Dźwięki z Nowego Teatru

Podcast by Nowy Teatr

Link RSS Link do katalogu Numer katalogowy: 3412 Wesprzyj dobrym słowem
Udostępnij
Kategorie:
Kultura

Odcinki od najnowszych:

Nowa książka: „Gorączka latynoamerykańska” Artur Domosławski
2026-04-28 10:18:12

Nowa książka: „Gorączka latynoamerykańska” Artur Domosławski, Wydawnictwo Poznańskie Spotkanie odbyło się 23 kwietnia 2026 roku. Spotkanie poprowadziła Agnieszka Lichnerowicz. Cały świat mówi teraz o Ameryce Łacińskiej – ale czy da się zrozumieć odległy region, tygiel rdzennych mieszkańców, potomków niewolników i najeźdźców, bez wiedzy o przeszłości? Artur Domosławski, jeden z najwybitniejszych polskich reportażystów, zaczął jeździć tam w drugiej połowie lat 90. Przyglądał się z bliska blaskom i cieniom wielkich zbiorowych marzeń i brutalnym próbom ich tłumienia; a potem odradzaniu się nadziei z popiołów – znowu i znowu… Efektem wielu podróży jest fascynująca opowieść o buntach, rewolucjach, zamachach stanu – i codziennym życiu. Spotkacie tu rebeliantów, bojowników i tyranów. Przede wszystkim – zwykłych ludzi, uwikłanych w historię, którzy stawali przed dramatycznymi wyborami: czy angażować się w walkę o lepszy świat? jakimi metodami? w imię czego? Od Kuby po Chile i Argentynę. Od Brazylii i Wenezueli po Kolumbię i Meksyk. Dowiecie się, kto popchnął Fidela Castro ku Moskwie. Dlaczego pewien lekarz z Argentyny – Ernesto Che Guevara – został bojownikiem, a księża rewolucjoniści nie kochali Jana Pawła II. A także – kto prowadził „szkołę tortur” dla latynoskich wojskowych. I dlaczego po jednej rewolucyjnej fali szybko wezbrała kolejna – ta, której twarzami stali się Marcos z Meksyku, Lula z Brazylii, Hugo Chávez z Wenezueli. To panoramiczny reportaż o Ameryce Łacińskiej na przełomie wieków, a jednocześnie książka o marzeniach, które zmieniają świat, i o cenie, jaką trzeba czasem za nie zapłacić. Artur Domosławski – pisarz, dziennikarz; laureat Nagrody Literackiej im. Juliana Tuwima za całokształt twórczości (2024), Górnośląskiej Nagrody Literackiej „Juliusz” (2022) dla najlepszej biografii za „Wygnańca. 21 scen z życia Zygmunta Baumana”, „Grand Press – Dziennikarz Roku 2010” za biografię Ryszarda Kapuścińskiego, a także Nagrody im. Beaty Pawlak (2008) dla autorów przybliżających inne kultury. Finalista Nagrody Literackiej „Nike” (dwukrotnie nominowany). Przez 20 lat był dziennikarzem „Gazety Wyborczej”, obecnie – tygodnika „Polityka”. Świadek buntów i rewolt w krajach Globalnego Południa. Autor książek takich jak: „Gorączkę latynoamerykańską”, „Śmierć w Amazonii”, „Wykluczonych” i „Rewolucja nie ma końca”.
Nowa książka: „Gorączka latynoamerykańska” Artur Domosławski, Wydawnictwo Poznańskie Spotkanie odbyło się 23 kwietnia 2026 roku. Spotkanie poprowadziła Agnieszka Lichnerowicz. Cały świat mówi teraz o Ameryce Łacińskiej – ale czy da się zrozumieć odległy region, tygiel rdzennych mieszkańców, potomków niewolników i najeźdźców, bez wiedzy o przeszłości? Artur Domosławski, jeden z najwybitniejszych polskich reportażystów, zaczął jeździć tam w drugiej połowie lat 90. Przyglądał się z bliska blaskom i cieniom wielkich zbiorowych marzeń i brutalnym próbom ich tłumienia; a potem odradzaniu się nadziei z popiołów – znowu i znowu… Efektem wielu podróży jest fascynująca opowieść o buntach, rewolucjach, zamachach stanu – i codziennym życiu. Spotkacie tu rebeliantów, bojowników i tyranów. Przede wszystkim – zwykłych ludzi, uwikłanych w historię, którzy stawali przed dramatycznymi wyborami: czy angażować się w walkę o lepszy świat? jakimi metodami? w imię czego? Od Kuby po Chile i Argentynę. Od Brazylii i Wenezueli po Kolumbię i Meksyk. Dowiecie się, kto popchnął Fidela Castro ku Moskwie. Dlaczego pewien lekarz z Argentyny – Ernesto Che Guevara – został bojownikiem, a księża rewolucjoniści nie kochali Jana Pawła II. A także – kto prowadził „szkołę tortur” dla latynoskich wojskowych. I dlaczego po jednej rewolucyjnej fali szybko wezbrała kolejna – ta, której twarzami stali się Marcos z Meksyku, Lula z Brazylii, Hugo Chávez z Wenezueli. To panoramiczny reportaż o Ameryce Łacińskiej na przełomie wieków, a jednocześnie książka o marzeniach, które zmieniają świat, i o cenie, jaką trzeba czasem za nie zapłacić. Artur Domosławski – pisarz, dziennikarz; laureat Nagrody Literackiej im. Juliana Tuwima za całokształt twórczości (2024), Górnośląskiej Nagrody Literackiej „Juliusz” (2022) dla najlepszej biografii za „Wygnańca. 21 scen z życia Zygmunta Baumana”, „Grand Press – Dziennikarz Roku 2010” za biografię Ryszarda Kapuścińskiego, a także Nagrody im. Beaty Pawlak (2008) dla autorów przybliżających inne kultury. Finalista Nagrody Literackiej „Nike” (dwukrotnie nominowany). Przez 20 lat był dziennikarzem „Gazety Wyborczej”, obecnie – tygodnika „Polityka”. Świadek buntów i rewolt w krajach Globalnego Południa. Autor książek takich jak: „Gorączkę latynoamerykańską”, „Śmierć w Amazonii”, „Wykluczonych” i „Rewolucja nie ma końca”.

