. Choć genetycznie są bliscy, inaczej podchodzą do pracy, edukacji i handlu. Jedni inwestują w naukę i przedsiębiorczość, drudzy bardziej w struktury religijne i rodzinne. Efekt? Różnice w dochodach, które utrzymują się przez pokolenia. Podobne zjawisko widać też w samej Europie — między społeczeństwami katolickimi a protestanckimi. Po reformacji XVI wieku protestanci przyjęli etykę, którą Max Weber nazwał później „duchem kapitalizmu”. Praca stała się nie tylko obowiązkiem, ale niemal dowodem łaski Bożej. Oszczędność, punktualność, samodyscyplina – to były cnoty. W krajach katolickich natomiast większy nacisk kładziono na wspólnotę, hierarchię i stabilność, a nie indywidualny sukces. Efekt? Inne wzorce zachowań gospodarczych, które przetrwały do dziś. Sowell podkreślał, że kultura może działać jak kapitał – przekazywany z pokolenia na pokolenie, niezależnie od koloru skóry czy pochodzenia. Kiedy w XIX wieku do Stanów Zjednoczonych zaczęli masowo przybywać katoliccy imigranci z Europy Środkowo-Wschodniej, w tym Polacy, zderzyły się dwa światy. Protestancka Ameryka, wychowana już w duchu punktualności, trzeźwości i ciężkiej pracy, patrzyła z nieufnością na przybyszów, którzy byli bardziej rodzinni, spontaniczni, religijni — ale też mniej zdyscyplinowani w pracy. Polacy mieli reputację ludzi ciepłych, ale czasem zbyt skłonnych do świętowania i alkoholu. Jednak, jak zauważają historycy, protestanci wcale nie zawsze byli tacy „porządni”. Przed rewolucją przemysłową w Anglii robotnicy często świętowali tzw. „Saint Monday” — czyli wolny poniedziałek po niedzielnym piciu. Nie przychodzili do pracy, spóźniali się, a dyscyplina czasu była raczej umowna. To dopiero fabryki i kapitaliści wymusili nowy rytm życia: ściśle wyznaczone godziny, punktualność, zakaz picia. Ale żeby to wytłumaczyć ludziom, użyto języka religii: pracowitość stała się cnotą, a lenistwo – grzechem. Trzeźwość zaczęła być znakiem moralnej czystości. W ten sposób kapitalizm i protestantyzm połączyły siły – jedni potrzebowali posłusznych pracowników, drudzy szukali duchowego sensu w codziennej pracy. Można więc zapytać: czy to religia stworzyła nowoczesnego, punktualnego protestanta, czy może kapitalizm wychował sobie idealnego pracownika i ubrał to w słowa o moralności? Prawdopodobnie jedno i drugie – duch i ekonomia rosły razem. A różnica w zarobkach, o której pisał Sowell, nie zawsze oznacza różnicę w szczęściu. Katolickie społeczeństwa mogą być mniej zamożne, a jednocześnie bardziej zjednoczone, wspólnotowe i spokojniejsze. To trochę jak w znanej anegdocie o kapitaliście, który przyjechał na wakacje do Grecji. Zobaczył rybaka, który łowił tylko kilka ryb dziennie, a potem siadał w cieniu, grał na gitarze i spędzał czas z rodziną. „Czemu nie łowisz więcej? – zapytał kapitalista. – Mógłbyś kupić większą łódź, zatrudnić ludzi, zarobić majątek, a potem na starość odpoczywać na plaży.” Na co rybak spokojnie odpowiedział: „Ale ja już teraz odpoczywam na plaży.” Sowell przypomina, że nierówność to nie zawsze niesprawiedliwość – czasem po prostu różne kultury mają różne odpowiedzi na pytanie, czym jest dobre życie.
Thomas Sowell, amerykański ekonomista i myśliciel konserwatywny, w książce Race and Culture pisał, że różnice w zamożności i sukcesie różnych grup ludzi są naturalne — wynikają nie tyle z dyskryminacji, ile z różnych tradycji kulturowych.
Sowell pokazuje to na przykładzie Hindusów i muzułmanów z Pakistanu. Choć genetycznie są bliscy, inaczej podchodzą do pracy, edukacji i handlu. Jedni inwestują w naukę i przedsiębiorczość, drudzy bardziej w struktury religijne i rodzinne. Efekt? Różnice w dochodach, które utrzymują się przez pokolenia.
Podobne zjawisko widać też w samej Europie — między społeczeństwami katolickimi a protestanckimi. Po reformacji XVI wieku protestanci przyjęli etykę, którą Max Weber nazwał później „duchem kapitalizmu”. Praca stała się nie tylko obowiązkiem, ale niemal dowodem łaski Bożej. Oszczędność, punktualność, samodyscyplina – to były cnoty.
W krajach katolickich natomiast większy nacisk kładziono na wspólnotę, hierarchię i stabilność, a nie indywidualny sukces. Efekt? Inne wzorce zachowań gospodarczych, które przetrwały do dziś. Sowell podkreślał, że kultura może działać jak kapitał – przekazywany z pokolenia na pokolenie, niezależnie od koloru skóry czy pochodzenia.
Kiedy w XIX wieku do Stanów Zjednoczonych zaczęli masowo przybywać katoliccy imigranci z Europy Środkowo-Wschodniej, w tym Polacy, zderzyły się dwa światy. Protestancka Ameryka, wychowana już w duchu punktualności, trzeźwości i ciężkiej pracy, patrzyła z nieufnością na przybyszów, którzy byli bardziej rodzinni, spontaniczni, religijni — ale też mniej zdyscyplinowani w pracy. Polacy mieli reputację ludzi ciepłych, ale czasem zbyt skłonnych do świętowania i alkoholu.
Jednak, jak zauważają historycy, protestanci wcale nie zawsze byli tacy „porządni”. Przed rewolucją przemysłową w Anglii robotnicy często świętowali tzw. „Saint Monday” — czyli wolny poniedziałek po niedzielnym piciu. Nie przychodzili do pracy, spóźniali się, a dyscyplina czasu była raczej umowna. To dopiero fabryki i kapitaliści wymusili nowy rytm życia: ściśle wyznaczone godziny, punktualność, zakaz picia.
Ale żeby to wytłumaczyć ludziom, użyto języka religii: pracowitość stała się cnotą, a lenistwo – grzechem. Trzeźwość zaczęła być znakiem moralnej czystości. W ten sposób kapitalizm i protestantyzm połączyły siły – jedni potrzebowali posłusznych pracowników, drudzy szukali duchowego sensu w codziennej pracy.
Można więc zapytać: czy to religia stworzyła nowoczesnego, punktualnego protestanta, czy może kapitalizm wychował sobie idealnego pracownika i ubrał to w słowa o moralności? Prawdopodobnie jedno i drugie – duch i ekonomia rosły razem.
A różnica w zarobkach, o której pisał Sowell, nie zawsze oznacza różnicę w szczęściu. Katolickie społeczeństwa mogą być mniej zamożne, a jednocześnie bardziej zjednoczone, wspólnotowe i spokojniejsze.
To trochę jak w znanej anegdocie o kapitaliście, który przyjechał na wakacje do Grecji. Zobaczył rybaka, który łowił tylko kilka ryb dziennie, a potem siadał w cieniu, grał na gitarze i spędzał czas z rodziną. „Czemu nie łowisz więcej? – zapytał kapitalista. – Mógłbyś kupić większą łódź, zatrudnić ludzi, zarobić majątek, a potem na starość odpoczywać na plaży.” Na co rybak spokojnie odpowiedział: „Ale ja już teraz odpoczywam na plaży.”
Sowell przypomina, że nierówność to nie zawsze niesprawiedliwość – czasem po prostu różne kultury mają różne odpowiedzi na pytanie, czym jest dobre życie.
Sowell pokazuje to na przykładzie Hindusów i muzułmanów z Pakistanu. Choć genetycznie są bliscy, inaczej podchodzą do pracy, edukacji i handlu. Jedni inwestują w naukę i przedsiębiorczość, drudzy bardziej w struktury religijne i rodzinne. Efekt? Różnice w dochodach, które utrzymują się przez pokolenia.
Podobne zjawisko widać też w samej Europie — między społeczeństwami katolickimi a protestanckimi. Po reformacji XVI wieku protestanci przyjęli etykę, którą Max Weber nazwał później „duchem kapitalizmu”. Praca stała się nie tylko obowiązkiem, ale niemal dowodem łaski Bożej. Oszczędność, punktualność, samodyscyplina – to były cnoty.
W krajach katolickich natomiast większy nacisk kładziono na wspólnotę, hierarchię i stabilność, a nie indywidualny sukces. Efekt? Inne wzorce zachowań gospodarczych, które przetrwały do dziś. Sowell podkreślał, że kultura może działać jak kapitał – przekazywany z pokolenia na pokolenie, niezależnie od koloru skóry czy pochodzenia.
Kiedy w XIX wieku do Stanów Zjednoczonych zaczęli masowo przybywać katoliccy imigranci z Europy Środkowo-Wschodniej, w tym Polacy, zderzyły się dwa światy. Protestancka Ameryka, wychowana już w duchu punktualności, trzeźwości i ciężkiej pracy, patrzyła z nieufnością na przybyszów, którzy byli bardziej rodzinni, spontaniczni, religijni — ale też mniej zdyscyplinowani w pracy. Polacy mieli reputację ludzi ciepłych, ale czasem zbyt skłonnych do świętowania i alkoholu.
Jednak, jak zauważają historycy, protestanci wcale nie zawsze byli tacy „porządni”. Przed rewolucją przemysłową w Anglii robotnicy często świętowali tzw. „Saint Monday” — czyli wolny poniedziałek po niedzielnym piciu. Nie przychodzili do pracy, spóźniali się, a dyscyplina czasu była raczej umowna. To dopiero fabryki i kapitaliści wymusili nowy rytm życia: ściśle wyznaczone godziny, punktualność, zakaz picia.
Ale żeby to wytłumaczyć ludziom, użyto języka religii: pracowitość stała się cnotą, a lenistwo – grzechem. Trzeźwość zaczęła być znakiem moralnej czystości. W ten sposób kapitalizm i protestantyzm połączyły siły – jedni potrzebowali posłusznych pracowników, drudzy szukali duchowego sensu w codziennej pracy.
Można więc zapytać: czy to religia stworzyła nowoczesnego, punktualnego protestanta, czy może kapitalizm wychował sobie idealnego pracownika i ubrał to w słowa o moralności? Prawdopodobnie jedno i drugie – duch i ekonomia rosły razem.
A różnica w zarobkach, o której pisał Sowell, nie zawsze oznacza różnicę w szczęściu. Katolickie społeczeństwa mogą być mniej zamożne, a jednocześnie bardziej zjednoczone, wspólnotowe i spokojniejsze.
To trochę jak w znanej anegdocie o kapitaliście, który przyjechał na wakacje do Grecji. Zobaczył rybaka, który łowił tylko kilka ryb dziennie, a potem siadał w cieniu, grał na gitarze i spędzał czas z rodziną. „Czemu nie łowisz więcej? – zapytał kapitalista. – Mógłbyś kupić większą łódź, zatrudnić ludzi, zarobić majątek, a potem na starość odpoczywać na plaży.” Na co rybak spokojnie odpowiedział: „Ale ja już teraz odpoczywam na plaży.”
Sowell przypomina, że nierówność to nie zawsze niesprawiedliwość – czasem po prostu różne kultury mają różne odpowiedzi na pytanie, czym jest dobre życie.
