Dźwięki z Nowego Teatru

Podcast by Nowy Teatr

Link RSS Link do katalogu Numer katalogowy: 3412 Wesprzyj dobrym słowem
Udostępnij
Kategorie:
Kultura

Odcinki od najnowszych:

Nowa książka: „Kiedyś wszyscy byliśmy tu ludźmi. Reportaże z Palestyny” Dalia Mikulska
2025-10-15 14:32:58

Nowa książka: „Kiedyś wszyscy byliśmy tu ludźmi. Reportaże z Palestyny” Dalia Mikulska, Wydawnictwo Filtry Spotkanie w ramach cyklu Nowa książka odbyło się 14 października 2025. Z autorką rozmawiała Ludwika Włodek. Na początku października 2023 roku świat zamarł w szoku na wieść o okrucieństwach, których dokonał Hamas w Izraelu. Liczne amerykańskie media donosiły, że blisko czterdziestu dzieciom z kibicu Kfar Aza na południu Izraela obcięto głowy. Prezydent Joe Biden mówił, że na własne oczy widział zdjęcia tych dzieci. Wkrótce jednak się z tego wycofał. Okazało się, że nie ma na to żadnych dowodów poza słowami anonimowych izraelskich żołnierzy. Dalia Mikulska pragnie usłyszeć palestyńską wersję tej opowieści. Pisze o zbiorowej karze, która dotknęła Palestyńczyków za zbrodnie Hamasu. Rozmawia z konkretnymi osobami, które Izraelczycy wtrącili do więzień i torturowali, choć nie miały one nic wspólnego z operacją 7 października. Przez osobiste historie par i rodzin opowiada o tym, jaki wpływ ma realizowany od lat przez rządy Izraela apartheid na miłość i prywatność. Odsłania ludobójczą logikę państwa, które tworzy w Gazie strefę „niezdatną do życia”, a jednocześnie blokuje jej mieszkańcom drogę ucieczki. Przejmujący reportaż Dalii Mikulskiej pokazuje, jak łatwo naród represjonowany staje się agresorem. I przypomina prawdę, którą zawsze warto powtarzać: czystka etniczna w żadnym wypadku nie jest odpowiedzią. Matronat nas spotkaniem objęło Palestine Solidarity Days Warsaw. Dalia Mikulska – z wykształcenia prawniczka i politolożka; z zawodu dziennikarka, reporterka i pracowniczka humanitarna. Od ośmiu lat pisze reportaże o świecie arabskim: Tunezji, Palestynie, Libanie, Syrii, Egipcie, skupiając się na przymusowych migracjach i łamaniu praw człowieka. Publikuje m.in. w „Tygodniku Powszechnym”, „Polityce”, „Gazecie Wyborczej”, „Krytyce Politycznej” i OKO.press. Doceniona przez Fundację Współpracy Polsko-Niemieckiej, która przyznała jej stypendium na relacjonowanie dążeń zmierzających do pociągnięcia do odpowiedzialności zbrodniarzy wojennych w Syrii. Za reportaż o zbrodniach dokonywanych w syryjskich aresztach została nominowana do nagrody dziennikarskiej „Człowiek z Pasją”. Była wolontariuszką w obozie dla uchodźców na granicy grecko-macedońskiej, nadzorowała szkolenia dla straży pożarnej w Etiopii, pracowała także w projektach służących odbudowie infrastruktury wodno-sanitarnej w ukraińskim Donbasie oraz koordynowała projekt humanitarny w Jemenie. Ludwika Włodek – Publicystka, socjolożka i dziennikarka. W SEW wykłada od 2011 roku, od 2012 roku jest etatowym pracownikiem Studium, kieruje specjalizacją „Azja Środkowa”. W 2007 r. obroniła doktorat w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. Skończyła studia doktoranckie w Szkole Nauk Społecznych przy IFiS PAN (2001-2005) oraz studia magisterskie w Instytucie Stosunków Międzynarodowych WDiNP UW (1995-2001). Jest także publicystką i dziennikarką, autorką reportaży z Iranu, Afganistanu, Abchazji, Indii, Rosji i Azji Środkowej publikowanych przede wszystkim w „Gazecie Wyborczej”.