Katarzyna Kalwat, Edward Pasewicz i Krzysztof Szekalski - twórcy PULVERKOPF
2026-04-08 12:55:59

Piotr Gruszczyński rozmawia z Katarzyną Kalwat, Edwardem Pasewiczem i Krzysztofem Szekalskim. Rozmowa towarzyszy premierze spektaklu "Pulverkopf". To monumentalne, powstające przez kilkanaście lat, dzieło nagrodzone Angelusem jest jedną z najbardziej interesujących nowych powieści wydanych w Polsce. Spektakl "Pulverkopf" to złożona, intertekstualna próba poszukiwania własnej tożsamości, scalenia jej z różnych wątków, rozgrywających się na wielu planach czasowych i przestrzennych. Poprzez zgromadzone w powieści archiwum zapisków, szkiców, notatek i przypadkowych zdjęć, główny bohater Patryk Werhunt pragnie dotrzeć do źródeł własnej tożsamości, ułożyć ją niczym perecowską układankę i w końcu zrozumieć siebie. Tam jednak, gdzie pojawiają się brakujące elementy faktografii, swoiste luki w historii, pojawia się też wyobraźnia, która przynosi paradoksalne odkrycia. To za jej pośrednictwem nieustanna gra z własną tożsamością przybiera formę autokreacji, dotkliwej, bo podyktowanej chorobą i procesem umierania. Tekst zapleciony na historii życia kompozytora Norberta von Hanneheima to konsekwentny wybór reżyserki zafascynowanej tworzeniem teatralnych esejów o poszukiwaniu tożsamości i napięć między biografią i twórczością. 1 kwietnia 2026 roku, Nowy Teatr
Piotr Gruszczyński rozmawia z Katarzyną Kalwat, Edwardem Pasewiczem i Krzysztofem Szekalskim. Rozmowa towarzyszy premierze spektaklu "Pulverkopf". To monumentalne, powstające przez kilkanaście lat, dzieło nagrodzone Angelusem jest jedną z najbardziej interesujących nowych powieści wydanych w Polsce. Spektakl "Pulverkopf" to złożona, intertekstualna próba poszukiwania własnej tożsamości, scalenia jej z różnych wątków, rozgrywających się na wielu planach czasowych i przestrzennych. Poprzez zgromadzone w powieści archiwum zapisków, szkiców, notatek i przypadkowych zdjęć, główny bohater Patryk Werhunt pragnie dotrzeć do źródeł własnej tożsamości, ułożyć ją niczym perecowską układankę i w końcu zrozumieć siebie. Tam jednak, gdzie pojawiają się brakujące elementy faktografii, swoiste luki w historii, pojawia się też wyobraźnia, która przynosi paradoksalne odkrycia. To za jej pośrednictwem nieustanna gra z własną tożsamością przybiera formę autokreacji, dotkliwej, bo podyktowanej chorobą i procesem umierania. Tekst zapleciony na historii życia kompozytora Norberta von Hanneheima to konsekwentny wybór reżyserki zafascynowanej tworzeniem teatralnych esejów o poszukiwaniu tożsamości i napięć między biografią i twórczością. 1 kwietnia 2026 roku, Nowy Teatr

Szpital Pięknej Śmierci. Katarzyna Sztuba-Frąckowiak i Edward Pasewicz
2026-04-08 12:39:10

Rozmowa o zbrodni w szpitalu psychiatrycznym w Obrzycach w czasie II wojny światowej. O tym mrocznym miejscu, gdzie personel medyczny odstrzykiwał pacjentów, uznanych przez nazistów za "szkodników społecznych". Wyznaczonymi do uśmiercenia często byli wybitni intelektualiści, których jedyną winą była choroba psychiczna lub sprzeciw wobec systemu faszystowskiego. Katarzyna Sztuba-Frąckowiak - absolwentka historii i języka francuskiego Uniwersytetu Zielonogórskiego oraz studiów doktoranckich na uniwersytecie im Adama Mickiewicza w Poznaniu. Obecnie Kierowniczka ds. Naukowych w Muzeum Ziemi Międzyrzeckiej im. Alfa Kowalskiego w Międzyrzeczu. Obszar jej zainteresowań to historia Niemiec XX wieku, Związek Polaków w Niemczech, historia „higieny rasowej", Akcji T4, akcji „zdecentralizowanej eutanazji", a w szczególności historia Szpitala Psychiatrycznego w Obrzycach. Jako historyczka bada tematykę szpitala od 2018 roku, co zaowocowało wieloma artykułami naukowymi, popularnonaukowymi, filmami oraz reportażami. Należy do niemieckiego stowarzyszenia naukowców zajmujących się zagładą pacjentów psychiatrycznych Arbeitkreis Gedenkort T4 w Berlinie. Prezeska Fundacji Miejsce Pamięci Obrzyce / Gedenkstatte Obrawalde, która zajmuje się upowszechnianiem wiedzy o historii Szpitala Psychiatrycznego od 1904 roku aż do współczesności. W 2024 roku ukazała się jej książka „Od Obrawalde do Obrzyc 1904-2024. Historie prawdziwe". Edward Pasewicz – pisarz, poeta, dramaturg i kompozytor. Za swoją twórczość poetycką, m.in. za tomiki „Drobne! Drobne!” i „Pałacyk Bertolta Brechta”, wielokrotnie nominowany do głównych nagród literackich. Jego wiersze były tłumaczone na 11 języków. Autor powieści kryminalnej „Śmierć w darkroomie”. Laureat Nagrody Literackiej Europy Środkowej Angelus w 2022 roku za powieść „Pulverkopf”, która podejmuje wątek szpitala w Obrzycach. Zdjęcie wydarzenia: archiwalna pocztówka z widokiem bramy głównej Szpitala w Obrzycach ze zbiorów Dariusza Brożka. Zapis spotkania, które odbyło się w Nowym Teatrze w Warszawie 2 kwietnia 2026.
Rozmowa o zbrodni w szpitalu psychiatrycznym w Obrzycach w czasie II wojny światowej. O tym mrocznym miejscu, gdzie personel medyczny odstrzykiwał pacjentów, uznanych przez nazistów za "szkodników społecznych". Wyznaczonymi do uśmiercenia często byli wybitni intelektualiści, których jedyną winą była choroba psychiczna lub sprzeciw wobec systemu faszystowskiego. Katarzyna Sztuba-Frąckowiak - absolwentka historii i języka francuskiego Uniwersytetu Zielonogórskiego oraz studiów doktoranckich na uniwersytecie im Adama Mickiewicza w Poznaniu. Obecnie Kierowniczka ds. Naukowych w Muzeum Ziemi Międzyrzeckiej im. Alfa Kowalskiego w Międzyrzeczu. Obszar jej zainteresowań to historia Niemiec XX wieku, Związek Polaków w Niemczech, historia „higieny rasowej", Akcji T4, akcji „zdecentralizowanej eutanazji", a w szczególności historia Szpitala Psychiatrycznego w Obrzycach. Jako historyczka bada tematykę szpitala od 2018 roku, co zaowocowało wieloma artykułami naukowymi, popularnonaukowymi, filmami oraz reportażami. Należy do niemieckiego stowarzyszenia naukowców zajmujących się zagładą pacjentów psychiatrycznych Arbeitkreis Gedenkort T4 w Berlinie. Prezeska Fundacji Miejsce Pamięci Obrzyce / Gedenkstatte Obrawalde, która zajmuje się upowszechnianiem wiedzy o historii Szpitala Psychiatrycznego od 1904 roku aż do współczesności. W 2024 roku ukazała się jej książka „Od Obrawalde do Obrzyc 1904-2024. Historie prawdziwe". Edward Pasewicz – pisarz, poeta, dramaturg i kompozytor. Za swoją twórczość poetycką, m.in. za tomiki „Drobne! Drobne!” i „Pałacyk Bertolta Brechta”, wielokrotnie nominowany do głównych nagród literackich. Jego wiersze były tłumaczone na 11 języków. Autor powieści kryminalnej „Śmierć w darkroomie”. Laureat Nagrody Literackiej Europy Środkowej Angelus w 2022 roku za powieść „Pulverkopf”, która podejmuje wątek szpitala w Obrzycach. Zdjęcie wydarzenia: archiwalna pocztówka z widokiem bramy głównej Szpitala w Obrzycach ze zbiorów Dariusza Brożka. Zapis spotkania, które odbyło się w Nowym Teatrze w Warszawie 2 kwietnia 2026.