48 - Charlie Kirk
2025-10-09 22:07:25
W tych audycjach zajmuję się sofizmatami, czyli takimi „hakami”, których ludzie używają w dyskusjach czy debatach. Z tego powodu lubiłem słuchać debat Charliego Kirka. Prawdopodobnie wiecie, że był on amerykańskim prawicowym aktywistą politycznym. Założył konserwatywną organizację Turning Point USA, która szerzyła konserwatywne ideały i była kluczowa w zebraniu poparcia wśród młodych dla Donalda Trumpa. Był też gospodarzem popularnego podcastu „The Charlie Kirk Show” i w swoich wystąpieniach na kampusach uniwersyteckich chętnie wdawał się w spory z lewicowymi studentami. Właśnie na jednym z takich kampusów zginął, zastrzelony przez osobę o przeciwnych poglądach. Był chrześcijaninem i konserwatystą. Sprzeciwiał się aborcji, ale popierał prawo do posiadania broni. I właśnie ten ostatni pogląd spowodował falę komentarzy ludzi, którzy — w łagodny lub dosadny sposób — twierdzili, że „dostał to, co propagował”. W tej audycji będę starał się wykazać błędy logiczne w takim rozumowaniu. Ponieważ Kirk był chrześcijaninem, wielu ludziom nasuwają się słowa Jezusa: „kto mieczem wojuje, od miecza ginie” (Mateusza 26:52). Zauważmy jednak, że Kirk nie walczył mieczem. Zapraszał ludzi o przeciwnych poglądach do rozmowy. To jego przeciwnicy odwoływali się do przemocy, próbując zakłócać jego wystąpienia, a ostatecznie pozbawiając go życia. Nie można więc do jego działalności odnieść słów Jezusa w taki sposób, by zarzucać mu hipokryzję. Inni odwołują się do słów, które rzekomo wypowiedział: „prawo swobodnego dostępu do broni jest warte tych paru śmierci rocznie” (po angielsku: “free access to guns is worth those few deaths a year”). Komentują to mówiąc, że Kirk bagatelizował śmierć i sam stał się tą jedną z paru śmierci rocznie. Nie są to jednak jego dosłowne słowa, lecz parafraza wypowiedzi wyrwanej z kontekstu. Aby wyjaśnić to posłużę się przykładem. Powiedzmy, że w jakimś kraju dochodzi do 1000 gwałtów rocznie. Jakiś polityk wpadł na pomysł aby rozprowadzić wśród kobiet pistolety aby mogły się bronić. W kolejnym roku liczba gwałtów spadła do 100. Można więc chyba wyciągnąć wniosek, że rozprowadzona broń uratowała jakieś 900 kobiet. Niestety, niektóre kobiety użyły tej broni do samobójstwa. Inne kobiety nie zabezpieczyły swoich pistoletów i śmiertelnym wypadkom uległy ich dzieci. Jest to hipotetyczna sytuacja. Załóżmy jednak, że samobójstwo popełniło 10 kobiet, a 5 dzieci zginęło bawiąc się bronią swojej matki. Mamy więc korzyść: 900 kobiet uniknęło gwałtu, ale mamy też koszt społeczny. 10 kobiet użyło tej broni aby się zabić oraz zginęło 5 dzieci. I właśnie w takim sensie Kirk mówił o „cenie wolności”. Nie chodziło mu o lekceważenie ludzkiego życia, lecz o uświadomienie, że każda wolność — także ta do obrony siebie — ma swoją cenę. Tragiczne incydenty nie są jej celem ani powodem do dumy, ale nie mogą też być argumentem za odebraniem prawa, które chroni tysiące innych istnień. Problem z takim argumentem, który właśnie przedstawiłem, polega jednak na tym, że te 900 kobiet nie zostało zgwałconych tylko hipotetycznie, a te 15 osób zginęło naprawdę. Na ten właśnie kontrast zwracają uwagę przeciwnicy posiadania broni. Podkreślają, ile osób ginie rocznie od broni palnej, nie wspominając jednak, że większość z tych przypadków to samobójstwa, a wiele innych dotyczy broni posiadanej nielegalnie. Niestety, zdarzają się też tragedie z udziałem dzieci — ofiar legalnej broni, która była niewłaściwie przechowywana. Zwróćmy jednak uwagę na inny problem w argumentacji przeciwników posiadania broni. Twierdzą oni, że ten koszt, te 15 śmierci z mojego przykładu to zbyt dużo. Można zrozumieć taki sposób myślenia, bo przecież każde życie jest cenne, a szczególnie chyba życie dzieci. W tym rozumowaniu są jednak dwa słabe punkty. Po pierwsze, przeciwnicy broni akceptują podobne koszty w innych dziedzinach życia. Na przykład samochody każdego roku zabijają wielu ludzi, a mimo to niewielu postuluje, by wszystkim odebrać prawo do ich posiadania. Po drugie, zauważmy, że zaniedbań przy przechowywaniu broni — takich, które pozwalają dzieciom uzyskać do niej dostęp — dopuszcza się jedynie niewielka mniejszość. Dokładnie tak samo jest z samochodami: większość kierowców zachowuje się odpowiedzialnie, ale zawsze znajdą się tacy, którzy siadają za kierownicą po alkoholu. Czy jednak można karać wszystkich kierowców za czyny tej nieodpowiedzialnej garstki? Czy można karać wszystkich posiadaczy broni za błędy nielicznych lekkomyślnych? Ktoś mógłby jednak powiedzieć, że ja posłużyłem się tutaj wymyślonym przykładem kraju i tego 1000 gwałtów. Wystarczy jednak poszukać statystyk, aby dowieść, że w miejscach, gdzie ludzie posiadają dużo broni jest bardzo mało włamań. Można też wskazać na miejsca, w których dochodziło do masowych strzelanin. Tacy mordercy wybierali miejsca jak np. szkoły gdzie nikt poza nimi nie posiadał broni. Na sam koniec chciałbym wyjaśnić, że moim celem nie było przekonanie was do posiadania broni. Sam jej nie posiadam i nie zamierzam tego zmienić. Chciałem tylko wskazać na błędy logiczne w argumentowaniu, że Charlie Kirk dostał to co propagował. On nie zachęcał do walki, ale do pokojowej dyskusji. Nie bagatelizował też śmierci spowodowanej legalną bronią. Jeżeli chodzi o moje poglądy to ja wolę mieszkać w miejscach, gdzie ludzie posiadają mało broni. Sam Charlie Kirk też popełniał błędy logiczne. Najczęściej chyba argumentum ad verecundiam. Gdybyście chcieli mógłbym nagrać audycję także na ten temat.
W tych audycjach zajmuję się sofizmatami, czyli takimi „hakami”, których ludzie używają w dyskusjach czy debatach. Z tego powodu lubiłem słuchać debat Charliego Kirka. Prawdopodobnie wiecie, że był on amerykańskim prawicowym aktywistą politycznym. Założył konserwatywną organizację Turning Point USA, która szerzyła konserwatywne ideały i była kluczowa w zebraniu poparcia wśród młodych dla Donalda Trumpa. Był też gospodarzem popularnego podcastu „The Charlie Kirk Show” i w swoich wystąpieniach na kampusach uniwersyteckich chętnie wdawał się w spory z lewicowymi studentami. Właśnie na jednym z takich kampusów zginął, zastrzelony przez osobę o przeciwnych poglądach.
Był chrześcijaninem i konserwatystą. Sprzeciwiał się aborcji, ale popierał prawo do posiadania broni. I właśnie ten ostatni pogląd spowodował falę komentarzy ludzi, którzy — w łagodny lub dosadny sposób — twierdzili, że „dostał to, co propagował”. W tej audycji będę starał się wykazać błędy logiczne w takim rozumowaniu.
Ponieważ Kirk był chrześcijaninem, wielu ludziom nasuwają się słowa Jezusa: „kto mieczem wojuje, od miecza ginie” (Mateusza 26:52). Zauważmy jednak, że Kirk nie walczył mieczem. Zapraszał ludzi o przeciwnych poglądach do rozmowy. To jego przeciwnicy odwoływali się do przemocy, próbując zakłócać jego wystąpienia, a ostatecznie pozbawiając go życia. Nie można więc do jego działalności odnieść słów Jezusa w taki sposób, by zarzucać mu hipokryzję.
Inni odwołują się do słów, które rzekomo wypowiedział: „prawo swobodnego dostępu do broni jest warte tych paru śmierci rocznie” (po angielsku: “free access to guns is worth those few deaths a year”). Komentują to mówiąc, że Kirk bagatelizował śmierć i sam stał się tą jedną z paru śmierci rocznie. Nie są to jednak jego dosłowne słowa, lecz parafraza wypowiedzi wyrwanej z kontekstu. Aby wyjaśnić to posłużę się przykładem.
Powiedzmy, że w jakimś kraju dochodzi do 1000 gwałtów rocznie. Jakiś polityk wpadł na pomysł aby rozprowadzić wśród kobiet pistolety aby mogły się bronić. W kolejnym roku liczba gwałtów spadła do 100. Można więc chyba wyciągnąć wniosek, że rozprowadzona broń uratowała jakieś 900 kobiet. Niestety, niektóre kobiety użyły tej broni do samobójstwa. Inne kobiety nie zabezpieczyły swoich pistoletów i śmiertelnym wypadkom uległy ich dzieci. Jest to hipotetyczna sytuacja. Załóżmy jednak, że samobójstwo popełniło 10 kobiet, a 5 dzieci zginęło bawiąc się bronią swojej matki. Mamy więc korzyść: 900 kobiet uniknęło gwałtu, ale mamy też koszt społeczny. 10 kobiet użyło tej broni aby się zabić oraz zginęło 5 dzieci.
I właśnie w takim sensie Kirk mówił o „cenie wolności”. Nie chodziło mu o lekceważenie ludzkiego życia, lecz o uświadomienie, że każda wolność — także ta do obrony siebie — ma swoją cenę. Tragiczne incydenty nie są jej celem ani powodem do dumy, ale nie mogą też być argumentem za odebraniem prawa, które chroni tysiące innych istnień.
Problem z takim argumentem, który właśnie przedstawiłem, polega jednak na tym, że te 900 kobiet nie zostało zgwałconych tylko hipotetycznie, a te 15 osób zginęło naprawdę. Na ten właśnie kontrast zwracają uwagę przeciwnicy posiadania broni. Podkreślają, ile osób ginie rocznie od broni palnej, nie wspominając jednak, że większość z tych przypadków to samobójstwa, a wiele innych dotyczy broni posiadanej nielegalnie. Niestety, zdarzają się też tragedie z udziałem dzieci — ofiar legalnej broni, która była niewłaściwie przechowywana.
Zwróćmy jednak uwagę na inny problem w argumentacji przeciwników posiadania broni. Twierdzą oni, że ten koszt, te 15 śmierci z mojego przykładu to zbyt dużo. Można zrozumieć taki sposób myślenia, bo przecież każde życie jest cenne, a szczególnie chyba życie dzieci. W tym rozumowaniu są jednak dwa słabe punkty.
Po pierwsze, przeciwnicy broni akceptują podobne koszty w innych dziedzinach życia. Na przykład samochody każdego roku zabijają wielu ludzi, a mimo to niewielu postuluje, by wszystkim odebrać prawo do ich posiadania.
Po drugie, zauważmy, że zaniedbań przy przechowywaniu broni — takich, które pozwalają dzieciom uzyskać do niej dostęp — dopuszcza się jedynie niewielka mniejszość. Dokładnie tak samo jest z samochodami: większość kierowców zachowuje się odpowiedzialnie, ale zawsze znajdą się tacy, którzy siadają za kierownicą po alkoholu. Czy jednak można karać wszystkich kierowców za czyny tej nieodpowiedzialnej garstki? Czy można karać wszystkich posiadaczy broni za błędy nielicznych lekkomyślnych?
Ktoś mógłby jednak powiedzieć, że ja posłużyłem się tutaj wymyślonym przykładem kraju i tego 1000 gwałtów. Wystarczy jednak poszukać statystyk, aby dowieść, że w miejscach, gdzie ludzie posiadają dużo broni jest bardzo mało włamań. Można też wskazać na miejsca, w których dochodziło do masowych strzelanin. Tacy mordercy wybierali miejsca jak np. szkoły gdzie nikt poza nimi nie posiadał broni.
Na sam koniec chciałbym wyjaśnić, że moim celem nie było przekonanie was do posiadania broni. Sam jej nie posiadam i nie zamierzam tego zmienić. Chciałem tylko wskazać na błędy logiczne w argumentowaniu, że Charlie Kirk dostał to co propagował. On nie zachęcał do walki, ale do pokojowej dyskusji. Nie bagatelizował też śmierci spowodowanej legalną bronią. Jeżeli chodzi o moje poglądy to ja wolę mieszkać w miejscach, gdzie ludzie posiadają mało broni.
Sam Charlie Kirk też popełniał błędy logiczne. Najczęściej chyba argumentum ad verecundiam. Gdybyście chcieli mógłbym nagrać audycję także na ten temat.
Był chrześcijaninem i konserwatystą. Sprzeciwiał się aborcji, ale popierał prawo do posiadania broni. I właśnie ten ostatni pogląd spowodował falę komentarzy ludzi, którzy — w łagodny lub dosadny sposób — twierdzili, że „dostał to, co propagował”. W tej audycji będę starał się wykazać błędy logiczne w takim rozumowaniu.
Ponieważ Kirk był chrześcijaninem, wielu ludziom nasuwają się słowa Jezusa: „kto mieczem wojuje, od miecza ginie” (Mateusza 26:52). Zauważmy jednak, że Kirk nie walczył mieczem. Zapraszał ludzi o przeciwnych poglądach do rozmowy. To jego przeciwnicy odwoływali się do przemocy, próbując zakłócać jego wystąpienia, a ostatecznie pozbawiając go życia. Nie można więc do jego działalności odnieść słów Jezusa w taki sposób, by zarzucać mu hipokryzję.
Inni odwołują się do słów, które rzekomo wypowiedział: „prawo swobodnego dostępu do broni jest warte tych paru śmierci rocznie” (po angielsku: “free access to guns is worth those few deaths a year”). Komentują to mówiąc, że Kirk bagatelizował śmierć i sam stał się tą jedną z paru śmierci rocznie. Nie są to jednak jego dosłowne słowa, lecz parafraza wypowiedzi wyrwanej z kontekstu. Aby wyjaśnić to posłużę się przykładem.
Powiedzmy, że w jakimś kraju dochodzi do 1000 gwałtów rocznie. Jakiś polityk wpadł na pomysł aby rozprowadzić wśród kobiet pistolety aby mogły się bronić. W kolejnym roku liczba gwałtów spadła do 100. Można więc chyba wyciągnąć wniosek, że rozprowadzona broń uratowała jakieś 900 kobiet. Niestety, niektóre kobiety użyły tej broni do samobójstwa. Inne kobiety nie zabezpieczyły swoich pistoletów i śmiertelnym wypadkom uległy ich dzieci. Jest to hipotetyczna sytuacja. Załóżmy jednak, że samobójstwo popełniło 10 kobiet, a 5 dzieci zginęło bawiąc się bronią swojej matki. Mamy więc korzyść: 900 kobiet uniknęło gwałtu, ale mamy też koszt społeczny. 10 kobiet użyło tej broni aby się zabić oraz zginęło 5 dzieci.
I właśnie w takim sensie Kirk mówił o „cenie wolności”. Nie chodziło mu o lekceważenie ludzkiego życia, lecz o uświadomienie, że każda wolność — także ta do obrony siebie — ma swoją cenę. Tragiczne incydenty nie są jej celem ani powodem do dumy, ale nie mogą też być argumentem za odebraniem prawa, które chroni tysiące innych istnień.