Nowa książka: „Kiedyś wszyscy byliśmy tu ludźmi. Reportaże z Palestyny” Dalia Mikulska, Wydawnictwo Filtry Spotkanie w ramach cyklu Nowa książka odbyło się 14 października 2025. Z autorką rozmawiała Ludwika Włodek. Na początku października 2023 roku świat zamarł w szoku na wieść o okrucieństwach, których dokonał Hamas w Izraelu. Liczne amerykańskie media donosiły, że blisko czterdziestu dzieciom z kibicu Kfar Aza na południu Izraela obcięto głowy. Prezydent Joe Biden mówił, że na własne oczy widział zdjęcia tych dzieci. Wkrótce jednak się z tego wycofał. Okazało się, że nie ma na to żadnych dowodów poza słowami anonimowych izraelskich żołnierzy. Dalia Mikulska pragnie usłyszeć palestyńską wersję tej opowieści. Pisze o zbiorowej karze, która dotknęła Palestyńczyków za zbrodnie Hamasu. Rozmawia z konkretnymi osobami, które Izraelczycy wtrącili do więzień i torturowali, choć nie miały one nic wspólnego z operacją 7 października. Przez osobiste historie par i rodzin opowiada o tym, jaki wpływ ma realizowany od lat przez rządy Izraela apartheid na miłość i prywatność. Odsłania ludobójczą logikę państwa, które tworzy w Gazie strefę „niezdatną do życia”, a jednocześnie blokuje jej mieszkańcom drogę ucieczki. Przejmujący reportaż Dalii Mikulskiej pokazuje, jak łatwo naród represjonowany staje się agresorem. I przypomina prawdę, którą zawsze warto powtarzać: czystka etniczna w żadnym wypadku nie jest odpowiedzią. Matronat nas spotkaniem objęło Palestine Solidarity Days Warsaw. Dalia Mikulska – z wykształcenia prawniczka i politolożka; z zawodu dziennikarka, reporterka i pracowniczka humanitarna. Od ośmiu lat pisze reportaże o świecie arabskim: Tunezji, Palestynie, Libanie, Syrii, Egipcie, skupiając się na przymusowych migracjach i łamaniu praw człowieka. Publikuje m.in. w „Tygodniku Powszechnym”, „Polityce”, „Gazecie Wyborczej”, „Krytyce Politycznej” i OKO.press. Doceniona przez Fundację Współpracy Polsko-Niemieckiej, która przyznała jej stypendium na relacjonowanie dążeń zmierzających do pociągnięcia do odpowiedzialności zbrodniarzy wojennych w Syrii. Za reportaż o zbrodniach dokonywanych w syryjskich aresztach została nominowana do nagrody dziennikarskiej „Człowiek z Pasją”. Była wolontariuszką w obozie dla uchodźców na granicy grecko-macedońskiej, nadzorowała szkolenia dla straży pożarnej w Etiopii, pracowała także w projektach służących odbudowie infrastruktury wodno-sanitarnej w ukraińskim Donbasie oraz koordynowała projekt humanitarny w Jemenie. Ludwika Włodek – Publicystka, socjolożka i dziennikarka. W SEW wykłada od 2011 roku, od 2012 roku jest etatowym pracownikiem Studium, kieruje specjalizacją „Azja Środkowa”. W 2007 r. obroniła doktorat w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. Skończyła studia doktoranckie w Szkole Nauk Społecznych przy IFiS PAN (2001-2005) oraz studia magisterskie w Instytucie Stosunków Międzynarodowych WDiNP UW (1995-2001). Jest także publicystką i dziennikarką, autorką reportaży z Iranu, Afganistanu, Abchazji, Indii, Rosji i Azji Środkowej publikowanych przede wszystkim w „Gazecie Wyborczej”.