Przekłady współczesności: „Komu komplikuje życie «Lektura uproszczona», czyli...”
2026-04-02 12:15:09

Przekłady współczesności: „Komu komplikuje życie «Lektura uproszczona», czyli jak się tłumaczy wielogłos w tandemie” Anna Dzierzgowska, Katarzyna Okrasko, Agata Ostrowska, Stowarzyszenie Tłumaczy Literatury Spotkanie odbyło się 30 marca 2026. Wychodząc od "Lektury uproszczonej" Cristiny Morales, chcemy porozmawiać o wyzwaniach przekładowych związanych z pracą w tandemie, a także o wyzwaniach związanych z tłumaczeniem na polski zaangażowanej, politycznej prozy. Będziemy rozmawiać o tym, po czym rozpoznaje się w tekście ironię i czy łatwo jest tłumaczyć tyrady pełne gniewu. Poruszymy też kwestie języka uproszczonego – czy uproszczony znaczy prosty? Czy polszczyzna potrzebuje swojego języka uproszczonego? Jak autorka konstruuje językowo swoje bohaterki i jakie wyzwanie stawia to przed tłumaczkami? To tylko niektóre pytania, które można zadać książce tak gęstej, jak "Lektura uproszczona". O książce: Ángela, Patricia, Marga i Nati to kuzynki z niepełnosprawnością, które mieszkają razem w mieszkaniu komunalnym w Barcelonie. Codziennie muszą walczyć o zachowanie niezależności i swoją godność, starając się nie pozwolić, by państwo decydowało o każdym aspekcie ich życia. Ich strategie oporu to m.in. anarchistyczne zebrania i podziemne ziny, taniec i promiskuityzm. Wściekle inteligentna i zabawna "Lektura uproszczona" jest oskarżeniem instytucji i języka, który marginalizuje osoby z niepełnosprawnością. To także portret – wyrazisty, żywy i waleczny – współczesnej Barcelony. Ale przede wszystkim powieść Cristiny Morales stanowi celebrację ciała we wszystkich jego formach – to hymn na cześć kobiecych pragnień, queerowej seksualności, a także transgresywnej i rewolucyjnej siły języka. "Lektura uproszczona", czwarta powieść Cristiny Morales, została nagrodzona prestiżowymi Premio Herralde i Premio Nacional de Narrativa i stała się bestsellerem w Hiszpanii. Anna Dzierzgowska – nauczycielka historii, działaczka feministyczna, tłumaczka Agata Ostrowska – absolwentka Instytutu Lingwistyki Stosowanej UW, autorka około pięćdziesięciu przekładów literackich z angielskiego i hiszpańskiego. Członkini Stowarzyszenia Tłumaczy Literatury. Współpracowała m.in. z „ArtRage”, „Czarną Owcą”, „Filtrami”, „Pauzą”, „W.A.B.”, wydawnictwem Poznańskim i Znak. Kielczanka z urodzenia, Warszawianka z wyboru, kocia mama i miłośniczka długich spacerów po mieście. Nominowana do Nagrody za Twórczość Translatorską im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego 2025 za przekład książki Lektura uproszczona Cristiny Morales (razem z Katarzyną Okrasko). Katarzyna Okrasko – absolwentka Iberystyki na Uniwersytecie Warszawskim, tłumaczka literatury hiszpańskiej i latynoamerykańskiej. Przełożyła kilkadziesiąt książek takich autorów jak Carlos Ruiz Zafón (wspólnie z Carlosem Marrodánem Casasem), Roberto Bolaño, Juan Gabriel Vásquez, Enrique-Vila Matas, Mariana Enríquez, Dalhia de la Cerda, Cristina Morales (wspólnie z Agatą Ostrowską), Martin Caparrós, Arturo Pérez-Reverte. Prowadziła warsztaty przekładowe w Instytucie Lingwistyki Stosowanej UW i na Iberystyce Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Laureatka Nagrody Instytutu Cervantesa w Polsce za Tłumaczenie Literackie, nominowana do Nagrody Boya-Żeleńskiego. Urodziła się w Warszawie, gdzie mieszka z synem Antkiem i pieskiem Guciem. Wielka miłośniczka Madrytu i Andaluzji.
Przekłady współczesności: „Komu komplikuje życie «Lektura uproszczona», czyli jak się tłumaczy wielogłos w tandemie” Anna Dzierzgowska, Katarzyna Okrasko, Agata Ostrowska, Stowarzyszenie Tłumaczy Literatury Spotkanie odbyło się 30 marca 2026. Wychodząc od "Lektury uproszczonej" Cristiny Morales, chcemy porozmawiać o wyzwaniach przekładowych związanych z pracą w tandemie, a także o wyzwaniach związanych z tłumaczeniem na polski zaangażowanej, politycznej prozy. Będziemy rozmawiać o tym, po czym rozpoznaje się w tekście ironię i czy łatwo jest tłumaczyć tyrady pełne gniewu. Poruszymy też kwestie języka uproszczonego – czy uproszczony znaczy prosty? Czy polszczyzna potrzebuje swojego języka uproszczonego? Jak autorka konstruuje językowo swoje bohaterki i jakie wyzwanie stawia to przed tłumaczkami? To tylko niektóre pytania, które można zadać książce tak gęstej, jak "Lektura uproszczona". O książce: Ángela, Patricia, Marga i Nati to kuzynki z niepełnosprawnością, które mieszkają razem w mieszkaniu komunalnym w Barcelonie. Codziennie muszą walczyć o zachowanie niezależności i swoją godność, starając się nie pozwolić, by państwo decydowało o każdym aspekcie ich życia. Ich strategie oporu to m.in. anarchistyczne zebrania i podziemne ziny, taniec i promiskuityzm. Wściekle inteligentna i zabawna "Lektura uproszczona" jest oskarżeniem instytucji i języka, który marginalizuje osoby z niepełnosprawnością. To także portret – wyrazisty, żywy i waleczny – współczesnej Barcelony. Ale przede wszystkim powieść Cristiny Morales stanowi celebrację ciała we wszystkich jego formach – to hymn na cześć kobiecych pragnień, queerowej