Problem z takim argumentem, który właśnie przedstawiłem, polega jednak na tym, że te 900 kobiet nie zostało zgwałconych tylko hipotetycznie, a te 15 osób zginęło naprawdę. Na ten właśnie kontrast zwracają uwagę przeciwnicy posiadania broni. Podkreślają, ile osób ginie rocznie od broni palnej, nie wspominając jednak, że większość z tych przypadków to samobójstwa, a wiele innych dotyczy broni posiadanej nielegalnie. Niestety, zdarzają się też tragedie z udziałem dzieci — ofiar legalnej broni, która była niewłaściwie przechowywana.
Zwróćmy jednak uwagę na inny problem w argumentacji przeciwników posiadania broni. Twierdzą oni, że ten koszt, te 15 śmierci z mojego przykładu to zbyt dużo. Można zrozumieć taki sposób myślenia, bo przecież każde życie jest cenne, a szczególnie chyba życie dzieci. W tym rozumowaniu są jednak dwa słabe punkty.
Po pierwsze, przeciwnicy broni akceptują podobne koszty w innych dziedzinach życia. Na przykład samochody każdego roku zabijają wielu ludzi, a mimo to niewielu postuluje, by wszystkim odebrać prawo do ich posiadania.
Po drugie, zauważmy, że zaniedbań przy przechowywaniu broni — takich, które pozwalają dzieciom uzyskać do niej dostęp — dopuszcza się jedynie niewielka mniejszość. Dokładnie tak samo jest z samochodami: większość kierowców zachowuje się odpowiedzialnie, ale zawsze znajdą się tacy, którzy siadają za kierownicą po alkoholu. Czy jednak można karać wszystkich kierowców za czyny tej nieodpowiedzialnej garstki? Czy można karać wszystkich posiadaczy broni za błędy nielicznych lekkomyślnych?
Ktoś mógłby jednak powiedzieć, że ja posłużyłem się tutaj wymyślonym przykładem kraju i tego 1000 gwałtów. Wystarczy jednak poszukać statystyk, aby dowieść, że w miejscach, gdzie ludzie posiadają dużo broni jest bardzo mało włamań. Można też wskazać na miejsca, w których dochodziło do masowych strzelanin. Tacy mordercy wybierali miejsca jak np. szkoły gdzie nikt poza nimi nie posiadał broni.
Na sam koniec chciałbym wyjaśnić, że moim celem nie było przekonanie was do posiadania broni. Sam jej nie posiadam i nie zamierzam tego zmienić. Chciałem tylko wskazać na błędy logiczne w argumentowaniu, że Charlie Kirk dostał to co propagował. On nie zachęcał do walki, ale do pokojowej dyskusji. Nie bagatelizował też śmierci spowodowanej legalną bronią. Jeżeli chodzi o moje poglądy to ja wolę mieszkać w miejscach, gdzie ludzie posiadają mało broni.
Sam Charlie Kirk też popełniał błędy logiczne. Najczęściej chyba argumentum ad verecundiam. Gdybyście chcieli mógłbym nagrać audycję także na ten temat.
47 - Polemika Hamiltona
2025-09-25 23:08:11
Dzisiejszy odcinek będzie poświęcony polemice politycznej sprzed prawie 250 lat. Chciałbym pokazać, jakie argumenty przedstawiały obie strony i krótko je omówić. Będzie to też taki test, czy was, drodzy słuchacze, interesuje taki temat. Zacznę od historii, a na koniec przejdę do oceny argumentacji. Opierać się będę na artykule: “Amerykańska wizja wolności u progu wojny o niepodległość w świetle polemiki Alexandra Hamiltona z Samuelem Seaburym. Argumentacja lojalisty i patrioty”, którego autorem jest Tomasz Piędzioch. I Kongres Kontynentalny zaczął działać w 1774 roku. Alexander Hamilton miał wtedy jakieś 17–19 lat i był studentem. Samuel Seabury był anglikańskim duchownym, miał około 45 lat i był lojalistą, czyli wiernym poddanym króla Jerzego III i brytyjskiego parlamentu. Hamilton należał natomiast do tzw. patriotów, sprzeciwiających się zamorskim prawom. Żaden z nich nie był uczestnikiem kongresu. Polemikę rozpoczął Seabury. 5 września 1774 roku opublikował tekst ostrzegający przed ekonomicznymi konsekwencjami bojkotu towarów brytyjskich. Jeszcze w grudniu tego samego roku Alexander Hamilton napisał odpowiedź, w której zarzucił parlamentowi brytyjskiemu bezprawne działania. Podkreślał, że koloniści zostali obciążeni podatkami, mimo że nie mieli własnych przedstawicieli w parlamencie – stąd słynne hasło: no taxation without representation. Na początku 1775 roku Seabury uderzył w inny punkt: twierdził, że I Kongres Kontynentalny sam w sobie nie reprezentuje obywateli kolonii, bo nie został wybrany demokratycznie. W lutym tego samego roku Hamilton opublikował kolejną broszurę, w której argumentował, że Amerykanie są poddanymi króla, a nie parlamentu. Na tym etapie nie dyskutowano jeszcze o niepodległości. Spór dotyczył przede wszystkim kwestii ekonomicznych. I trzeba przyznać, że Seabury miał tu sporo racji – po uzyskaniu niepodległości gospodarka Stanów Zjednoczonych rzeczywiście znalazła się w kryzysie, wojna zniszczyła handel i finanse młodego państwa. Hamilton nie rozwinął tego tematu, lecz przeszedł do innego argumentu: że według brytyjskiego prawa nielegalne jest opodatkowywanie ludzi, którzy nie mają reprezentacji w parlamencie. Seabury odpowiedział, że sam Kongres nie reprezentuje kolonistów. Wtedy Hamilton powołał się na tzw. prawa naturalne, które – jak twierdził – stoją ponad prawem stanowionym przez ludzi. Innymi słowy, Amerykanie byli poddanymi króla i obowiązywało ich brytyjskie prawo, ale istniały wyższe prawa, które nazwał „prawami naturalnymi”. Był to argument ryzykowny, bo definicja praw naturalnych jest nieostra – każdy może interpretować je inaczej. Seabury ostrzegał, że taka logika prowadzi wprost do chaosu. Jak ta polemika została odebrana? Właśnie dzięki niej młody Alexander Hamilton zdobył rozgłos i tak rozpoczęła się jego kariera polityczna. Osobiście uważam, że racja była raczej po stronie Seabury’ego, ale często bywa tak, że ludzie już wcześniej podjęli decyzję i chętnie słuchają tych, którzy uzasadniają ich poglądy. Amerykanie mieli dość króla i parlamentu za wielką wodą, którzy decydowali za nich, dlatego chętnie słuchali argumentów Hamiltona. Ciekawa jest też historia Seabury’ego po wojnie. Mimo że chciał pozostać lojalny wobec króla jako głowy Kościoła anglikańskiego, został pierwszym biskupem Kościoła episkopalnego w USA. Wyświęcono go w 1784 roku w Szkocji, ponieważ biskupi anglikańscy w Anglii wymagali przysięgi lojalności wobec monarchy – a to było nie do pogodzenia z amerykańską niepodległością. Kościół episkopalny można porównać do Kościoła polskokatolickiego: zachowuje tradycję i liturgię, ale nie uznaje zwierzchnika – w tym przypadku brytyjskiego króla. Hamilton natomiast został adiutantem Waszyngtona podczas wojny o niepodległość. Później objął urząd pierwszego sekretarza skarbu USA i stworzył podstawy systemu finansowego nowego państwa. Zginął w 1804 roku w pojedynku z wiceprezydentem Aaronem Burrem. Na koniec chciałbym omówić wszystkie argumenty. Warto zwrócić uwagę już na podtytuł artykułu: “Argumentacja lojalisty i patrioty”. Amerykańscy rewolucjoniści nazwali siebie patriotami. Nazwy „patriota” i „lojalista” były często używane propagandowo i nie zawsze wiernie oddawały faktyczne przekonania ich posiadaczy. Po drugie, Hamilton nie odniósł się do ekonomicznych argumentów Seabury’ego, lecz przeniósł dyskusję na wyższy, bardziej ideologiczny poziom, poruszając kwestię prawa do rządzenia. To typowa strategia polityczna: zamiast dyskutować konkretny argument, przeskakuje się na ogólniejszy lub metafizyczny poziom. Po trzecie, powołał się na prawa naturalne, czyli koncept, który nie ma jasnej definicji. To ulubiona technika polityków – hasła brzmią poważnie, każdy może je interpretować po swojemu, a trudno polityka z czegoś takiego rozliczyć. Po czwarte, Seabury zastosował tzw. whataboutyzm – technikę polegającą na odwracaniu uwagi od zarzutu przez wskazanie, że oponent robi coś podobnego. Wskazując, że I Kongres nie ma poparcia obywateli kolonii, w praktyce potwierdził, że parlament brytyjski wydaje ustawy bez reprezentacji mieszkańców Ameryki. Po piąte, warto zwrócić uwagę na wykorzystanie autorytetów i chronologii. Hamilton powoływał się na prawo brytyjskie i tradycję angielską, aby nadać swoim argumentom większą wagę. Seabury natomiast podkreślał wiek i status Kongresu – pierwszy w historii – sugerując w ten sposób, że organ ten nie jest jeszcze dojrzały i nie ma pełnej legitymacji. To subtelna, ale skuteczna technika argumentacyjna, która często pojawia się w sporach politycznych.
Dzisiejszy odcinek będzie poświęcony polemice politycznej sprzed prawie 250 lat. Chciałbym pokazać, jakie argumenty przedstawiały obie strony i krótko je omówić. Będzie to też taki test, czy was, drodzy słuchacze, interesuje taki temat. Zacznę od historii, a na koniec przejdę do oceny argumentacji.
Opierać się będę na artykule: “Amerykańska wizja wolności u progu wojny o niepodległość w świetle polemiki Alexandra Hamiltona z Samuelem Seaburym. Argumentacja lojalisty i patrioty”, którego autorem jest Tomasz Piędzioch.
I Kongres Kontynentalny zaczął działać w 1774 roku. Alexander Hamilton miał wtedy jakieś 17–19 lat i był studentem. Samuel Seabury był anglikańskim duchownym, miał około 45 lat i był lojalistą, czyli wiernym poddanym króla Jerzego III i brytyjskiego parlamentu. Hamilton należał natomiast do tzw. patriotów, sprzeciwiających się zamorskim prawom. Żaden z nich nie był uczestnikiem kongresu.
Polemikę rozpoczął Seabury. 5 września 1774 roku opublikował tekst ostrzegający przed ekonomicznymi konsekwencjami bojkotu towarów brytyjskich. Jeszcze w grudniu tego samego roku Alexander Hamilton napisał odpowiedź, w której zarzucił parlamentowi brytyjskiemu bezprawne działania. Podkreślał, że koloniści zostali obciążeni podatkami, mimo że nie mieli własnych przedstawicieli w parlamencie – stąd słynne hasło: no taxation without representation.
Na początku 1775 roku Seabury uderzył w inny punkt: twierdził, że I Kongres Kontynentalny sam w sobie nie reprezentuje obywateli kolonii, bo nie został wybrany demokratycznie. W lutym tego samego roku Hamilton opublikował kolejną broszurę, w której argumentował, że Amerykanie są poddanymi króla, a nie parlamentu.
Na tym etapie nie dyskutowano jeszcze o niepodległości. Spór dotyczył przede wszystkim kwestii ekonomicznych. I trzeba przyznać, że Seabury miał tu sporo racji – po uzyskaniu niepodległości gospodarka Stanów Zjednoczonych rzeczywiście znalazła się w kryzysie, wojna zniszczyła handel i finanse młodego państwa. Hamilton nie rozwinął tego tematu, lecz przeszedł do innego argumentu: że według brytyjskiego prawa nielegalne jest opodatkowywanie ludzi, którzy nie mają reprezentacji w parlamencie. Seabury odpowiedział, że sam Kongres nie reprezentuje kolonistów. Wtedy Hamilton powołał się na tzw. prawa naturalne, które – jak twierdził – stoją ponad prawem stanowionym przez ludzi. Innymi słowy, Amerykanie byli poddanymi króla i obowiązywało ich brytyjskie prawo, ale istniały wyższe prawa, które nazwał „prawami naturalnymi”.
Był to argument ryzykowny, bo definicja praw naturalnych jest nieostra – każdy może interpretować je inaczej. Seabury ostrzegał, że taka logika prowadzi wprost do chaosu.
Jak ta polemika została odebrana? Właśnie dzięki niej młody Alexander Hamilton zdobył rozgłos i tak rozpoczęła się jego kariera polityczna. Osobiście uważam, że racja była raczej po stronie Seabury’ego, ale często bywa tak, że ludzie już wcześniej podjęli decyzję i chętnie słuchają tych, którzy uzasadniają ich poglądy. Amerykanie mieli dość króla i parlamentu za wielką wodą, którzy decydowali za nich, dlatego chętnie słuchali argumentów Hamiltona.
Ciekawa jest też historia Seabury’ego po wojnie. Mimo że chciał pozostać lojalny wobec króla jako głowy Kościoła anglikańskiego, został pierwszym biskupem Kościoła episkopalnego w USA. Wyświęcono go w 1784 roku w Szkocji, ponieważ biskupi anglikańscy w Anglii wymagali przysięgi lojalności wobec monarchy – a to było nie do pogodzenia z amerykańską niepodległością. Kościół episkopalny można porównać do Kościoła polskokatolickiego: zachowuje tradycję i liturgię, ale nie uznaje zwierzchnika – w tym przypadku brytyjskiego króla.