Goście Nowego Teatru: Keum Suk Gendry-Kim
2025-10-13 16:10:52

Spotkanie z południowokoreańską artystką, autorką komiksów i tłumaczką, Keum Suk Gendry-Kim. Rozmowę poprowadziła Olga Wróbel, a tłumaczyła June Lee. Spotkanie odbyło się 30 września 2025. Kim jest autorką przekładów blisko stu komiksów z języka koreańskiego na francuski. Własną powieścią graficzną "Aboji-e norae" (Pieśń ojca) zadebiutowała w 2012 roku. Jej dzieło "Trawa", opisujące losy niewolnic seksualnych w armii japońskiej w czasie II wojny światowej, zostało przetłumaczone na kilkanaście języków. Podobny sukces odniosło "Czekanie" zainspirowane opowieścią matki autorki, która jako dziecko została rozdzielona ze swoją siostrą w czasie wojny koreańskiej. We wrześniu nakładem Kultury Gniewu ukaże się polskie wydanie jej komiksu "Pieskie szczęście". Pieskie szczęście Yuna i Hun zabierają do domu szczeniaka i to zmienia ich życie. Jest jak mały kosmita w ich uporządkowanej dotąd codzienności. Tymczasem niedługo po tym ktoś podrzuca im kolejnego psa, a w miejscu, do którego się przeprowadzili, na spacerach mijają uwiązane do drzew, biegające po polach i trzymane w klatkach zaniedbane zwierzęta. Z przerażeniem odkrywają też, że po ulicach krąży furgonetka handlarza skupującego psy. Co dzieje się z tymi niechcianymi, porzuconymi, nieidealnymi? Keum Suk Gendry-Kim, znana dotąd z podejmowania ważnych tematów z trudnej historii Korei, tym razem przygląda się temu, jak psy wpłynęły na jej życie, ale też, jakie miejsce zajmują w naszej codzienności i jak bardzo to się zmieniło na przestrzeni lat. To kronika codziennego życia z psami, obserwacja ich wrażliwości, tego, co nam dają i tego, co my możemy dać im. Keum Suk Gendry-Kim – artystka, autorka komiksów i tłumaczka. Urodziła się w 1971 roku w prowincji Jeolla Południowa w Korei Południowej. Ukończyła studia artystyczne w Seulu oraz Strasburgu na wydziale rzeźby. Jako tłumaczka przełożyła blisko sto komiksów z języka koreańskiego na francuski, co zainspirowało ją do wyrażania się także za pośrednictwem tego medium. W swojej twórczości podejmuje tematy związane z wydarzeniami historycznymi i przygląda się losom jednostek spychanych na społeczny margines. Jako autorka powieści graficznych zadebiutowała w 2012 roku powieścią "Aboji-e norae" (Pieśń ojca). Jej dzieło "Trawa", opisujące losy niewolnic seksualnych w armii japońskiej w czasie II wojny światowej, zostało przetłumaczone na kilkanaście języków. Podobny sukces odniosło Czekanie zainspirowane opowieścią matki autorki, która jako dziecko została rozdzielona ze swoją siostrą w czasie wojny koreańskiej.
Spotkanie z południowokoreańską artystką, autorką komiksów i tłumaczką, Keum Suk Gendry-Kim. Rozmowę poprowadziła Olga Wróbel, a tłumaczyła June Lee. Spotkanie odbyło się 30 września 2025. Kim jest autorką przekładów blisko stu komiksów z języka koreańskiego na francuski. Własną powieścią graficzną "Aboji-e norae" (Pieśń ojca) zadebiutowała w 2012 roku. Jej dzieło "Trawa", opisujące losy niewolnic seksualnych w armii japońskiej w czasie II wojny światowej, zostało przetłumaczone na kilkanaście języków. Podobny sukces odniosło "Czekanie" zainspirowane opowieścią matki autorki, która jako dziecko została rozdzielona ze swoją siostrą w czasie wojny koreańskiej. We wrześniu nakładem Kultury Gniewu ukaże się polskie wydanie jej komiksu "Pieskie szczęście". Pieskie szczęście Yuna i Hun zabierają do domu szczeniaka i to zmienia ich życie. Jest jak mały kosmita w ich uporządkowanej dotąd codzienności. Tymczasem niedługo po tym ktoś podrzuca im kolejnego psa, a w miejscu, do którego się przeprowadzili, na spacerach mijają uwiązane do drzew, biegające po polach i trzymane w klatkach zaniedbane zwierzęta. Z przerażeniem odkrywają też, że po ulicach krąży furgonetka handlarza skupującego psy. Co dzieje się z tymi niechcianymi, porzuconymi, nieidealnymi? Keum Suk Gendry-Kim, znana dotąd z podejmowania ważnych tematów z trudnej historii Korei, tym razem przygląda się temu, jak psy wpłynęły na jej życie, ale też, jakie miejsce zajmują w naszej codzienności i jak bardzo to się zmieniło na przestrzeni lat. To kronika codziennego życia z psami, obserwacja ich wrażliwości, tego, co nam dają i tego, co my możemy dać im. Keum Suk Gendry-Kim – artystka, autorka komiksów i tłumaczka. Urodziła się w 1971 roku w prowincji Jeolla Południowa w Korei Południowej. Ukończyła studia artystyczne w Seulu oraz Strasburgu na wydziale rzeźby. Jako tłumaczka przełożyła blisko sto komiksów z języka koreańskiego na francuski, co zainspirowało ją do wyrażania się także za pośrednictwem tego medium. W swojej twórczości podejmuje tematy związane z wydarzeniami historycznymi i przygląda się losom jednostek spychanych na społeczny margines. Jako autorka powieści graficznych zadebiutowała w 2012 roku powieścią "Aboji-e norae" (Pieśń ojca). Jej dzieło "Trawa", opisujące losy niewolnic seksualnych w armii japońskiej w czasie II wojny światowej, zostało przetłumaczone na kilkanaście języków. Podobny sukces odniosło Czekanie zainspirowane opowieścią matki autorki, która jako dziecko została rozdzielona ze swoją siostrą w czasie wojny koreańskiej.