seksualności, a także transgresywnej i rewolucyjnej siły języka. "Lektura uproszczona", czwarta powieść Cristiny Morales, została nagrodzona prestiżowymi Premio Herralde i Premio Nacional de Narrativa i stała się bestsellerem w Hiszpanii. Anna Dzierzgowska – nauczycielka historii, działaczka feministyczna, tłumaczka Agata Ostrowska – absolwentka Instytutu Lingwistyki Stosowanej UW, autorka około pięćdziesięciu przekładów literackich z angielskiego i hiszpańskiego. Członkini Stowarzyszenia Tłumaczy Literatury. Współpracowała m.in. z „ArtRage”, „Czarną Owcą”, „Filtrami”, „Pauzą”, „W.A.B.”, wydawnictwem Poznańskim i Znak. Kielczanka z urodzenia, Warszawianka z wyboru, kocia mama i miłośniczka długich spacerów po mieście. Nominowana do Nagrody za Twórczość Translatorską im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego 2025 za przekład książki Lektura uproszczona Cristiny Morales (razem z Katarzyną Okrasko). Katarzyna Okrasko – absolwentka Iberystyki na Uniwersytecie Warszawskim, tłumaczka literatury hiszpańskiej i latynoamerykańskiej. Przełożyła kilkadziesiąt książek takich autorów jak Carlos Ruiz Zafón (wspólnie z Carlosem Marrodánem Casasem), Roberto Bolaño, Juan Gabriel Vásquez, Enrique-Vila Matas, Mariana Enríquez, Dalhia de la Cerda, Cristina Morales (wspólnie z Agatą Ostrowską), Martin Caparrós, Arturo Pérez-Reverte. Prowadziła warsztaty przekładowe w Instytucie Lingwistyki Stosowanej UW i na Iberystyce Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Laureatka Nagrody Instytutu Cervantesa w Polsce za Tłumaczenie Literackie, nominowana do Nagrody Boya-Żeleńskiego. Urodziła się w Warszawie, gdzie mieszka z synem Antkiem i pieskiem Guciem. Wielka miłośniczka Madrytu i Andaluzji.

Nowa książka: „Dadzieja” Anna Jadowska
2026-03-25 14:42:20

Nowa książka: „Dadzieja” Anna Jadowska, Wydawnictwo Czarne Spotkanie odbyło się 23 marca 2026 roku. Z autorką porozmawiał Michał Nogaś. Fragmenty książki przeczytała Marta Nieradkiewicz. Gorące lato na wsi gdzieś na Dolnym Śląsku w latach osiemdziesiątych. Dwie siostry spotykają na rozgrzanej asfaltowej drodze obcego mężczyznę. Wysiada boso z białego samochodu, dziwnie się im przygląda. Kilka dni później w lesie zostaje znalezione ciało zamordowanej dziewczynki. Ale to nie jest historia kryminalna. Debiut książkowy znanej scenarzystki i reżyserki to powieść o dziewczęcym dojrzewaniu, na które pada cień podniecenia i strachu. Wiecznie zirytowana matka nie ma dla córek czasu, sąsiadki podsłuchiwane pod drzwiami kuchni opowiadają niepokojące historie, ojcowie – każda z sióstr ma innego – dawno zniknęli, a wszyscy mężczyźni, gdy przyjrzeć się im uważnie, są łapczywi i zdolni do przemocy. „Dadzieja” to także przejmujący portret siostrzanej więzi – nierozerwalnej, choć szorstkiej, przepełnionej rywalizacją i krótkimi chwilami bliskości. To filmowa w swojej intensywności opowieść, pełna zmysłowych obrazów i zatrzymanych ujęć, w których z pozoru zwyczajne lato migocze jak oniryczna, niepokojąca projekcja dorastania. Anna Jadowska – scenarzystka i reżyserka. Ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim i Łódzką Szkołę Filmową, gdzie obecnie wykłada. Literacko zadebiutowała w 1996 roku w „Brulionie”, publikowała również w piśmie „Rita Baum”. „Dadzieja” to jej pierwsza książka prozatorska. Michał Nogaś – dziennikarz radiowy i prasowy, zastępca redaktorki naczelnej Programu 3 Polskiego Radia, autor książki "Z niejednej półki. Wywiady".
Nowa książka: „Dadzieja” Anna Jadowska, Wydawnictwo Czarne Spotkanie odbyło się 23 marca 2026 roku. Z autorką porozmawiał Michał Nogaś. Fragmenty książki przeczytała Marta Nieradkiewicz. Gorące lato na wsi gdzieś na Dolnym Śląsku w latach osiemdziesiątych. Dwie siostry spotykają na rozgrzanej asfaltowej drodze obcego mężczyznę. Wysiada boso z białego samochodu, dziwnie się im przygląda. Kilka dni później w lesie zostaje znalezione ciało zamordowanej dziewczynki. Ale to nie jest historia kryminalna. Debiut książkowy znanej scenarzystki i reżyserki to powieść o dziewczęcym dojrzewaniu, na które pada cień podniecenia i strachu. Wiecznie zirytowana matka nie ma dla córek czasu, sąsiadki podsłuchiwane pod drzwiami kuchni opowiadają niepokojące historie, ojcowie – każda z sióstr ma innego – dawno zniknęli, a wszyscy mężczyźni, gdy przyjrzeć się im uważnie, są łapczywi i zdolni do przemocy. „Dadzieja” to także przejmujący portret siostrzanej więzi – nierozerwalnej, choć szorstkiej, przepełnionej rywalizacją i krótkimi chwilami bliskości. To filmowa w swojej intensywności opowieść, pełna zmysłowych obrazów i zatrzymanych ujęć, w których z pozoru zwyczajne lato migocze jak oniryczna, niepokojąca projekcja dorastania. Anna Jadowska – scenarzystka i reżyserka. Ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim i Łódzką Szkołę Filmową, gdzie obecnie wykłada. Literacko zadebiutowała w 1996 roku w „Brulionie”, publikowała również w piśmie „Rita Baum”. „Dadzieja” to jej pierwsza książka prozatorska. Michał Nogaś – dziennikarz radiowy i prasowy, zastępca redaktorki naczelnej Programu 3 Polskiego Radia, autor książki "Z niejednej półki. Wywiady".