Hamilton natomiast został adiutantem Waszyngtona podczas wojny o niepodległość. Później objął urząd pierwszego sekretarza skarbu USA i stworzył podstawy systemu finansowego nowego państwa. Zginął w 1804 roku w pojedynku z wiceprezydentem Aaronem Burrem.
Na koniec chciałbym omówić wszystkie argumenty.
Warto zwrócić uwagę już na podtytuł artykułu: “Argumentacja lojalisty i patrioty”. Amerykańscy rewolucjoniści nazwali siebie patriotami. Nazwy „patriota” i „lojalista” były często używane propagandowo i nie zawsze wiernie oddawały faktyczne przekonania ich posiadaczy.
Po drugie, Hamilton nie odniósł się do ekonomicznych argumentów Seabury’ego, lecz przeniósł dyskusję na wyższy, bardziej ideologiczny poziom, poruszając kwestię prawa do rządzenia. To typowa strategia polityczna: zamiast dyskutować konkretny argument, przeskakuje się na ogólniejszy lub metafizyczny poziom.
Po trzecie, powołał się na prawa naturalne, czyli koncept, który nie ma jasnej definicji. To ulubiona technika polityków – hasła brzmią poważnie, każdy może je interpretować po swojemu, a trudno polityka z czegoś takiego rozliczyć.
Po czwarte, Seabury zastosował tzw. whataboutyzm – technikę polegającą na odwracaniu uwagi od zarzutu przez wskazanie, że oponent robi coś podobnego. Wskazując, że I Kongres nie ma poparcia obywateli kolonii, w praktyce potwierdził, że parlament brytyjski wydaje ustawy bez reprezentacji mieszkańców Ameryki.
Po piąte, warto zwrócić uwagę na wykorzystanie autorytetów i chronologii. Hamilton powoływał się na prawo brytyjskie i tradycję angielską, aby nadać swoim argumentom większą wagę. Seabury natomiast podkreślał wiek i status Kongresu – pierwszy w historii – sugerując w ten sposób, że organ ten nie jest jeszcze dojrzały i nie ma pełnej legitymacji. To subtelna, ale skuteczna technika argumentacyjna, która często pojawia się w sporach politycznych.
Opierać się będę na artykule: “Amerykańska wizja wolności u progu wojny o niepodległość w świetle polemiki Alexandra Hamiltona z Samuelem Seaburym. Argumentacja lojalisty i patrioty”, którego autorem jest Tomasz Piędzioch.
I Kongres Kontynentalny zaczął działać w 1774 roku. Alexander Hamilton miał wtedy jakieś 17–19 lat i był studentem. Samuel Seabury był anglikańskim duchownym, miał około 45 lat i był lojalistą, czyli wiernym poddanym króla Jerzego III i brytyjskiego parlamentu. Hamilton należał natomiast do tzw. patriotów, sprzeciwiających się zamorskim prawom. Żaden z nich nie był uczestnikiem kongresu.
Polemikę rozpoczął Seabury. 5 września 1774 roku opublikował tekst ostrzegający przed ekonomicznymi konsekwencjami bojkotu towarów brytyjskich. Jeszcze w grudniu tego samego roku Alexander Hamilton napisał odpowiedź, w której zarzucił parlamentowi brytyjskiemu bezprawne działania. Podkreślał, że koloniści zostali obciążeni podatkami, mimo że nie mieli własnych przedstawicieli w parlamencie – stąd słynne hasło: no taxation without representation.
Na początku 1775 roku Seabury uderzył w inny punkt: twierdził, że I Kongres Kontynentalny sam w sobie nie reprezentuje obywateli kolonii, bo nie został wybrany demokratycznie. W lutym tego samego roku Hamilton opublikował kolejną broszurę, w której argumentował, że Amerykanie są poddanymi króla, a nie parlamentu.
Na tym etapie nie dyskutowano jeszcze o niepodległości. Spór dotyczył przede wszystkim kwestii ekonomicznych. I trzeba przyznać, że Seabury miał tu sporo racji – po uzyskaniu niepodległości gospodarka Stanów Zjednoczonych rzeczywiście znalazła się w kryzysie, wojna zniszczyła handel i finanse młodego państwa. Hamilton nie rozwinął tego tematu, lecz przeszedł do innego argumentu: że według brytyjskiego prawa nielegalne jest opodatkowywanie ludzi, którzy nie mają reprezentacji w parlamencie. Seabury odpowiedział, że sam Kongres nie reprezentuje kolonistów. Wtedy Hamilton powołał się na tzw. prawa naturalne, które – jak twierdził – stoją ponad prawem stanowionym przez ludzi. Innymi słowy, Amerykanie byli poddanymi króla i obowiązywało ich brytyjskie prawo, ale istniały wyższe prawa, które nazwał „prawami naturalnymi”.
Był to argument ryzykowny, bo definicja praw naturalnych jest nieostra – każdy może interpretować je inaczej. Seabury ostrzegał, że taka logika prowadzi wprost do chaosu.
Jak ta polemika została odebrana? Właśnie dzięki niej młody Alexander Hamilton zdobył rozgłos i tak rozpoczęła się jego kariera polityczna. Osobiście uważam, że racja była raczej po stronie Seabury’ego, ale często bywa tak, że ludzie już wcześniej podjęli decyzję i chętnie słuchają tych, którzy uzasadniają ich poglądy. Amerykanie mieli dość króla i parlamentu za wielką wodą, którzy decydowali za nich, dlatego chętnie słuchali argumentów Hamiltona.
Ciekawa jest też historia Seabury’ego po wojnie. Mimo że chciał pozostać lojalny wobec króla jako głowy Kościoła anglikańskiego, został pierwszym biskupem Kościoła episkopalnego w USA. Wyświęcono go w 1784 roku w Szkocji, ponieważ biskupi anglikańscy w Anglii wymagali przysięgi lojalności wobec monarchy – a to było nie do pogodzenia z amerykańską niepodległością. Kościół episkopalny można porównać do Kościoła polskokatolickiego: zachowuje tradycję i liturgię, ale nie uznaje zwierzchnika – w tym przypadku brytyjskiego króla.
Hamilton natomiast został adiutantem Waszyngtona podczas wojny o niepodległość. Później objął urząd pierwszego sekretarza skarbu USA i stworzył podstawy systemu finansowego nowego państwa. Zginął w 1804 roku w pojedynku z wiceprezydentem Aaronem Burrem.
Na koniec chciałbym omówić wszystkie argumenty.
Warto zwrócić uwagę już na podtytuł artykułu: “Argumentacja lojalisty i patrioty”. Amerykańscy rewolucjoniści nazwali siebie patriotami. Nazwy „patriota” i „lojalista” były często używane propagandowo i nie zawsze wiernie oddawały faktyczne przekonania ich posiadaczy.
Po drugie, Hamilton nie odniósł się do ekonomicznych argumentów Seabury’ego, lecz przeniósł dyskusję na wyższy, bardziej ideologiczny poziom, poruszając kwestię prawa do rządzenia. To typowa strategia polityczna: zamiast dyskutować konkretny argument, przeskakuje się na ogólniejszy lub metafizyczny poziom.
Po trzecie, powołał się na prawa naturalne, czyli koncept, który nie ma jasnej definicji. To ulubiona technika polityków – hasła brzmią poważnie, każdy może je interpretować po swojemu, a trudno polityka z czegoś takiego rozliczyć.
Po czwarte, Seabury zastosował tzw. whataboutyzm – technikę polegającą na odwracaniu uwagi od zarzutu przez wskazanie, że oponent robi coś podobnego. Wskazując, że I Kongres nie ma poparcia obywateli kolonii, w praktyce potwierdził, że parlament brytyjski wydaje ustawy bez reprezentacji mieszkańców Ameryki.
Po piąte, warto zwrócić uwagę na wykorzystanie autorytetów i chronologii. Hamilton powoływał się na prawo brytyjskie i tradycję angielską, aby nadać swoim argumentom większą wagę. Seabury natomiast podkreślał wiek i status Kongresu – pierwszy w historii – sugerując w ten sposób, że organ ten nie jest jeszcze dojrzały i nie ma pełnej legitymacji. To subtelna, ale skuteczna technika argumentacyjna, która często pojawia się w sporach politycznych.
46 - Wypaczona historia
2025-08-29 17:41:32
Rozmowa w podcaście Sufizmaty, odcinek 46, zatytułowanym "Historia w krzywym zwierciadle", odbywa się między Piotrem a Jackiem Kaflem, twórcą kanału YouTube "Sola Fabula". Nazwa kanału Jacka jest nawiązaniem do słów Marcina Lutra ("sola scriptura") oraz niemieckiego kwartetu literackiego sprzed lat, a jej celem jest pokazywanie odmiennego sposobu odczytywania tekstów, w tym historycznych. Głównym tematem dyskusji jest upraszczanie historii i trzy związane z tym zagadnienia: 1. Heroiczna narracja historii Polski: Często przedstawiana jako seria samych sukcesów i bohaterstw. 2. Historia opowiadana z jednego punktu widzenia: Na przykład z perspektywy Krakowa lub Warszawy. 3. Czarno-białe postrzeganie historii: Dzielenie postaci i wydarzeń na dobre lub złe, bez odcieni szarości. Czarno-biała historia i ocenianie etyczne zamiast funkcjonalnego Jacek Kafel zauważa, że często oceniamy wydarzenia historyczne z etycznego, wąskiego, polskiego punktu widzenia, co prowadzi do przekłamań i uproszczeń. Jako przykład podaje Fryderyka Wielkiego, który dla Polaków jest postacią negatywną, ale dla Śląska i Wielkopolski był osobą, która przyczyniła się do ich rozwoju gospodarczego. Fryderyk II doskonale analizował historię i umiejętnie wykorzystywał lekcje z wojny trzydziestoletniej, aby zostać "gwarantem wolności szlacheckiej w Polsce". Jego działania gospodarcze, choć początkowo niepopularne, wprowadziły Wielkopolskę na tory nowoczesności i kapitalizmu. Dyskusja dotyczy także rozbiorów Polski. Początkowo Piotr ocenia zabór niemiecki jako najlepszy gospodarczo, austriacki jako najlepszy politycznie, a rosyjski jako najgorszy. Jacek jednak argumentuje, że Królestwo Kongresowe (zabór rosyjski) miało największy potencjał gospodarczy i polityczny do powstania listopadowego, dzięki preferencyjnym warunkom handlowym z Rosją i zachowaniu polskich instytucji. Podkreślają, że ocena epoki zależy od konkretnego okresu, a zmienność władców i ich polityki miała kluczowe znaczenie. Rozmówcy krytykują tendencję do wybierania dogodnych okresów historycznych w celu stworzenia określonej narracji, podając przykład muzułmanów i katolików w Hiszpanii, których postawy wobec tolerancji zmieniały się w czasie. Przykładem jednostronnego przedstawiania historii jest traktowanie Korfantego, gdzie podręczniki i historycy pomijają niewygodne fakty dotyczące jego uwięzienia i śmierci. Jacek podkreśla, że celem jego kanału jest rewizja narracji historycznej, a nie krytykowanie Polski. Powstanie listopadowe jest przytoczone jako przykład braku logicznej analizy w podręcznikach. Jacek porównuje je do przegranego meczu piłkarskiego, gdzie próbuje się znaleźć usprawiedliwienia, zamiast uznać brak szans na zwycięstwo. Podkreślają, że podejście do historii z samymi emocjami jest sofizmatem i prowadzi do błędów w ocenie wydarzeń. Podobnie oceniają powstanie styczniowe, uznając je za pozbawione sensu politycznego i militarnego, wręcz działające na korzyść Prus. Według Jacka, Bismarck celowo sprowokował powstanie, aby zablokować liberalne skrzydło w Petersburgu, które mogłoby przyznać Królestwu Polskiemu szeroką autonomię, co zagrażałoby interesom Prus. Krytykują też negatywne etykietowanie postaci takich jak Wielopolski czy Adam Czartoryski jako zdrajców, podczas gdy działali oni na rzecz realnych korzyści dla Polaków w ramach współpracy z zaborcami. Jacek nawiązuje do Normana Davisa, który rozróżnił współpracę, lojalizm i zdradę, wskazując, że w polskiej narracji często wszystko wrzuca się do "szufladki" zdrady. Historia z jednego punktu widzenia (geograficznego) Rozmówcy wskazują na problem dominacji historii widzianej z perspektywy Krakowa lub Warszawy. Piotr pyta, dlaczego Jagiellonowie zaniedbali Śląsk, koncentrując się na wschodzie. Jacek wyjaśnia, że Śląsk po rozbiciu dzielnicowym wszedł w orbitę innej kultury i gospodarki, oferującej lepsze warunki życia, co skłoniło śląskich książąt do hołdowania Luksemburgom czy Niemcom. Jacek, wychowany na Śląsku Opolskim, czuł się "dzieckiem ziemi niczyjej" z powodu braku lokalnej historii w podręcznikach, co prowadziło do poczucia wykorzenienia. Postuluje zdywersyfikowanie narracji historycznych, aby obejmowały historie "małych ojczyzn". Przywołuje również przykład Mazowsza, które przez wieki po rozbiciu dzielnicowym było odrębnym państwem, prowadzącym własną politykę. Podkreślają, że wspólny wróg (jak Krzyżacy w historii Polski czy Putin obecnie wobec Polski i Ukrainy) często prowadzi do zjednoczenia i współpracy różnych grup, które w innych okolicznościach by się nie lubiły. "Wyższa" kultura i relacje polsko-niemieckie Mówią o zjawisku przechodzenia na "wyższą" kulturę (np. Litwinów na polską, czy Ślązaków na niemiecką). Jacek precyzuje, że termin "wyższa kultura" jest pejoratywny i woli mówić o "bardziej zaawansowanej organizacyjno-technologicznie". Zwracają uwagę na to, że Fryderyk Wielki sam gardził językiem niemieckim i preferował francuski, co zmienia perspektywę na jego rzekomą antypolskość. Relacje polsko-niemieckie są przedstawione jako cykliczne: początkowa potrzeba niemieckiego kapitału i technologii (np. po 1989), rozwój, a następnie wzrost polskiej dumy i resentyment wobec dominacji niemieckiej (np. działania Łokietka wobec niemieckiego mieszczaństwa). Krytykują obecną politykę budowania antyniemieckiej narracji, uznając ją za szkodliwą ekonomicznie, biorąc pod uwagę silne powiązania gospodarcze między Polską a Niemcami. Podkreślają, że Niemcy nie byli monolitem (np. Saksończycy vs. Prusacy) i były okresy współpracy, a nawet Niemcy, którzy woleli przynależeć do Polski (np. Mikołaj Kopernik i jego wuj Łukasz Watzenrode). Upraszczanie historii dla dzieci Piotr pyta, czy upraszczanie historii dla dzieci (np. nazywanie Mieszka I królem) jest dużym problemem. Jacek uważa, że nie jest to problem, jeśli uproszczenie jest spójne i dostosowane do odbiorcy. Ważniejsze jest przekazanie ogólnej opowieści i zrozumienie kontekstu, niż zapamiętywanie dokładnych dat czy tytułów. Posługuje się metaforą "pętli", gdzie z każdym okrążeniem wokół tematu, jesteśmy bliżej prawdy, zaczynając od ogólnego obrazu. Podkreśla, że historia powinna być dostosowana do odbiorcy, tak jak Norman Davies pomijał nazwiska w angielskiej wersji "Serca Europy", aby ułatwić zrozumienie polskiej historii Anglikom. Na koniec rozmówcy podsumowują, że "Historia w krzywym zwierciadle" odnosi się do uproszczeń, które mogą być zarówno dobre (upraszczanie dla dzieci jako podstawy do dalszej nauki), jak i złe (celowe wypaczanie historii w celach politycznych, np. budowanie nienawiści). Wskazują, że niektóre historyczne narracje antyniemieckie były w rzeczywistości ukrytą antyrosyjskością (np. "Konrad Wallenrod"). Podkreślają również, że rzutowanie współczesnych wydarzeń (np. II wojny światowej) na całą przeszłość Niemców (widzenie Fryderyka Wielkiego jako "Hitlera bez wąsa") prowadzi do dalszych wypaczeń historii. https://www.youtube.com/@solafabula/videos https://www.youtube.com/watch?v=MjGzIhpQtX8
Rozmowa w podcaście Sufizmaty, odcinek 46, zatytułowanym "Historia w krzywym zwierciadle", odbywa się między Piotrem a Jackiem Kaflem, twórcą kanału YouTube "Sola Fabula". Nazwa kanału Jacka jest nawiązaniem do słów Marcina Lutra ("sola scriptura") oraz niemieckiego kwartetu literackiego sprzed lat, a jej celem jest pokazywanie odmiennego sposobu odczytywania tekstów, w tym historycznych.