Przekłady współczesności: Opowieści niewiarygodnego narratora – obrazy psychoterapii w literaturze
2025-10-13 16:08:03

Spotkanie odbyło się 29 września 2025 w ramach cyklu Przekłady współczesności. Spotkanie z tłumaczami Aleksandrą Żak i Łukaszem Witczakiem poprowadzi Mateusz Adamczyk. Tym, co łączy psychoterapię i literaturę jest opowieść – o sobie i o innych; o świecie wewnętrznym i tym, który nas otacza. W obu przypadkach rzeczywistość miesza się z fikcją. Podczas spotkania przyjrzymy się temu, jak psychoterapia przedstawiana jest w literaturze – nie jako dekoracja fabuły, ale jako przestrzeń intensywnych emocji, napięć i pytań bez prostych odpowiedzi. Porozmawiamy m.in. o tym, kto naprawdę opowiada historię w gabinecie: pacjent czy terapeuta? Czy ten, który opowiada, ma większą władzę niż ten, który słucha? I co się dzieje, kiedy ta opowieść zostaje przejęta albo przekształcona? Punktem wyjścia do rozmowy będą powieści: Co nam zostawił M. Dicka w przekładzie Aleksandry Żak oraz Studium przypadku G.M. Burneta w tłumaczeniu Łukasza Witczaka. Spotkanie z tłumaczami poprowadzi Mateusz Adamczyk, językoznawca i psychoterapeuta. Co nam zostawił to debiutancka powieść Morgan Dick o dwóch siostrach – nauczycielce przedszkolnej Mickey i psychoterapeutce Arlo – które, mimo że się nie znają, dźwigają podobną złożoną traumę: dorastały w dwóch różnych domach, ale z tym samym uzależnionym od alkoholu ojcem. Każda z bohaterek ma z nim całkiem inną relację i każda radzi sobie z bolesnymi doświadczeniami na swój sposób – obu pomaga jednak cierpki humor, sarkazm i solidna dawka samooszukiwania się. Śmierć ojca i zaskakujący testament sprawiają, że kobiety – chcąc nie chcąc – spotykają się w gabinecie Arlo, chociaż wciąż nie wiedzą, że są spokrewnione. Spotkanie okaże się pierwszym krokiem do zmian w życiu ich obu. (Morgan Dick, Co nam zostawił, przeł. Aleksandra Żak, Wydawnictwo Otwarte, 2025) Studium przypadku to szkatułkowa opowieść o zmianach obyczajowych i psychoterapii w Anglii lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Nieoczywista, zwodnicza forma tej książki, w której nie zawsze wiadomo, co jest prawdą, a co wytworem fantazji, świetnie współgra z jej głównym tematem: tożsamością człowieka przedstawioną jako kruchy i zmienny konstrukt rozsadzany przez wewnętrzne sprzeczności. (Graeme Macrae Burnet, Studium przypadku, przeł. Łukasz Witczak, Wydawnictwo Czarne 2025) Aleksandra Żak – ukończyła filologię hiszpańską i przekładoznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim, tłumaczy z języka angielskiego i hiszpańskiego. Chętnie przekłada teksty z wątkami psychologicznymi, książki wspomnieniowe o psychoterapii, m.in. Mężczyzna o pięknym głosie Lillian B. Rubin, czy pozycje popularnonaukowe z dziedziny psychologii społecznej, m.in. Nawyki myślenia Davida McRaneya. W pracy zawodowej i życiu osobistym interesuje się teorią przywiązania. Przywiązuje się (między innymi) do bohaterów przekładanych tekstów. Łukasz Witczak – tłumacz literatury anglojęzycznej, przekładał m.in. prozę Edwarda St Aubyna, Sally Rooney, Margaret Atwood, Paula Murraya, Joyce Carol Oates. Kaliszanin z urodzenia, warszawiak z wyboru serca. Członek Stowarzyszenia Tłumaczy Literatury. Mateusz Adamczyk – językoznawca, członek Zespołu Retoryki i Komunikacji Publicznej Rady Języka Polskiego przy Prezydium PAN, popularyzator wiedzy o polszczyźnie; prowadzi audycję „PrzySłowie” w radiowej Trójce, program telewizyjny „Słowo daję” w TVP oraz „Poniedziałkową Poradnię Językową” na Instagramie. Autor poradnika językowego „Jak słowo daję” (wyd. Znak). Psychoterapeuta w trakcie szkolenia w Instytucie Integralnej Psychoterapii Gestalt. Prywatnie najlepszy przyjaciel kota Fonema. Projekt Przekłady współczesności finansuje dzielnica Mokotów m.st. Warszawy.