Goście Nowego Teatru: Karina Sainz Borgo
2026-03-24 14:18:25

Goście Nowego Teatru: Karina Sainz Borgo Spotkanie z wenezuelską pisarką i dziennikarką kulturalną, od 2006 roku mieszkającą w Hiszpanii odbyło się 19 marca 2026 roku. Rozmowę z autorką poprowadziła Marta Perchuć-Burzyńska. Debiutancka powieść Borgo "Córka Hiszpanki" stała się międzynarodowym wydarzeniem literackim – została przetłumaczona na ponad 20 języków i nagrodzona prestiżową Grand Prix de l’Héroïne Madame Figaro. Za drugą powieść, "Trzeci kraj", autorka otrzymała Nagrodę Jana Michalskiego (2023). Pisarka współpracuje z redakcjami „ABC” oraz „Zenda”, łączy pracę reporterską z twórczością literacką, w której podejmuje tematy wygnania, pamięci i przetrwania. Wydany nakładem Noir sur Blanc "Trzeci kraj" Kariny Sainz Borgo w tłumaczeniu Adama Elbanowskiego to wstrząsająca opowieść o przetrwaniu, godności i nadziei rodzącej się ze skrajnego osamotnienia. Młode małżeństwo z przedwcześnie narodzonymi bliźniętami ucieka z Kordyliery Wschodniej przed zarazą niszczącą pamięć. Ich emigracyjna wędrówka, naznaczona śmiercią dzieci, kończy się w przygranicznej osadzie Mezquite – świecie rządzonym przez korupcję, bojówkarzy i przemytników. Właśnie tutaj na nielegalnym cmentarzu zwanym Trzecim krajem odnajdują spokój nie tylko zmarli, ale także ich rodziny wspierane przez niezwykłą kobietę − Visitación Salazar. Czy dzięki niej również Angustias pogrążona w żałobie po stracie synów odnajdzie nowy cel w życiu? Zrozumie, kim teraz jest? Nauczy się, jak zachować godność niezależnie od sytuacji, w której się znalazła? Ta historia mogłaby wydarzyć się wszędzie, gdzie konflikty zbrojne, pandemia czy skrajnie trudna sytuacja gospodarcza zmuszają ludzi do poszukiwania lepszych warunków życia. Trzecim krajem nazywa się miejsce, w którym migranci utknęli na dłuższy czas, niektórzy nawet na zawsze, pozbawieni możliwości powrotu do kraju pochodzenia i niezdolni do kontynuowania podróży do kraju docelowego. To także metafora ich stanu umysłu, odrębnej, indywidualnej tożsamości wyrastającej z poczucia zawieszenia między tym, co znane i bezpowrotnie utracone, a tym, co nowe i na ogół skrajnie różne od wyobrażonej „ziemi obiecanej”. Partner spotkania: Oficyna Literacka Noir sur Blanc
Goście Nowego Teatru: Karina Sainz Borgo Spotkanie z wenezuelską pisarką i dziennikarką kulturalną, od 2006 roku mieszkającą w Hiszpanii odbyło się 19 marca 2026 roku. Rozmowę z autorką poprowadziła Marta Perchuć-Burzyńska. Debiutancka powieść Borgo "Córka Hiszpanki" stała się międzynarodowym wydarzeniem literackim – została przetłumaczona na ponad 20 języków i nagrodzona prestiżową Grand Prix de l’Héroïne Madame Figaro. Za drugą powieść, "Trzeci kraj", autorka otrzymała Nagrodę Jana Michalskiego (2023). Pisarka współpracuje z redakcjami „ABC” oraz „Zenda”, łączy pracę reporterską z twórczością literacką, w której podejmuje tematy wygnania, pamięci i przetrwania. Wydany nakładem Noir sur Blanc "Trzeci kraj" Kariny Sainz Borgo w tłumaczeniu Adama Elbanowskiego to wstrząsająca opowieść o przetrwaniu, godności i nadziei rodzącej się ze skrajnego osamotnienia. Młode małżeństwo z przedwcześnie narodzonymi bliźniętami ucieka z Kordyliery Wschodniej przed zarazą niszczącą pamięć. Ich emigracyjna wędrówka, naznaczona śmiercią dzieci, kończy się w przygranicznej osadzie Mezquite – świecie rządzonym przez korupcję, bojówkarzy i przemytników. Właśnie tutaj na nielegalnym cmentarzu zwanym Trzecim krajem odnajdują spokój nie tylko zmarli, ale także ich rodziny wspierane przez niezwykłą kobietę − Visitación Salazar. Czy dzięki niej również Angustias pogrążona w żałobie po stracie synów odnajdzie nowy cel w życiu? Zrozumie, kim teraz jest? Nauczy się, jak zachować godność niezależnie od sytuacji, w której się znalazła? Ta historia mogłaby wydarzyć się wszędzie, gdzie konflikty zbrojne, pandemia czy skrajnie trudna sytuacja gospodarcza zmuszają ludzi do poszukiwania lepszych warunków życia. Trzecim krajem nazywa się miejsce, w którym migranci utknęli na dłuższy czas, niektórzy nawet na zawsze, pozbawieni możliwości powrotu do kraju pochodzenia i niezdolni do kontynuowania podróży do kraju docelowego. To także metafora ich stanu umysłu, odrębnej, indywidualnej tożsamości wyrastającej z poczucia zawieszenia między tym, co znane i bezpowrotnie utracone, a tym, co nowe i na ogół skrajnie różne od wyobrażonej „ziemi obiecanej”. Partner spotkania: Oficyna Literacka Noir sur Blanc