Głównym tematem dyskusji jest upraszczanie historii i trzy związane z tym zagadnienia:
1. Heroiczna narracja historii Polski: Często przedstawiana jako seria samych sukcesów i bohaterstw.
2. Historia opowiadana z jednego punktu widzenia: Na przykład z perspektywy Krakowa lub Warszawy.
3. Czarno-białe postrzeganie historii: Dzielenie postaci i wydarzeń na dobre lub złe, bez odcieni szarości.
Czarno-biała historia i ocenianie etyczne zamiast funkcjonalnego
Jacek Kafel zauważa, że często oceniamy wydarzenia historyczne z etycznego, wąskiego, polskiego punktu widzenia, co prowadzi do przekłamań i uproszczeń. Jako przykład podaje Fryderyka Wielkiego, który dla Polaków jest postacią negatywną, ale dla Śląska i Wielkopolski był osobą, która przyczyniła się do ich rozwoju gospodarczego. Fryderyk II doskonale analizował historię i umiejętnie wykorzystywał lekcje z wojny trzydziestoletniej, aby zostać "gwarantem wolności szlacheckiej w Polsce". Jego działania gospodarcze, choć początkowo niepopularne, wprowadziły Wielkopolskę na tory nowoczesności i kapitalizmu.
Dyskusja dotyczy także rozbiorów Polski. Początkowo Piotr ocenia zabór niemiecki jako najlepszy gospodarczo, austriacki jako najlepszy politycznie, a rosyjski jako najgorszy. Jacek jednak argumentuje, że Królestwo Kongresowe (zabór rosyjski) miało największy potencjał gospodarczy i polityczny do powstania listopadowego, dzięki preferencyjnym warunkom handlowym z Rosją i zachowaniu polskich instytucji. Podkreślają, że ocena epoki zależy od konkretnego okresu, a zmienność władców i ich polityki miała kluczowe znaczenie.
Rozmówcy krytykują tendencję do wybierania dogodnych okresów historycznych w celu stworzenia określonej narracji, podając przykład muzułmanów i katolików w Hiszpanii, których postawy wobec tolerancji zmieniały się w czasie. Przykładem jednostronnego przedstawiania historii jest traktowanie Korfantego, gdzie podręczniki i historycy pomijają niewygodne fakty dotyczące jego uwięzienia i śmierci. Jacek podkreśla, że celem jego kanału jest rewizja narracji historycznej, a nie krytykowanie Polski.
Powstanie listopadowe jest przytoczone jako przykład braku logicznej analizy w podręcznikach. Jacek porównuje je do przegranego meczu piłkarskiego, gdzie próbuje się znaleźć usprawiedliwienia, zamiast uznać brak szans na zwycięstwo. Podkreślają, że podejście do historii z samymi emocjami jest sofizmatem i prowadzi do błędów w ocenie wydarzeń.
Podobnie oceniają powstanie styczniowe, uznając je za pozbawione sensu politycznego i militarnego, wręcz działające na korzyść Prus. Według Jacka, Bismarck celowo sprowokował powstanie, aby zablokować liberalne skrzydło w Petersburgu, które mogłoby przyznać Królestwu Polskiemu szeroką autonomię, co zagrażałoby interesom Prus. Krytykują też negatywne etykietowanie postaci takich jak Wielopolski czy Adam Czartoryski jako zdrajców, podczas gdy działali oni na rzecz realnych korzyści dla Polaków w ramach współpracy z zaborcami. Jacek nawiązuje do Normana Davisa, który rozróżnił współpracę, lojalizm i zdradę, wskazując, że w polskiej narracji często wszystko wrzuca się do "szufladki" zdrady.
Historia z jednego punktu widzenia (geograficznego)
Rozmówcy wskazują na problem dominacji historii widzianej z perspektywy Krakowa lub Warszawy. Piotr pyta, dlaczego Jagiellonowie zaniedbali Śląsk, koncentrując się na wschodzie. Jacek wyjaśnia, że Śląsk po rozbiciu dzielnicowym wszedł w orbitę innej kultury i gospodarki, oferującej lepsze warunki życia, co skłoniło śląskich książąt do hołdowania Luksemburgom czy Niemcom. Jacek, wychowany na Śląsku Opolskim, czuł się "dzieckiem ziemi niczyjej" z powodu braku lokalnej historii w podręcznikach, co prowadziło do poczucia wykorzenienia. Postuluje zdywersyfikowanie narracji historycznych, aby obejmowały historie "małych ojczyzn". Przywołuje również przykład Mazowsza, które przez wieki po rozbiciu dzielnicowym było odrębnym państwem, prowadzącym własną politykę.
Podkreślają, że wspólny wróg (jak Krzyżacy w historii Polski czy Putin obecnie wobec Polski i Ukrainy) często prowadzi do zjednoczenia i współpracy różnych grup, które w innych okolicznościach by się nie lubiły.
"Wyższa" kultura i relacje polsko-niemieckie
Mówią o zjawisku przechodzenia na "wyższą" kulturę (np. Litwinów na polską, czy Ślązaków na niemiecką). Jacek precyzuje, że termin "wyższa kultura" jest pejoratywny i woli mówić o "bardziej zaawansowanej organizacyjno-technologicznie". Zwracają uwagę na to, że Fryderyk Wielki sam gardził językiem niemieckim i preferował francuski, co zmienia perspektywę na jego rzekomą antypolskość.
Relacje polsko-niemieckie są przedstawione jako cykliczne: początkowa potrzeba niemieckiego kapitału i technologii (np. po 1989), rozwój, a następnie wzrost polskiej dumy i resentyment wobec dominacji niemieckiej (np. działania Łokietka wobec niemieckiego mieszczaństwa). Krytykują obecną politykę budowania antyniemieckiej narracji, uznając ją za szkodliwą ekonomicznie, biorąc pod uwagę silne powiązania gospodarcze między Polską a Niemcami. Podkreślają, że Niemcy nie byli monolitem (np. Saksończycy vs. Prusacy) i były okresy współpracy, a nawet Niemcy, którzy woleli przynależeć do Polski (np. Mikołaj Kopernik i jego wuj Łukasz Watzenrode).
Upraszczanie historii dla dzieci
Piotr pyta, czy upraszczanie historii dla dzieci (np. nazywanie Mieszka I królem) jest dużym problemem. Jacek uważa, że nie jest to problem, jeśli uproszczenie jest spójne i dostosowane do odbiorcy. Ważniejsze jest przekazanie ogólnej opowieści i zrozumienie kontekstu, niż zapamiętywanie dokładnych dat czy tytułów. Posługuje się metaforą "pętli", gdzie z każdym okrążeniem wokół tematu, jesteśmy bliżej prawdy, zaczynając od ogólnego obrazu. Podkreśla, że historia powinna być dostosowana do odbiorcy, tak jak Norman Davies pomijał nazwiska w angielskiej wersji "Serca Europy", aby ułatwić zrozumienie polskiej historii Anglikom.
Na koniec rozmówcy podsumowują, że "Historia w krzywym zwierciadle" odnosi się do uproszczeń, które mogą być zarówno dobre (upraszczanie dla dzieci jako podstawy do dalszej nauki), jak i złe (celowe wypaczanie historii w celach politycznych, np. budowanie nienawiści). Wskazują, że niektóre historyczne narracje antyniemieckie były w rzeczywistości ukrytą antyrosyjskością (np. "Konrad Wallenrod"). Podkreślają również, że rzutowanie współczesnych wydarzeń (np. II wojny światowej) na całą przeszłość Niemców (widzenie Fryderyka Wielkiego jako "Hitlera bez wąsa") prowadzi do dalszych wypaczeń historii.
https://www.youtube.com/@solafabula/videos
https://www.youtube.com/watch?v=MjGzIhpQtX8
Głównym tematem dyskusji jest upraszczanie historii i trzy związane z tym zagadnienia:
1. Heroiczna narracja historii Polski: Często przedstawiana jako seria samych sukcesów i bohaterstw.
2. Historia opowiadana z jednego punktu widzenia: Na przykład z perspektywy Krakowa lub Warszawy.
3. Czarno-białe postrzeganie historii: Dzielenie postaci i wydarzeń na dobre lub złe, bez odcieni szarości.
Czarno-biała historia i ocenianie etyczne zamiast funkcjonalnego
Jacek Kafel zauważa, że często oceniamy wydarzenia historyczne z etycznego, wąskiego, polskiego punktu widzenia, co prowadzi do przekłamań i uproszczeń. Jako przykład podaje Fryderyka Wielkiego, który dla Polaków jest postacią negatywną, ale dla Śląska i Wielkopolski był osobą, która przyczyniła się do ich rozwoju gospodarczego. Fryderyk II doskonale analizował historię i umiejętnie wykorzystywał lekcje z wojny trzydziestoletniej, aby zostać "gwarantem wolności szlacheckiej w Polsce". Jego działania gospodarcze, choć początkowo niepopularne, wprowadziły Wielkopolskę na tory nowoczesności i kapitalizmu.
Dyskusja dotyczy także rozbiorów Polski. Początkowo Piotr ocenia zabór niemiecki jako najlepszy gospodarczo, austriacki jako najlepszy politycznie, a rosyjski jako najgorszy. Jacek jednak argumentuje, że Królestwo Kongresowe (zabór rosyjski) miało największy potencjał gospodarczy i polityczny do powstania listopadowego, dzięki preferencyjnym warunkom handlowym z Rosją i zachowaniu polskich instytucji. Podkreślają, że ocena epoki zależy od konkretnego okresu, a zmienność władców i ich polityki miała kluczowe znaczenie.
Rozmówcy krytykują tendencję do wybierania dogodnych okresów historycznych w celu stworzenia określonej narracji, podając przykład muzułmanów i katolików w Hiszpanii, których postawy wobec tolerancji zmieniały się w czasie. Przykładem jednostronnego przedstawiania historii jest traktowanie Korfantego, gdzie podręczniki i historycy pomijają niewygodne fakty dotyczące jego uwięzienia i śmierci. Jacek podkreśla, że celem jego kanału jest rewizja narracji historycznej, a nie krytykowanie Polski.