Spotkanie odbyło się 29 września 2025 w ramach cyklu Przekłady współczesności. Spotkanie z tłumaczami Aleksandrą Żak i Łukaszem Witczakiem poprowadzi Mateusz Adamczyk. Tym, co łączy psychoterapię i literaturę jest opowieść – o sobie i o innych; o świecie wewnętrznym i tym, który nas otacza. W obu przypadkach rzeczywistość miesza się z fikcją. Podczas spotkania przyjrzymy się temu, jak psychoterapia przedstawiana jest w literaturze – nie jako dekoracja fabuły, ale jako przestrzeń intensywnych emocji, napięć i pytań bez prostych odpowiedzi. Porozmawiamy m.in. o tym, kto naprawdę opowiada historię w gabinecie: pacjent czy terapeuta? Czy ten, który opowiada, ma większą władzę niż ten, który słucha? I co się dzieje, kiedy ta opowieść zostaje przejęta albo przekształcona? Punktem wyjścia do rozmowy będą powieści: Co nam zostawił M. Dicka w przekładzie Aleksandry Żak oraz Studium przypadku G.M. Burneta w tłumaczeniu Łukasza Witczaka. Spotkanie z tłumaczami poprowadzi Mateusz Adamczyk, językoznawca i psychoterapeuta. Co nam zostawił to debiutancka powieść Morgan Dick o dwóch siostrach – nauczycielce przedszkolnej Mickey i psychoterapeutce Arlo – które, mimo że się nie znają, dźwigają podobną złożoną traumę: dorastały w dwóch różnych domach, ale z tym samym uzależnionym od alkoholu ojcem. Każda z bohaterek ma z nim całkiem inną relację i każda radzi sobie z bolesnymi doświadczeniami na swój sposób – obu pomaga jednak cierpki humor, sarkazm i solidna dawka samooszukiwania się. Śmierć ojca i zaskakujący testament sprawiają, że kobiety – chcąc nie chcąc – spotykają się w gabinecie Arlo, chociaż wciąż nie wiedzą, że są spokrewnione. Spotkanie okaże się pierwszym krokiem do zmian w życiu ich obu. (Morgan Dick, Co nam zostawił, przeł. Aleksandra Żak, Wydawnictwo Otwarte, 2025) Studium przypadku to szkatułkowa opowieść o zmianach obyczajowych i psychoterapii w Anglii lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Nieoczywista, zwodnicza forma tej książki, w której nie zawsze wiadomo, co jest prawdą, a co wytworem fantazji, świetnie współgra z jej głównym tematem: tożsamością człowieka przedstawioną jako kruchy i zmienny konstrukt rozsadzany przez wewnętrzne sprzeczności. (Graeme Macrae Burnet, Studium przypadku, przeł. Łukasz Witczak, Wydawnictwo Czarne 2025) Aleksandra Żak – ukończyła filologię hiszpańską i przekładoznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim, tłumaczy z języka angielskiego i hiszpańskiego. Chętnie przekłada teksty z wątkami psychologicznymi, książki wspomnieniowe o psychoterapii, m.in. Mężczyzna o pięknym głosie Lillian B. Rubin, czy pozycje popularnonaukowe z dziedziny psychologii społecznej, m.in. Nawyki myślenia Davida McRaneya. W pracy zawodowej i życiu osobistym interesuje się teorią przywiązania. Przywiązuje się (między innymi) do bohaterów przekładanych tekstów. Łukasz Witczak – tłumacz literatury anglojęzycznej, przekładał m.in. prozę Edwarda St Aubyna, Sally Rooney, Margaret Atwood, Paula Murraya, Joyce Carol Oates. Kaliszanin z urodzenia, warszawiak z wyboru serca. Członek Stowarzyszenia Tłumaczy Literatury. Mateusz Adamczyk – językoznawca, członek Zespołu Retoryki i Komunikacji Publicznej Rady Języka Polskiego przy Prezydium PAN, popularyzator wiedzy o polszczyźnie; prowadzi audycję „PrzySłowie” w radiowej Trójce, program telewizyjny „Słowo daję” w TVP oraz „Poniedziałkową Poradnię Językową” na Instagramie. Autor poradnika językowego „Jak słowo daję” (wyd. Znak). Psychoterapeuta w trakcie szkolenia w Instytucie Integralnej Psychoterapii Gestalt. Prywatnie najlepszy przyjaciel kota Fonema. Projekt Przekłady współczesności finansuje dzielnica Mokotów m.st. Warszawy.