Nowa książka: „Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju i kultury terapeutycznej” Kama Wojtkiewicz
2026-03-23 09:32:23

Nowa książka: „Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju i kultury terapeutycznej” Kama Wojtkiewicz, Wydawnictwo Agora Spotkanie autorskie odbyło się 16 marca 2026 roku w Nowym Teatrze. W spotkaniu udział wzięli autorka książki, Tomasz Stawiszyński i Cveta Dimitrova. Spotkanie poprowadziła dr Katarzyna Kasia. W świecie skoncentrowanym na „ja” wydaje się, że wszystko można, czy wręcz trzeba, przeanalizować, a następnie przepracować. Często jednak - mimo włożonego wysiłku - zamiast się rozwijać, gubimy sens życia, tracimy relacje i poczucie wspólnoty. Nasze braki i diagnozy stają się osią naszej tożsamości, a autentyczność i akceptacja siebie ustępują miejsca niekończącemu się procesowi. Kama Wojtkiewicz w książce Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju i kultury terapeutycznej zachęca, aby pytać, kim jesteśmy, zamiast, co jeszcze powinniśmy w sobie naprawić. Kama Wojtkiewicz – psycholożka i autorka popularnego podcastu o psychologii „Sznurowadła myśli” z wnikliwością i odwagą przygląda się kulturze terapeutycznej i obsesji samorozwoju, nazywając nasze współczesne niepokoje. Rozmawia z wybitnymi postaciami świata psychoterapii, filozofii i socjologii. Wspólnie biorą pod lupę granice i sens terapii, pułapki duchowości, spłaszczanie uważności, rozpad więzi i lęki, które nie zawsze trzeba terapeutyzować. Wśród rozmówców i rozmówczyń książki znaleźli się: Tomasz Stawiszyński, Cveta Dimitrova, Joanna Flis, Igor Rotberg, dr Asia Kubiakowska, dr Julia E. Wahl, dr Joanna Wojsiat, Przemek Mućko, prof. Tomasz Sobierajski i dr Katarzyna Kasia. „Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju i kultury terapeutycznej” to książka dla tych, którzy chcą zdobyć narzędzia do myślenia o sobie i innych poza gotowymi receptami. Zamiast presji samorozwoju i prostych odpowiedzi, autorka prowokuje do zadawania sobie pytań i krytycznej refleksji.
Nowa książka: „Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju i kultury terapeutycznej” Kama Wojtkiewicz, Wydawnictwo Agora Spotkanie autorskie odbyło się 16 marca 2026 roku w Nowym Teatrze. W spotkaniu udział wzięli autorka książki, Tomasz Stawiszyński i Cveta Dimitrova. Spotkanie poprowadziła dr Katarzyna Kasia. W świecie skoncentrowanym na „ja” wydaje się, że wszystko można, czy wręcz trzeba, przeanalizować, a następnie przepracować. Często jednak - mimo włożonego wysiłku - zamiast się rozwijać, gubimy sens życia, tracimy relacje i poczucie wspólnoty. Nasze braki i diagnozy stają się osią naszej tożsamości, a autentyczność i akceptacja siebie ustępują miejsca niekończącemu się procesowi. Kama Wojtkiewicz w książce Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju i kultury terapeutycznej zachęca, aby pytać, kim jesteśmy, zamiast, co jeszcze powinniśmy w sobie naprawić. Kama Wojtkiewicz – psycholożka i autorka popularnego podcastu o psychologii „Sznurowadła myśli” z wnikliwością i odwagą przygląda się kulturze terapeutycznej i obsesji samorozwoju, nazywając nasze współczesne niepokoje. Rozmawia z wybitnymi postaciami świata psychoterapii, filozofii i socjologii. Wspólnie biorą pod lupę granice i sens terapii, pułapki duchowości, spłaszczanie uważności, rozpad więzi i lęki, które nie zawsze trzeba terapeutyzować. Wśród rozmówców i rozmówczyń książki znaleźli się: Tomasz Stawiszyński, Cveta Dimitrova, Joanna Flis, Igor Rotberg, dr Asia Kubiakowska, dr Julia E. Wahl, dr Joanna Wojsiat, Przemek Mućko, prof. Tomasz Sobierajski i dr Katarzyna Kasia. „Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju i kultury terapeutycznej” to książka dla tych, którzy chcą zdobyć narzędzia do myślenia o sobie i innych poza gotowymi receptami. Zamiast presji samorozwoju i prostych odpowiedzi, autorka prowokuje do zadawania sobie pytań i krytycznej refleksji.