Powstanie listopadowe jest przytoczone jako przykład braku logicznej analizy w podręcznikach. Jacek porównuje je do przegranego meczu piłkarskiego, gdzie próbuje się znaleźć usprawiedliwienia, zamiast uznać brak szans na zwycięstwo. Podkreślają, że podejście do historii z samymi emocjami jest sofizmatem i prowadzi do błędów w ocenie wydarzeń.
Podobnie oceniają powstanie styczniowe, uznając je za pozbawione sensu politycznego i militarnego, wręcz działające na korzyść Prus. Według Jacka, Bismarck celowo sprowokował powstanie, aby zablokować liberalne skrzydło w Petersburgu, które mogłoby przyznać Królestwu Polskiemu szeroką autonomię, co zagrażałoby interesom Prus. Krytykują też negatywne etykietowanie postaci takich jak Wielopolski czy Adam Czartoryski jako zdrajców, podczas gdy działali oni na rzecz realnych korzyści dla Polaków w ramach współpracy z zaborcami. Jacek nawiązuje do Normana Davisa, który rozróżnił współpracę, lojalizm i zdradę, wskazując, że w polskiej narracji często wszystko wrzuca się do "szufladki" zdrady.
Historia z jednego punktu widzenia (geograficznego)
Rozmówcy wskazują na problem dominacji historii widzianej z perspektywy Krakowa lub Warszawy. Piotr pyta, dlaczego Jagiellonowie zaniedbali Śląsk, koncentrując się na wschodzie. Jacek wyjaśnia, że Śląsk po rozbiciu dzielnicowym wszedł w orbitę innej kultury i gospodarki, oferującej lepsze warunki życia, co skłoniło śląskich książąt do hołdowania Luksemburgom czy Niemcom. Jacek, wychowany na Śląsku Opolskim, czuł się "dzieckiem ziemi niczyjej" z powodu braku lokalnej historii w podręcznikach, co prowadziło do poczucia wykorzenienia. Postuluje zdywersyfikowanie narracji historycznych, aby obejmowały historie "małych ojczyzn". Przywołuje również przykład Mazowsza, które przez wieki po rozbiciu dzielnicowym było odrębnym państwem, prowadzącym własną politykę.
Podkreślają, że wspólny wróg (jak Krzyżacy w historii Polski czy Putin obecnie wobec Polski i Ukrainy) często prowadzi do zjednoczenia i współpracy różnych grup, które w innych okolicznościach by się nie lubiły.
"Wyższa" kultura i relacje polsko-niemieckie
Mówią o zjawisku przechodzenia na "wyższą" kulturę (np. Litwinów na polską, czy Ślązaków na niemiecką). Jacek precyzuje, że termin "wyższa kultura" jest pejoratywny i woli mówić o "bardziej zaawansowanej organizacyjno-technologicznie". Zwracają uwagę na to, że Fryderyk Wielki sam gardził językiem niemieckim i preferował francuski, co zmienia perspektywę na jego rzekomą antypolskość.
Relacje polsko-niemieckie są przedstawione jako cykliczne: początkowa potrzeba niemieckiego kapitału i technologii (np. po 1989), rozwój, a następnie wzrost polskiej dumy i resentyment wobec dominacji niemieckiej (np. działania Łokietka wobec niemieckiego mieszczaństwa). Krytykują obecną politykę budowania antyniemieckiej narracji, uznając ją za szkodliwą ekonomicznie, biorąc pod uwagę silne powiązania gospodarcze między Polską a Niemcami. Podkreślają, że Niemcy nie byli monolitem (np. Saksończycy vs. Prusacy) i były okresy współpracy, a nawet Niemcy, którzy woleli przynależeć do Polski (np. Mikołaj Kopernik i jego wuj Łukasz Watzenrode).
Upraszczanie historii dla dzieci
Piotr pyta, czy upraszczanie historii dla dzieci (np. nazywanie Mieszka I królem) jest dużym problemem. Jacek uważa, że nie jest to problem, jeśli uproszczenie jest spójne i dostosowane do odbiorcy. Ważniejsze jest przekazanie ogólnej opowieści i zrozumienie kontekstu, niż zapamiętywanie dokładnych dat czy tytułów. Posługuje się metaforą "pętli", gdzie z każdym okrążeniem wokół tematu, jesteśmy bliżej prawdy, zaczynając od ogólnego obrazu. Podkreśla, że historia powinna być dostosowana do odbiorcy, tak jak Norman Davies pomijał nazwiska w angielskiej wersji "Serca Europy", aby ułatwić zrozumienie polskiej historii Anglikom.
Na koniec rozmówcy podsumowują, że "Historia w krzywym zwierciadle" odnosi się do uproszczeń, które mogą być zarówno dobre (upraszczanie dla dzieci jako podstawy do dalszej nauki), jak i złe (celowe wypaczanie historii w celach politycznych, np. budowanie nienawiści). Wskazują, że niektóre historyczne narracje antyniemieckie były w rzeczywistości ukrytą antyrosyjskością (np. "Konrad Wallenrod"). Podkreślają również, że rzutowanie współczesnych wydarzeń (np. II wojny światowej) na całą przeszłość Niemców (widzenie Fryderyka Wielkiego jako "Hitlera bez wąsa") prowadzi do dalszych wypaczeń historii.
https://www.youtube.com/@solafabula/videos
https://www.youtube.com/watch?v=MjGzIhpQtX8
45 - Ordo amoris (porządek miłości)
2025-06-23 23:45:18
Spór wokół zasady *ordo amoris* między wiceprezydentem J.D. Vance'em a papieżem Leonem XIV (dawniej kardynałem Prevostem) uwypukla fundamentalne różnice w rozumieniu katolickiego zaangażowania społecznego, zwłaszcza w kontekście polityki imigracyjnej. Vance, powołując się na „porządek miłości”, argumentuje, że troska o własną rodzinę, społeczność i naród powinna mieć pierwszeństwo, szczególnie w obliczu ograniczonych zasobów. Według niego, rząd ma obowiązek dbać przede wszystkim o bezpieczeństwo i dobrobyt swoich obywateli. Z kolei Papież Leon XIV, odwołując się do uniwersalnego wymiaru miłości chrześcijańskiej i przypowieści o Miłosiernym Samarytaninie, podkreśla, że miłosierdzie nie zna granic i w obliczu cierpienia nie ma miejsca na priorytetowanie „swoich”. Spór ten odzwierciedla napięcie między teologiczną koncepcją uporządkowanej miłości a ewangelicznym wezwaniem do bezwarunkowej miłości bliźniego, niezależnie od pochodzenia. Koncepcja *ordo amoris*, choć nie występuje bezpośrednio w Biblii, ma swoje korzenie w pismach świętego Augustyna, który uważał wszelki grzech za przejaw nieuporządkowanej miłości, gdzie niższe wartości są przedkładane nad wyższe (np. miłość do pieniędzy nad miłość do Boga). Święty Tomasz z Akwinu rozwinął tę ideę, wprowadzając pojęcie „porządku miłosierdzia”, według którego stopień bliskości powinien być wyważony stopniem potrzeby. Oznacza to, że choć naturalnie skłaniamy się ku pomocy najbliższym, pilna potrzeba osoby obcej może wymagać natychmiastowej interwencji, jak w przypadku Miłosiernego Samarytanina. To rozumowanie, zdaje się być słuszne niezależnie od przekonań religijnych, ponieważ odzwierciedla praktyczny aspekt ograniczonych zasobów i konieczności ustalania priorytetów. Paul Carter w swoim artykule "Grok And Me on the Ordo Amoris" podkreśla realizm tego podejścia. Wskazuje, że w życiu codziennym podejmujemy decyzje, które naturalnie priorytetyzują nasze najbliższe otoczenie – kupujemy jedzenie dla własnej rodziny, a nie dla wszystkich potrzebujących na świecie; oszczędzamy na edukację własnych dzieci. Podobnie, rządy, dysponując ograniczonymi zasobami, muszą w pierwszej kolejności dbać o dobro swoich obywateli. To nie oznacza braku współczucia dla innych, ale uznanie, że odpowiedzialność za „swoich” jest bezpośrednia i fundamentalna. W świetle tej perspektywy, każdy z nas powinien mieć pewien porządek, według którego okazuje miłosierdzie. Biblia, na przykład w Liście do Galatów 6:10, również sugeruje priorytetyzację, zachęcając do czynienia dobra „wszystkim, a zwłaszcza naszym braciom w wierze”. Takie podejście nie wyklucza pomocy innym, ale wskazuje na realistyczne i odpowiedzialne zarządzanie zasobami i energią, zaczynając od tych, za których jesteśmy najbardziej odpowiedzialni.
Spór wokół zasady *ordo amoris* między wiceprezydentem J.D. Vance'em a papieżem Leonem XIV (dawniej kardynałem Prevostem) uwypukla fundamentalne różnice w rozumieniu katolickiego zaangażowania społecznego, zwłaszcza w kontekście polityki imigracyjnej. Vance, powołując się na „porządek miłości”, argumentuje, że troska o własną rodzinę, społeczność i naród powinna mieć pierwszeństwo, szczególnie w obliczu ograniczonych zasobów. Według niego, rząd ma obowiązek dbać przede wszystkim o bezpieczeństwo i dobrobyt swoich obywateli. Z kolei Papież Leon XIV, odwołując się do uniwersalnego wymiaru miłości chrześcijańskiej i przypowieści o Miłosiernym Samarytaninie, podkreśla, że miłosierdzie nie zna granic i w obliczu cierpienia nie ma miejsca na priorytetowanie „swoich”. Spór ten odzwierciedla napięcie między teologiczną koncepcją uporządkowanej miłości a ewangelicznym wezwaniem do bezwarunkowej miłości bliźniego, niezależnie od pochodzenia.
Koncepcja *ordo amoris*, choć nie występuje bezpośrednio w Biblii, ma swoje korzenie w pismach świętego Augustyna, który uważał wszelki grzech za przejaw nieuporządkowanej miłości, gdzie niższe wartości są przedkładane nad wyższe (np. miłość do pieniędzy nad miłość do Boga). Święty Tomasz z Akwinu rozwinął tę ideę, wprowadzając pojęcie „porządku miłosierdzia”, według którego stopień bliskości powinien być wyważony stopniem potrzeby. Oznacza to, że choć naturalnie skłaniamy się ku pomocy najbliższym, pilna potrzeba osoby obcej może wymagać natychmiastowej interwencji, jak w przypadku Miłosiernego Samarytanina. To rozumowanie, zdaje się być słuszne niezależnie od przekonań religijnych, ponieważ odzwierciedla praktyczny aspekt ograniczonych zasobów i konieczności ustalania priorytetów.
Paul Carter w swoim artykule "Grok And Me on the Ordo Amoris" podkreśla realizm tego podejścia. Wskazuje, że w życiu codziennym podejmujemy decyzje, które naturalnie priorytetyzują nasze najbliższe otoczenie – kupujemy jedzenie dla własnej rodziny, a nie dla wszystkich potrzebujących na świecie; oszczędzamy na edukację własnych dzieci. Podobnie, rządy, dysponując ograniczonymi zasobami, muszą w pierwszej kolejności dbać o dobro swoich obywateli. To nie oznacza braku współczucia dla innych, ale uznanie, że odpowiedzialność za „swoich” jest bezpośrednia i fundamentalna. W świetle tej perspektywy, każdy z nas powinien mieć pewien porządek, według którego okazuje miłosierdzie. Biblia, na przykład w Liście do Galatów 6:10, również sugeruje priorytetyzację, zachęcając do czynienia dobra „wszystkim, a zwłaszcza naszym braciom w wierze”. Takie podejście nie wyklucza pomocy innym, ale wskazuje na realistyczne i odpowiedzialne zarządzanie zasobami i energią, zaczynając od tych, za których jesteśmy najbardziej odpowiedzialni.
Koncepcja *ordo amoris*, choć nie występuje bezpośrednio w Biblii, ma swoje korzenie w pismach świętego Augustyna, który uważał wszelki grzech za przejaw nieuporządkowanej miłości, gdzie niższe wartości są przedkładane nad wyższe (np. miłość do pieniędzy nad miłość do Boga). Święty Tomasz z Akwinu rozwinął tę ideę, wprowadzając pojęcie „porządku miłosierdzia”, według którego stopień bliskości powinien być wyważony stopniem potrzeby. Oznacza to, że choć naturalnie skłaniamy się ku pomocy najbliższym, pilna potrzeba osoby obcej może wymagać natychmiastowej interwencji, jak w przypadku Miłosiernego Samarytanina. To rozumowanie, zdaje się być słuszne niezależnie od przekonań religijnych, ponieważ odzwierciedla praktyczny aspekt ograniczonych zasobów i konieczności ustalania priorytetów.
Paul Carter w swoim artykule "Grok And Me on the Ordo Amoris" podkreśla realizm tego podejścia. Wskazuje, że w życiu codziennym podejmujemy decyzje, które naturalnie priorytetyzują nasze najbliższe otoczenie – kupujemy jedzenie dla własnej rodziny, a nie dla wszystkich potrzebujących na świecie; oszczędzamy na edukację własnych dzieci. Podobnie, rządy, dysponując ograniczonymi zasobami, muszą w pierwszej kolejności dbać o dobro swoich obywateli. To nie oznacza braku współczucia dla innych, ale uznanie, że odpowiedzialność za „swoich” jest bezpośrednia i fundamentalna. W świetle tej perspektywy, każdy z nas powinien mieć pewien porządek, według którego okazuje miłosierdzie. Biblia, na przykład w Liście do Galatów 6:10, również sugeruje priorytetyzację, zachęcając do czynienia dobra „wszystkim, a zwłaszcza naszym braciom w wierze”. Takie podejście nie wyklucza pomocy innym, ale wskazuje na realistyczne i odpowiedzialne zarządzanie zasobami i energią, zaczynając od tych, za których jesteśmy najbardziej odpowiedzialni.