Nowa książka: „Dobry rok w ogrodzie” Katarzyna Bellingham
2025-10-01 13:04:01

Nowa książka: „Dobry rok w ogrodzie” Katarzyna Bellingham, wydawnictwo Wytwórnia Spotkanie odbyło się 27 września 2025 w Nowym Teatrze. Rozmowę z autorką poprowadził Paweł Sztarbowski. Książka „Dobry rok w ogrodzie" Katarzyny Bellingham to coś więcej niż kalendarz ogrodniczy. To opowieść o tym, jak rytm natury może stać się naszym własnym rytmem – kojącym, harmonijnym i głęboko ludzkim. Praca w ogrodzie to nie tylko uprawa i zbieranie plonów. To także sposób na odnalezienie spokoju w świecie pełnym pośpiechu, na zbudowanie relacji z przyrodą i z samym sobą. To przestrzeń, w której możemy poczuć sprawczość, radość z małych sukcesów i dumę z własnej pracy. Nawet najmniejszy ogród – balkon, skrzynka z ziołami, doniczka z pelargonią – daje nam poczucie sensu i zakorzenienia. Bellingham pisze z czułością, doświadczeniem i mądrością – nie tylko o roślinach, ale o życiu. Pokazuje, jak ogrodnictwo może być formą troski: o glebę, o planetę, o siebie. Zachęca, by celebrować codzienność, uczyć się cierpliwości i czerpać z natury siłę, której dziś wszyscy tak bardzo potrzebujemy. Katarzyna Bellingham – ogrodniczka, projektantka zieleni, propagatorka naturalnych metod uprawiania ogrodów i autorka książek "Ogród Bellingham", "Tajemnice angielskiego ogrodu" i "Dobry rok w ogrodzie". Po ukończeniu Technikum Terenów Zieleni w Gdańsku o specjalizacji Urządzanie i Pielęgnacja Terenów Zabytkowych, doświadczenie i wiedzę zdobywała podczas praktyk zawodowych w przyzamkowych ogrodach w średniowiecznym Hever Castle w hrabstwie Kent, nauki w Hadlow College w Hrabstwie Kent na kierunku „Ogrodnictwo profesjonalne” oraz „Historia ogrodów”, a także w trakcie praktyk w ogrodzie ekologicznym angielskiej organizacji Ogrodów Ekologicznych „Garden Organic”, której patronem jest król Karol III. Kolejnym etapem doskonalenia zawodowego była praca w prywatnym ogrodzie, wówczas jeszcze Księcia Karola przy jego rezydencji w Highgrove.
Nowa książka: „Dobry rok w ogrodzie” Katarzyna Bellingham, wydawnictwo Wytwórnia Spotkanie odbyło się 27 września 2025 w Nowym Teatrze. Rozmowę z autorką poprowadził Paweł Sztarbowski. Książka „Dobry rok w ogrodzie" Katarzyny Bellingham to coś więcej niż kalendarz ogrodniczy. To opowieść o tym, jak rytm natury może stać się naszym własnym rytmem – kojącym, harmonijnym i głęboko ludzkim. Praca w ogrodzie to nie tylko uprawa i zbieranie plonów. To także sposób na odnalezienie spokoju w świecie pełnym pośpiechu, na zbudowanie relacji z przyrodą i z samym sobą. To przestrzeń, w której możemy poczuć sprawczość, radość z małych sukcesów i dumę z własnej pracy. Nawet najmniejszy ogród – balkon, skrzynka z ziołami, doniczka z pelargonią – daje nam poczucie sensu i zakorzenienia. Bellingham pisze z czułością, doświadczeniem i mądrością – nie tylko o roślinach, ale o życiu. Pokazuje, jak ogrodnictwo może być formą troski: o glebę, o planetę, o siebie. Zachęca, by celebrować codzienność, uczyć się cierpliwości i czerpać z natury siłę, której dziś