Nowa książka: „Stygmat” Katarzyna Kwiatkowska-Moskalewicz
2026-03-06 13:38:13

Nowa książka: „Stygmat. Helena Wolińska i Włodzimierz Brus. Biografia” Katarzyna Kwiatkowska-Moskalewicz, Wydawnictwo Agora Spotkanie odbyło się 3 marca 2026. Rozmowę z autorką poprowadziła Karolina Sulej. Prokuratorka, która stała się symbolem stalinowskich zbrodni i inspiracją postaci jednej z bohaterek oscarowej Idy, oraz genialny ekonomista wyklinany przez Gomułkę w marcu 1968 roku razem z Kołakowskim i Baumanem. A między nimi wielka miłość, dramaty i historia, która po wielekroć ich rozdzielała i łączyła. Dra Katarzyna Kwiatkowska-Moskalewicz – historyczka i reporterka specjalizująca się w problematyce Europy Wschodniej. Pracuje w Instytucie Myśli Politycznej im. Gabriela Narutowicza oraz Instytucie Studiów Politycznych PAN. Stypendystka Bekker NAWA w Katedrze Historii Europy Wschodniej na Uniwersytecie w Heidelbergu (2023–2024) oraz Wayne Vucinich Fellowship na Uniwersytecie Stanforda (2026). Laureatka m.in. grantu Narodowego Centrum Nauki oraz nagrody Pióro Nadziei Amnesty International. Tłumaczka z języków białoruskiego i rosyjskiego. Autorka m.in. książki "Zabić smoka. Ukraińskie rewolucje" (2016). Karolina Sulej – pisarka, dziennikarka, reporterka ( „Vogue”, „Pismo”, „Wysokie Obcasy”, „Mint Magazine”), felietonistka „Polityki”, prowadząca program „Mody Polskie” w TVP Kultura oraz audycje i podcast „Ludzie w ubraniach” w Trójce, kuratorka wystaw (m.in dla Centralnego Muzeum Włókiennictwa), badaczka i popularyzatorka antropologii mody, kulturoznawczymi. Autorka m.in. reportaży "Rzeczy osobiste. Opowieść o ubraniach w obozach koncentracyjnych i zagłady" (2020) (Nagroda im. Teresy Torańskiej, Ołówek Moczarskiego, finał Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego i Grand Press ), "Historie osobiste. O ludziach i rzeczach w czasie wojny" (2021). Wydała również m.in: zbiór reportaży o polskiej modzie po 1990 roku – "Modni. Od Arkadiusa do Zienia" oraz książkę non-fiction o Stanach Zjednoczonych – "Wszyscy jesteśmy dziwni. Opowieści z Coney Island" za którą była nominowana do nagrody „Newsweeka” imienia Teresy Torańskie. Działaczka społeczna w Fundacji Kraina.
Nowa książka: „Stygmat. Helena Wolińska i Włodzimierz Brus. Biografia” Katarzyna Kwiatkowska-Moskalewicz, Wydawnictwo Agora Spotkanie odbyło się 3 marca 2026. Rozmowę z autorką poprowadziła Karolina Sulej. Prokuratorka, która stała się symbolem stalinowskich zbrodni i inspiracją postaci jednej z bohaterek oscarowej Idy, oraz genialny ekonomista wyklinany przez Gomułkę w marcu 1968 roku razem z Kołakowskim i Baumanem. A między nimi wielka miłość, dramaty i historia, która po wielekroć ich rozdzielała i łączyła. Dra Katarzyna Kwiatkowska-Moskalewicz – historyczka i reporterka specjalizująca się w problematyce Europy Wschodniej. Pracuje w Instytucie Myśli Politycznej im. Gabriela Narutowicza oraz Instytucie Studiów Politycznych PAN. Stypendystka Bekker NAWA w Katedrze Historii Europy Wschodniej na Uniwersytecie w Heidelbergu (2023–2024) oraz Wayne Vucinich Fellowship na Uniwersytecie Stanforda (2026). Laureatka m.in. grantu Narodowego Centrum Nauki oraz nagrody Pióro Nadziei Amnesty International. Tłumaczka z języków białoruskiego i rosyjskiego. Autorka m.in. książki "Zabić smoka. Ukraińskie rewolucje" (2016). Karolina Sulej – pisarka, dziennikarka, reporterka ( „Vogue”, „Pismo”, „Wysokie Obcasy”, „Mint Magazine”), felietonistka „Polityki”, prowadząca program „Mody Polskie” w TVP Kultura oraz audycje i podcast „Ludzie w ubraniach” w Trójce, kuratorka wystaw (m.in dla Centralnego Muzeum Włókiennictwa), badaczka i popularyzatorka antropologii mody, kulturoznawczymi. Autorka m.in. reportaży "Rzeczy osobiste. Opowieść o ubraniach w obozach koncentracyjnych i zagłady" (2020) (Nagroda im. Teresy Torańskiej, Ołówek Moczarskiego, finał Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego i Grand Press ), "Historie osobiste. O ludziach i rzeczach w czasie wojny" (2021). Wydała również m.in: zbiór reportaży o polskiej modzie po 1990 roku – "Modni. Od Arkadiusa do Zienia" oraz książkę non-fiction o Stanach Zjednoczonych – "Wszyscy jesteśmy dziwni. Opowieści z Coney Island" za którą była nominowana do nagrody „Newsweeka” imienia Teresy Torańskie. Działaczka społeczna w Fundacji Kraina.