44 - Wnioskowanie przez analogię
2025-05-29 11:38:39
Temat analogii i wnioskowania przez analogię, który poruszyliśmy, jest niezwykle fascynujący i ma szerokie zastosowanie zarówno w nauce, jak i w naszym codziennym życiu. Jak dowiedzieliśmy się ze źródeł, analogia jest potężnym narzędziem poznawczym i historycznym narzędziem do wypełniania luk w wiedzy. Pozwala nam wnioskować o mniej znanych zjawiskach, opierając się na podobieństwach do tych lepiej zbadanych. Widzieliśmy przykłady jej wykorzystania do zrozumienia struktur społecznych i gospodarczych starożytnych, mniej udokumentowanych cywilizacji, rekonstrukcji prehistorycznych migracji czy epidemii z przeszłości. Analizowaliśmy nawet taktyki wojenne, porównując Mongołów i Komanczów, czy próbowaliśmy zrozumieć zachowania ludzi z epoki kamienia łupanego przez analogię do współczesnych plemion. Co ciekawe, analogii używamy nie tylko w badaniach naukowych, ale na co dzień, np. decydując o zakupie produktu na podstawie opinii innych, wybierając potrawę w restauracji, czy nawet próbując przewidzieć przebieg podróży samochodem na podstawie wcześniejszych doświadczeń. Nasza rozmowa dotknęła także biblijnego przykładu słów Jezusa o wielbłądzie i uchu igielnym, które są z pewnością analogią lub hiperbolą, używaną do podkreślenia, jak bogactwo może stanowić przeszkodę w drodze do Królestwa Bożego. Ważne jest jednak, aby pamiętać, że analogia, choć użyteczna, nie stanowi ostatecznego dowodu, a raczej generuje hipotezy. Wnioskowanie przez analogię wymaga krytycznego podejścia, uwzględnienia zarówno podobieństw, jak i różnic, a także weryfikacji. Ponieważ temat ten jest tak wszechstronny i fundamentalny dla naszego sposobu rozumowania o świecie, gorąco zachęcam do wysłuchania audycji na ten temat. Z pewnością pozwoli ona pogłębić wiedzę o tym, jak działają analogie, gdzie są stosowane i na co zwracać uwagę, aby wykorzystywać to narzędzie skutecznie i świadomie. To doskonała okazja, by poznać więcej szczegółów i przykładów związanych z tym fascynującym zagadnieniem!
Temat analogii i wnioskowania przez analogię, który poruszyliśmy, jest niezwykle fascynujący i ma szerokie zastosowanie zarówno w nauce, jak i w naszym codziennym życiu.
Jak dowiedzieliśmy się ze źródeł, analogia jest potężnym narzędziem poznawczym i historycznym narzędziem do wypełniania luk w wiedzy. Pozwala nam wnioskować o mniej znanych zjawiskach, opierając się na podobieństwach do tych lepiej zbadanych. Widzieliśmy przykłady jej wykorzystania do zrozumienia struktur społecznych i gospodarczych starożytnych, mniej udokumentowanych cywilizacji, rekonstrukcji prehistorycznych migracji czy epidemii z przeszłości. Analizowaliśmy nawet taktyki wojenne, porównując Mongołów i Komanczów, czy próbowaliśmy zrozumieć zachowania ludzi z epoki kamienia łupanego przez analogię do współczesnych plemion.
Co ciekawe, analogii używamy nie tylko w badaniach naukowych, ale na co dzień, np. decydując o zakupie produktu na podstawie opinii innych, wybierając potrawę w restauracji, czy nawet próbując przewidzieć przebieg podróży samochodem na podstawie wcześniejszych doświadczeń. Nasza rozmowa dotknęła także biblijnego przykładu słów Jezusa o wielbłądzie i uchu igielnym, które są z pewnością analogią lub hiperbolą, używaną do podkreślenia, jak bogactwo może stanowić przeszkodę w drodze do Królestwa Bożego.
Ważne jest jednak, aby pamiętać, że analogia, choć użyteczna, nie stanowi ostatecznego dowodu, a raczej generuje hipotezy. Wnioskowanie przez analogię wymaga krytycznego podejścia, uwzględnienia zarówno podobieństw, jak i różnic, a także weryfikacji.
Ponieważ temat ten jest tak wszechstronny i fundamentalny dla naszego sposobu rozumowania o świecie, gorąco zachęcam do wysłuchania audycji na ten temat. Z pewnością pozwoli ona pogłębić wiedzę o tym, jak działają analogie, gdzie są stosowane i na co zwracać uwagę, aby wykorzystywać to narzędzie skutecznie i świadomie. To doskonała okazja, by poznać więcej szczegółów i przykładów związanych z tym fascynującym zagadnieniem!
Jak dowiedzieliśmy się ze źródeł, analogia jest potężnym narzędziem poznawczym i historycznym narzędziem do wypełniania luk w wiedzy. Pozwala nam wnioskować o mniej znanych zjawiskach, opierając się na podobieństwach do tych lepiej zbadanych. Widzieliśmy przykłady jej wykorzystania do zrozumienia struktur społecznych i gospodarczych starożytnych, mniej udokumentowanych cywilizacji, rekonstrukcji prehistorycznych migracji czy epidemii z przeszłości. Analizowaliśmy nawet taktyki wojenne, porównując Mongołów i Komanczów, czy próbowaliśmy zrozumieć zachowania ludzi z epoki kamienia łupanego przez analogię do współczesnych plemion.
Co ciekawe, analogii używamy nie tylko w badaniach naukowych, ale na co dzień, np. decydując o zakupie produktu na podstawie opinii innych, wybierając potrawę w restauracji, czy nawet próbując przewidzieć przebieg podróży samochodem na podstawie wcześniejszych doświadczeń. Nasza rozmowa dotknęła także biblijnego przykładu słów Jezusa o wielbłądzie i uchu igielnym, które są z pewnością analogią lub hiperbolą, używaną do podkreślenia, jak bogactwo może stanowić przeszkodę w drodze do Królestwa Bożego.
Ważne jest jednak, aby pamiętać, że analogia, choć użyteczna, nie stanowi ostatecznego dowodu, a raczej generuje hipotezy. Wnioskowanie przez analogię wymaga krytycznego podejścia, uwzględnienia zarówno podobieństw, jak i różnic, a także weryfikacji.
Ponieważ temat ten jest tak wszechstronny i fundamentalny dla naszego sposobu rozumowania o świecie, gorąco zachęcam do wysłuchania audycji na ten temat. Z pewnością pozwoli ona pogłębić wiedzę o tym, jak działają analogie, gdzie są stosowane i na co zwracać uwagę, aby wykorzystywać to narzędzie skutecznie i świadomie. To doskonała okazja, by poznać więcej szczegółów i przykładów związanych z tym fascynującym zagadnieniem!
43 - Paradoks Fermiego
2025-05-01 17:44:33
W 1950 roku fizyk noblista Enrico Fermi zadał pytanie: Gdzie Oni są? Miał na myśli cywilizacje pozaziemskie. Ponieważ urządzenia do obserwacji kosmosu były coraz lepsze spodziewano się znaleźć ślady pozaziemskich form życia. Teleskopy sięgały coraz dalej, ale kosmos wydawał się dalej pusty. Dlaczego tak jest? Fermiemu przypisuje się sformułowanie paradoksu, który jest znany od jego nazwiska. Astronomowie w przeszłości widzieli tylko gwiazdy. W czasach Fermiego dało się już zauważyć także planety. Zaczęto obliczać ile średnio takich planet wypada na galaktykę. Takie obliczenia da się zrobić. Potem obliczano ile z tych planet ma warunki podobne do tych ziemskich. Chodzi o wielkość gwiazdy, odległość od niej itd. To też da się obliczyć. Ponieważ takich potencjalnych planet jest ogromna ilość powstaje pytanie: Na ilu z nich powstało życie? Potem następne: Ile z tych form życia utworzyło cywilizację podbijającą kosmos? Jeżeli jest takich planet ogromna ilość to dlaczego nie widzimy dowodów istnienia takich pozaziemskich cywilizacji? Z jednej strony mamy więc ogromną ilość potencjalnych planet, z drugiej strony brak obserwacji obcych z kosmosu. Czy jest to paradoks? Paradoks to twierdzenie logiczne prowadzące do sprzecznych wniosków. Gdy ktoś np. mówi: “Ja teraz kłamię”. To tzw. paradoks kłamcy. Inny znany problem tego typu to pytanie: Czy Wszechmocny Bóg mógłby stworzyć tak ciężki kamień, którego nie mógłby podnieść?” W pierwszym przypadku kłamca nie może powiedzieć “kłamię”, bo wtedy mówi prawdę i nie jest kłamcą. W drugim przypadku wszechmocny czyli ktoś kto może zrobić wszystko nie może zrobić czegoś, co przekraczałoby jego wszechmocne zdolności, bo wtedy nie byłby wszechmocny. Wracając do Fermiego. Był on fizykiem i znał się na obliczaniu liczby potencjalnych planet, na których dałoby się żyć. Problem jednak leży nie w fizyce czy astronomii, ale w biologii. My po prostu nie wiemy jakie jest prawdopodobieństwo powstania życia z materii nieożywionej. Ludzie nie są w stanie zrobić życia od zera. Naukowcy nie potrafią stworzyć nawet jednej komórki z materii nieożywionej. Wynika z tego, że prawdopodobieństwo samorzutnego powstania życia jest bardzo małe. Z paradoksem Fermiego jest związane równanie Drake’a. Mnoży się tam liczbę potencjalnych planet właśnie przez prawdopodobieństwo powstania na nich życia. Jeżeli nawet liczba takich odległych planet jest ogromna to pomnożona przez ogromnie małą liczbę wyrażającą prawdopodobieństwo powstania życia daje ogromnie małą liczbę. My znamy tylko jeden przypadek istniejącego życia. Nie ma znaczenia ile jest planet podobnych do Ziemi. Paradoks Fermiego nie jest tak naprawdę paradoksem. Ma błąd w założeniu. Fermi i jemu podobni uznali, że życie powstanie ot tak sobie i jest to wysoce prawdopodobne. Od czasu zadania pytania przez tego fizyka nie tylko astronomia, ale także biologia poczyniła postępy. Np. 3 lata po tym jak on zadał to pytanie odkryto DNA, czyli wysoce skomplikowaną strukturę zawierającą ogromną ilość informacji. To i inne odkrycia sprawiły, że inaczej dzisiaj myślimy o prawdopodobieństwie samorzutnego powstania życia.
W 1950 roku fizyk noblista Enrico Fermi zadał pytanie: Gdzie Oni są? Miał na myśli cywilizacje pozaziemskie. Ponieważ urządzenia do obserwacji kosmosu były coraz lepsze spodziewano się znaleźć ślady pozaziemskich form życia. Teleskopy sięgały coraz dalej, ale kosmos wydawał się dalej pusty. Dlaczego tak jest?
Fermiemu przypisuje się sformułowanie paradoksu, który jest znany od jego nazwiska. Astronomowie w przeszłości widzieli tylko gwiazdy. W czasach Fermiego dało się już zauważyć także planety. Zaczęto obliczać ile średnio takich planet wypada na galaktykę. Takie obliczenia da się zrobić. Potem obliczano ile z tych planet ma warunki podobne do tych ziemskich. Chodzi o wielkość gwiazdy, odległość od niej itd. To też da się obliczyć.
Ponieważ takich potencjalnych planet jest ogromna ilość powstaje pytanie: Na ilu z nich powstało życie? Potem następne: Ile z tych form życia utworzyło cywilizację podbijającą kosmos? Jeżeli jest takich planet ogromna ilość to dlaczego nie widzimy dowodów istnienia takich pozaziemskich cywilizacji? Z jednej strony mamy więc ogromną ilość potencjalnych planet, z drugiej strony brak obserwacji obcych z kosmosu. Czy jest to paradoks?
Paradoks to twierdzenie logiczne prowadzące do sprzecznych wniosków. Gdy ktoś np. mówi: “Ja teraz kłamię”. To tzw. paradoks kłamcy. Inny znany problem tego typu to pytanie: Czy Wszechmocny Bóg mógłby stworzyć tak ciężki kamień, którego nie mógłby podnieść?” W pierwszym przypadku kłamca nie może powiedzieć “kłamię”, bo wtedy mówi prawdę i nie jest kłamcą. W drugim przypadku wszechmocny czyli ktoś kto może zrobić wszystko nie może zrobić czegoś, co przekraczałoby jego wszechmocne zdolności, bo wtedy nie byłby wszechmocny.
Wracając do Fermiego. Był on fizykiem i znał się na obliczaniu liczby potencjalnych planet, na których dałoby się żyć. Problem jednak leży nie w fizyce czy astronomii, ale w biologii. My po prostu nie wiemy jakie jest prawdopodobieństwo powstania życia z materii nieożywionej. Ludzie nie są w stanie zrobić życia od zera. Naukowcy nie potrafią stworzyć nawet jednej komórki z materii nieożywionej. Wynika z tego, że prawdopodobieństwo samorzutnego powstania życia jest bardzo małe.
Z paradoksem Fermiego jest związane równanie Drake’a. Mnoży się tam liczbę potencjalnych planet właśnie przez prawdopodobieństwo powstania na nich życia. Jeżeli nawet liczba takich odległych planet jest ogromna to pomnożona przez ogromnie małą liczbę wyrażającą prawdopodobieństwo powstania życia daje ogromnie małą liczbę. My znamy tylko jeden przypadek istniejącego życia. Nie ma znaczenia ile jest planet podobnych do Ziemi.