wszyscy tak bardzo potrzebujemy. Katarzyna Bellingham – ogrodniczka, projektantka zieleni, propagatorka naturalnych metod uprawiania ogrodów i autorka książek "Ogród Bellingham", "Tajemnice angielskiego ogrodu" i "Dobry rok w ogrodzie". Po ukończeniu Technikum Terenów Zieleni w Gdańsku o specjalizacji Urządzanie i Pielęgnacja Terenów Zabytkowych, doświadczenie i wiedzę zdobywała podczas praktyk zawodowych w przyzamkowych ogrodach w średniowiecznym Hever Castle w hrabstwie Kent, nauki w Hadlow College w Hrabstwie Kent na kierunku „Ogrodnictwo profesjonalne” oraz „Historia ogrodów”, a także w trakcie praktyk w ogrodzie ekologicznym angielskiej organizacji Ogrodów Ekologicznych „Garden Organic”, której patronem jest król Karol III. Kolejnym etapem doskonalenia zawodowego była praca w prywatnym ogrodzie, wówczas jeszcze Księcia Karola przy jego rezydencji w Highgrove.

Nowa książka: „Gdyby nie czerń” Filip Zawada
2025-09-25 15:20:36

Nowa książka: „Gdyby nie czerń” Filip Zawada, Wydawnictwo Znak Spotkanie odbyło się 15 września 2025 w Nowym Teatrze. Rozmowę z autorem poprowadził Łukasz Wojtusik. Fragmenty książki przeczytał Mariusz Bonaszewski. Przewrotna saga rodzinna. Bezwstydny manifest podglądactwa. Wielki powrót Filipa Zawady, który snuje przewrotną sagę rodzinną w zaświatach. Wiadomo, że z rodziną najlepiej wychodzi się… po śmierci. Skrajne emocje i egzystencjalne pytania mieszają się tu z dosadnością, absurdalnym humorem i koktajlem literackich tropów. Niepodrabialna powieść! Filip Zawada – jego prozę można rozpoznać już po kilku słowach. Znany z poruszania tematów rodzinnych w niepowtarzalny, słodko-gorzki sposób. Człowiek, któremu nie jest obca żadna forma artystycznej ekspresji: pisarz, muzyk, malarz, autor nagradzanych sztuk teatralnych. Finalista Nagrody Literackiej Nike 2020 za powieść Rozdeptałem czarnego kota przez przypadek. Nominowany do Nagrody Literackiej Gdynia za "Psy pociągowe" (2012) i "Pod słońce było" (2015). Mistrz Polski w łucznictwie terenowym.
Nowa książka: „Gdyby nie czerń” Filip Zawada, Wydawnictwo Znak Spotkanie odbyło się 15 września 2025 w Nowym Teatrze. Rozmowę z autorem poprowadził Łukasz Wojtusik. Fragmenty książki przeczytał Mariusz Bonaszewski. Przewrotna saga rodzinna. Bezwstydny manifest podglądactwa. Wielki powrót Filipa Zawady, który snuje przewrotną sagę rodzinną w zaświatach. Wiadomo, że z rodziną najlepiej wychodzi się… po śmierci. Skrajne emocje i egzystencjalne pytania mieszają się tu z dosadnością, absurdalnym humorem i koktajlem literackich tropów. Niepodrabialna powieść! Filip Zawada – jego prozę można rozpoznać już po kilku słowach. Znany z poruszania tematów rodzinnych w niepowtarzalny, słodko-gorzki sposób. Człowiek, któremu nie jest obca żadna forma artystycznej ekspresji: pisarz, muzyk, malarz, autor nagradzanych sztuk teatralnych. Finalista Nagrody Literackiej Nike 2020 za powieść Rozdeptałem czarnego kota przez przypadek. Nominowany do Nagrody Literackiej Gdynia za "Psy pociągowe" (2012) i "Pod słońce było" (2015). Mistrz Polski w łucznictwie terenowym.