Nowa książka: „Więcej niż teatr” Ewa Wójciak
2026-02-27 11:10:05

Nowa książka: „Więcej niż teatr” Ewa Wójciak, Wydawnictwo Miejskie Posnania Spotkanie odbyło się 16 lutego 2026 roku. Z Ewą Wójciak rozmawiał Roman Kurkiewicz. „Więcej niż teatr” to autobiografia Ewy Wójciak – artystki, buntowniczki, działaczki opozycyjnej w czasie PRL, członkini Teatru Ósmego Dnia. To właśnie teatr wypełnił jej całe życie, a ludzie, z którymi go tworzyła, stali się jej najważniejszymi towarzyszami. Wraz z kolejnymi częściami książki śledzimy drogę Ewy Wójciak – od dzieciństwa po dojrzałość, od Poznania przez Meksyk, Włochy, Moskwę po Borje, gdzie mieszka obecnie. Niezależnie od okresu politycznego stawała ona w obronie prawdy, krytycznie przyglądała się rzeczywistości, nie ulegała presji społecznej, głośno wypowiadała swoje zdanie, żyła zgodnie ze swoimi przekonaniami. „Więcej niż teatr” jest także historią Teatru Ósmego Dnia opowiadaną z perspektywy osoby, która działa w nim od lat 70. XX wieku do dzisiaj. Książka udowadnia, że Teatr od początku był nie tylko grupą artystyczną, ale zespołem ludzi o podobnych ideałach, którzy wspólnie walczyli za pomocą sztuki, podróżowali, przyjaźnili się i kochali. Więcej niż teatr to również dokumentacja zmieniającej się sytuacji historycznej oraz dowód na to, że w tym zmiennym świecie można pozostać sobą. Ewa Wójciak (ur. 1951) – polska działaczka opozycyjna w okresie PRL, aktorka i reżyserka teatralna, w latach 2000–2014 dyrektor Teatru Ósmego Dnia w Poznaniu. Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Od lat 70. XX wieku związana z poznańskim Teatrem Ósmego Dnia. W okresie PRL była inwigilowana i podległa podobnie jak inni aktorzy teatru rozpracowaniu operacyjnemu po przyniesieniu do teatru w 1976, przez działacza Komitetu Obrony Robotników, listu protestacyjnego w sprawie wprowadzenia przez władze poprawek do Konstytucji PRL. W 1981 podczas odsłonięcia w Poznaniu Pomnika Ofiar Czerwca 1956, recytowała przed 100-tysięcznym tłumem wiersz Zbigniewa Herberta "Przesłanie Pana Cogito". W stanie wojennym wstępowała razem z teatrem na nielegalnych spektaklach. W 2000 została dyrektorem Teatru Ósmego Dnia. Była także autorką tekstów i manifestów programowych teatru. Doprowadziła między innymi do wystawienia spektaklu "Teczki" (2007), poruszającego problematykę inwigilacji w PRL. Bohaterka filmu dokumentalnego w reżyserii Marcina Więcława z cyklu "Byłem Figurantem SB" (odc. Ewa Wójciak). Roman Kurkiewicz (ur. 1962) – dziennikarz i publicysta. Współpracował z wieloma mediami, m.in. „Gazetą Wyborczą”, TVP, TVN. Pełnił funkcję zastępcy kierownika działu społecznego w tygodniku „Newsweek Polska” oraz redaktora naczelnego „Przekroju”. W Radiu TOK FM prowadził programy: „Pod tytułem”, „Kurkiewy” oraz „Mówi się”, w Radiu dla Ciebie program „Pod Tytułami”. Obecnie współpracuje z tygodnikiem „Przegląd”. Autor książek "Klapsy polskie" (2009) i "Lewomyślnie" (2011). Jest wykładowcą dziennikarstwa w Collegium Civitas.
Nowa książka: „Więcej niż teatr” Ewa Wójciak, Wydawnictwo Miejskie Posnania Spotkanie odbyło się 16 lutego 2026 roku. Z Ewą Wójciak rozmawiał Roman Kurkiewicz. „Więcej niż teatr” to autobiografia Ewy Wójciak – artystki, buntowniczki, działaczki opozycyjnej w czasie PRL, członkini Teatru Ósmego Dnia. To właśnie teatr wypełnił jej całe życie, a ludzie, z którymi go tworzyła, stali się jej najważniejszymi towarzyszami. Wraz z kolejnymi częściami książki śledzimy drogę Ewy Wójciak – od dzieciństwa po dojrzałość, od Poznania przez Meksyk, Włochy, Moskwę po Borje, gdzie mieszka obecnie. Niezależnie od okresu politycznego stawała ona w obronie prawdy, krytycznie przyglądała się rzeczywistości, nie ulegała presji społecznej, głośno wypowiadała swoje zdanie, żyła zgodnie ze swoimi przekonaniami. „Więcej niż teatr” jest także historią Teatru Ósmego Dnia opowiadaną z perspektywy osoby, która działa w nim od lat 70. XX wieku do dzisiaj. Książka udowadnia, że Teatr od początku był nie tylko grupą artystyczną, ale zespołem ludzi o podobnych ideałach, którzy wspólnie walczyli za pomocą sztuki, podróżowali, przyjaźnili się i kochali. Więcej niż teatr to również dokumentacja zmieniającej się sytuacji historycznej oraz dowód na to, że w tym zmiennym świecie można pozostać sobą. Ewa Wójciak (ur. 1951) – polska działaczka opozycyjna w okresie PRL, aktorka i reżyserka teatralna, w latach 2000–2014 dyrektor Teatru Ósmego Dnia w Poznaniu. Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Od lat 70. XX wieku związana z poznańskim Teatrem Ósmego Dnia. W okresie PRL była inwigilowana i podległa podobnie jak inni aktorzy teatru rozpracowaniu operacyjnemu po przyniesieniu do teatru w 1976, przez działacza Komitetu Obrony Robotników, listu protestacyjnego w sprawie wprowadzenia przez władze poprawek do Konstytucji PRL. W 1981 podczas odsłonięcia w Poznaniu Pomnika Ofiar Czerwca 1956, recytowała przed 100-tysięcznym tłumem wiersz Zbigniewa Herberta "Przesłanie Pana Cogito". W stanie wojennym wstępowała razem z teatrem na nielegalnych spektaklach. W 2000 została dyrektorem Teatru Ósmego Dnia. Była także autorką tekstów i manifestów programowych teatru. Doprowadziła między innymi do wystawienia spektaklu "Teczki" (2007), poruszającego problematykę inwigilacji w PRL. Bohaterka filmu dokumentalnego w reżyserii Marcina Więcława z cyklu "Byłem Figurantem SB" (odc. Ewa Wójciak). Roman Kurkiewicz (ur. 1962) – dziennikarz i publicysta. Współpracował z wieloma mediami, m.in. „Gazetą Wyborczą”, TVP, TVN. Pełnił funkcję zastępcy kierownika działu społecznego w tygodniku „Newsweek Polska” oraz redaktora naczelnego „Przekroju”. W Radiu TOK FM prowadził programy: „Pod tytułem”, „Kurkiewy” oraz „Mówi się”, w Radiu dla Ciebie program „Pod Tytułami”. Obecnie współpracuje z tygodnikiem „Przegląd”. Autor książek "Klapsy polskie" (2009) i "Lewomyślnie" (2011). Jest wykładowcą dziennikarstwa w Collegium Civitas.

Informacja dotycząca prawa autorskich: Wszelka prezentowana tu zawartość podkastu jest własnością jego autora

Wyszukiwanie

Kategorie