Paradoks Fermiego nie jest tak naprawdę paradoksem. Ma błąd w założeniu. Fermi i jemu podobni uznali, że życie powstanie ot tak sobie i jest to wysoce prawdopodobne. Od czasu zadania pytania przez tego fizyka nie tylko astronomia, ale także biologia poczyniła postępy. Np. 3 lata po tym jak on zadał to pytanie odkryto DNA, czyli wysoce skomplikowaną strukturę zawierającą ogromną ilość informacji. To i inne odkrycia sprawiły, że inaczej dzisiaj myślimy o prawdopodobieństwie samorzutnego powstania życia.
Fermiemu przypisuje się sformułowanie paradoksu, który jest znany od jego nazwiska. Astronomowie w przeszłości widzieli tylko gwiazdy. W czasach Fermiego dało się już zauważyć także planety. Zaczęto obliczać ile średnio takich planet wypada na galaktykę. Takie obliczenia da się zrobić. Potem obliczano ile z tych planet ma warunki podobne do tych ziemskich. Chodzi o wielkość gwiazdy, odległość od niej itd. To też da się obliczyć.
Ponieważ takich potencjalnych planet jest ogromna ilość powstaje pytanie: Na ilu z nich powstało życie? Potem następne: Ile z tych form życia utworzyło cywilizację podbijającą kosmos? Jeżeli jest takich planet ogromna ilość to dlaczego nie widzimy dowodów istnienia takich pozaziemskich cywilizacji? Z jednej strony mamy więc ogromną ilość potencjalnych planet, z drugiej strony brak obserwacji obcych z kosmosu. Czy jest to paradoks?
Paradoks to twierdzenie logiczne prowadzące do sprzecznych wniosków. Gdy ktoś np. mówi: “Ja teraz kłamię”. To tzw. paradoks kłamcy. Inny znany problem tego typu to pytanie: Czy Wszechmocny Bóg mógłby stworzyć tak ciężki kamień, którego nie mógłby podnieść?” W pierwszym przypadku kłamca nie może powiedzieć “kłamię”, bo wtedy mówi prawdę i nie jest kłamcą. W drugim przypadku wszechmocny czyli ktoś kto może zrobić wszystko nie może zrobić czegoś, co przekraczałoby jego wszechmocne zdolności, bo wtedy nie byłby wszechmocny.
Wracając do Fermiego. Był on fizykiem i znał się na obliczaniu liczby potencjalnych planet, na których dałoby się żyć. Problem jednak leży nie w fizyce czy astronomii, ale w biologii. My po prostu nie wiemy jakie jest prawdopodobieństwo powstania życia z materii nieożywionej. Ludzie nie są w stanie zrobić życia od zera. Naukowcy nie potrafią stworzyć nawet jednej komórki z materii nieożywionej. Wynika z tego, że prawdopodobieństwo samorzutnego powstania życia jest bardzo małe.
Z paradoksem Fermiego jest związane równanie Drake’a. Mnoży się tam liczbę potencjalnych planet właśnie przez prawdopodobieństwo powstania na nich życia. Jeżeli nawet liczba takich odległych planet jest ogromna to pomnożona przez ogromnie małą liczbę wyrażającą prawdopodobieństwo powstania życia daje ogromnie małą liczbę. My znamy tylko jeden przypadek istniejącego życia. Nie ma znaczenia ile jest planet podobnych do Ziemi.
Paradoks Fermiego nie jest tak naprawdę paradoksem. Ma błąd w założeniu. Fermi i jemu podobni uznali, że życie powstanie ot tak sobie i jest to wysoce prawdopodobne. Od czasu zadania pytania przez tego fizyka nie tylko astronomia, ale także biologia poczyniła postępy. Np. 3 lata po tym jak on zadał to pytanie odkryto DNA, czyli wysoce skomplikowaną strukturę zawierającą ogromną ilość informacji. To i inne odkrycia sprawiły, że inaczej dzisiaj myślimy o prawdopodobieństwie samorzutnego powstania życia.
42 - Sofizmat dobra
2025-04-12 18:38:00
W tym odcinku podcastu Sofizmaty, Piotr i Darek Tokarski podejmują trudny temat walki ze złem, próbując zdefiniować, co właściwie oznacza "zło" w kontekście demokracji i tolerancji. Rozmowa oscyluje wokół aktualnych wydarzeń politycznych, w tym skazania Marine Le Pen oraz porównań do historycznych przykładów, takich jak dojście Hitlera do władzy. Czy w obronie demokracji można posługiwać się niedemokratycznymi metodami? Jak daleko mogą się posunąć obrońcy demokracji, a także czy można być tolerancyjnym wobec nietolerancyjnych idei? Podczas dyskusji poruszane są również kwestie moralności w kontekście II wojny światowej, dylematów etycznych związanych z działaniami wojennymi oraz aktualnych napięć społecznych związanych z imigracją i różnorodnością religijną. Odcinek zachęca do refleksji nad tym, jak zło i dobro są postrzegane w różnych kontekstach oraz jakie są granice tolerancji w społeczeństwie demokratycznym.
W tym odcinku podcastu Sofizmaty, Piotr i Darek Tokarski podejmują trudny temat walki ze złem, próbując zdefiniować, co właściwie oznacza "zło" w kontekście demokracji i tolerancji. Rozmowa oscyluje wokół aktualnych wydarzeń politycznych, w tym skazania Marine Le Pen oraz porównań do historycznych przykładów, takich jak dojście Hitlera do władzy. Czy w obronie demokracji można posługiwać się niedemokratycznymi metodami? Jak daleko mogą się posunąć obrońcy demokracji, a także czy można być tolerancyjnym wobec nietolerancyjnych idei?
Podczas dyskusji poruszane są również kwestie moralności w kontekście II wojny światowej, dylematów etycznych związanych z działaniami wojennymi oraz aktualnych napięć społecznych związanych z imigracją i różnorodnością religijną. Odcinek zachęca do refleksji nad tym, jak zło i dobro są postrzegane w różnych kontekstach oraz jakie są granice tolerancji w społeczeństwie demokratycznym.
Podczas dyskusji poruszane są również kwestie moralności w kontekście II wojny światowej, dylematów etycznych związanych z działaniami wojennymi oraz aktualnych napięć społecznych związanych z imigracją i różnorodnością religijną. Odcinek zachęca do refleksji nad tym, jak zło i dobro są postrzegane w różnych kontekstach oraz jakie są granice tolerancji w społeczeństwie demokratycznym.
41 - Natywizm
2025-03-08 14:51:04
W najnowszym odcinku podcastu Sofizmaty, poświęconym natywizmowi, rozmawiam z Anną Sosnowską, socjolożką z Uniwersytetu Warszawskiego, która obecnie bada Polonię w Chicago. Odcinek dotyka złożoności zjawiska natywizmu, które odnosi się do niechęci wobec imigrantów oraz obaw związanych z ich wpływem na społeczeństwo. W trakcie rozmowy omawiane są historyczne konteksty tego ruchu, począwszy od połowy XIX wieku, kiedy to w Stanach Zjednoczonych pojawiła się fala imigracji irlandzkiej. Słuchacze dowiedzą się o pierwszych natywistycznych ruchach, ich motywacjach oraz o tym, jak zmieniały się one na przestrzeni lat. Anna Sosnowska porusza również kwestie związane z różnicami kulturowymi, które mogą prowadzić do konfliktów w społeczeństwie, a także o tym, jak imigranci wpływają na lokalne społeczności. W odcinku pojawiają się także przykłady z życia codziennego, które ilustrują te zjawiska. Rozmowa skupia się na tym, czy natywizm można utożsamiać z ksenofobią oraz kiedy obrona lokalnej kultury staje się problematyczna. Odcinek zachęca do refleksji nad tym, jak imigracja kształtuje nasze społeczeństwa i jakie są tego konsekwencje. Anna Sosnowska sociolożką z Uniwersytetu Warszawskiego. W 2024-2025, stypendystka Fundacji Kosciuszkowskiej i wizytujacy profesor w Loyola University Chicago. 1 kwietnia 2025 roku w godzinach 4:30-6:45pm odbędzie się wykład: "Polish Americans and the City of Chicago". Lake Shore Campus, Mundelein Center, Palm Court, 4th floor 1020 W. Sheridan Road, Chicago
W najnowszym odcinku podcastu Sofizmaty, poświęconym natywizmowi, rozmawiam z Anną Sosnowską, socjolożką z Uniwersytetu Warszawskiego, która obecnie bada Polonię w Chicago. Odcinek dotyka złożoności zjawiska natywizmu, które odnosi się do niechęci wobec imigrantów oraz obaw związanych z ich wpływem na społeczeństwo. W trakcie rozmowy omawiane są historyczne konteksty tego ruchu, począwszy od połowy XIX wieku, kiedy to w Stanach Zjednoczonych pojawiła się fala imigracji irlandzkiej.
Słuchacze dowiedzą się o pierwszych natywistycznych ruchach, ich motywacjach oraz o tym, jak zmieniały się one na przestrzeni lat. Anna Sosnowska porusza również kwestie związane z różnicami kulturowymi, które mogą prowadzić do konfliktów w społeczeństwie, a także o tym, jak imigranci wpływają na lokalne społeczności. W odcinku pojawiają się także przykłady z życia codziennego, które ilustrują te zjawiska.
Rozmowa skupia się na tym, czy natywizm można utożsamiać z ksenofobią oraz kiedy obrona lokalnej kultury staje się problematyczna. Odcinek zachęca do refleksji nad tym, jak imigracja kształtuje nasze społeczeństwa i jakie są tego konsekwencje.
Anna Sosnowska sociolożką z Uniwersytetu Warszawskiego. W 2024-2025, stypendystka Fundacji Kosciuszkowskiej i wizytujacy profesor w Loyola University Chicago.
1 kwietnia 2025 roku w godzinach 4:30-6:45pm
odbędzie się wykład: "Polish Americans and the City of Chicago".
Lake Shore Campus, Mundelein Center, Palm Court, 4th floor
1020 W. Sheridan Road, Chicago
Słuchacze dowiedzą się o pierwszych natywistycznych ruchach, ich motywacjach oraz o tym, jak zmieniały się one na przestrzeni lat. Anna Sosnowska porusza również kwestie związane z różnicami kulturowymi, które mogą prowadzić do konfliktów w społeczeństwie, a także o tym, jak imigranci wpływają na lokalne społeczności. W odcinku pojawiają się także przykłady z życia codziennego, które ilustrują te zjawiska.
Rozmowa skupia się na tym, czy natywizm można utożsamiać z ksenofobią oraz kiedy obrona lokalnej kultury staje się problematyczna. Odcinek zachęca do refleksji nad tym, jak imigracja kształtuje nasze społeczeństwa i jakie są tego konsekwencje.
Anna Sosnowska sociolożką z Uniwersytetu Warszawskiego. W 2024-2025, stypendystka Fundacji Kosciuszkowskiej i wizytujacy profesor w Loyola University Chicago.
1 kwietnia 2025 roku w godzinach 4:30-6:45pm
odbędzie się wykład: "Polish Americans and the City of Chicago".
Lake Shore Campus, Mundelein Center, Palm Court, 4th floor
1020 W. Sheridan Road, Chicago
40 - Plemiona izolowane
2025-02-22 23:51:45
Plemiona izolowane to grupy ludzi zamieszkujących Amerykę Południową czy Oceanię. Głównym powodem aby się z nimi nie kontaktować jest groźba zarażenia ich chorobami, na które nie są odporni. Izolowanie tych plemion jest jakby odwrotnością natywizmu czyli niechęci do obcych wpływów na kulturę, język itp. Izolując te grupy ludzi chronimy ich przed wpływem obcej kultury, religii itd. Na przykładzie plemienia Nukak Maku omówiliśmy powody dla których warto izolować takie grupy, ale także jakie są powody aby dać im kontakt z cywilizacją zachodnią. Rozmowę prowadziłem z Elżbietą Dziedzic Strona autorki: www.polskalitera.com media społecznościowe: https://www.facebook.com/polskalitera https://www.youtube.com/@polskalitera3032 https://www.facebook.com/profile.php?id=100093496456813
Plemiona izolowane to grupy ludzi zamieszkujących Amerykę Południową czy Oceanię. Głównym powodem aby się z nimi nie kontaktować jest groźba zarażenia ich chorobami, na które nie są odporni. Izolowanie tych plemion jest jakby odwrotnością natywizmu czyli niechęci do obcych wpływów na kulturę, język itp. Izolując te grupy ludzi chronimy ich przed wpływem obcej kultury, religii itd.
Na przykładzie plemienia Nukak Maku omówiliśmy powody dla których warto izolować takie grupy, ale także jakie są powody aby dać im kontakt z cywilizacją zachodnią.
Rozmowę prowadziłem z Elżbietą Dziedzic
Strona autorki:
www.polskalitera.com
media społecznościowe:
https://www.facebook.com/polskalitera
https://www.youtube.com/@polskalitera3032
https://www.facebook.com/profile.php?id=100093496456813
Na przykładzie plemienia Nukak Maku omówiliśmy powody dla których warto izolować takie grupy, ale także jakie są powody aby dać im kontakt z cywilizacją zachodnią.
Rozmowę prowadziłem z Elżbietą Dziedzic
Strona autorki:
www.polskalitera.com
media społecznościowe:
https://www.facebook.com/polskalitera
https://www.youtube.com/@polskalitera3032
https://www.facebook.com/profile.php?id=100093496456813