Spotkanie z Driesem Verhoevenem. 6. MFNE. LEKKI HARDCORE
2025-09-24 15:38:58

Spotkanie z reżyserem spektaklu "NarcoSexuals" prezentowanego w ramach 6. Międzynarodowego Festiwalu Nowa Europa. Lekki Hardcore. Nowy Teatr, 21 września 2025 Prowadzenie spotkania: Tomasz Plata (Redaktor naczelny miesięcznika Teatru)
Spotkanie z reżyserem spektaklu "NarcoSexuals" prezentowanego w ramach 6. Międzynarodowego Festiwalu Nowa Europa. Lekki Hardcore. Nowy Teatr, 21 września 2025 Prowadzenie spotkania: Tomasz Plata (Redaktor naczelny miesięcznika Teatru)

Ewa Woydyłło: Dwie pułapki chemsexu. Uzależnienie chemiczne i nałóg behawioralny
2025-09-24 15:30:05

Wykład towarzyszący pokazom spektaklu „NarcoSexuals” Driesa Verhoevena w ramach 6. Międzynarodowego Festiwalu Nowa Europa. Nowy Teatr, 21 września 2025 W zbitce wyrazowej chemsex pobrzmiewa nierozerwalny klincz ekstremalnej ekstazy seksualnej sprzężonej z transem narkotycznym. Praktykują tę formę wyżycia najczęściej homoseksualiści i biseksualiści, a główną motywacją jest dążenie do jak najintensywniejszych doznań seksualnych, do jakich przyczyniają się niektóre silnie uzależniające substancje chemiczne. Psychologiczne korzyści chemsexu polegają na doprowadzeniu się do totalnego zatracenia się w orgiastycznym transie, co najlepiej spełnia główne pragnienie, jakim jest kompletna ucieczka od rzeczywistości i przede wszystkim …od siebie samego. Praktykują ten proceder najczęściej ludzie zakompleksieni, niepewni siebie, o niskim poczuciu wartości. Ucieczka w ułudę nadprzyrodzonej potencji zapewnia im poczucie nadludzkiej mocy, którego w realu nikt nie ma szansy osiągnąć. Dlatego wielu woli umrzeć niż zaprzestać. Czy można to leczyć i jak – powiem, jeżeli wystarczy nam czasu. Ewa Woydyłło - dr psychologii, psychoterapeutka, autorka książek psychologicznych, m.in. Rak duszy: o alkoholizmie, O wstydzie bez wstydu, W zgodzie ze sobą, Ukoić siebie, czyli jak oswoić lęk i traumę, Wszystkiego najlepszego, czyli jak dbać o własne szczęście. Jako publicystka i aktywistka społeczna angażuje się w działania na rzecz praw kobiet oraz w edukację dotyczącą poprawy jakości relacji międzyludzkich.
Wykład towarzyszący pokazom spektaklu „NarcoSexuals” Driesa Verhoevena w ramach 6. Międzynarodowego Festiwalu Nowa Europa. Nowy Teatr, 21 września 2025 W zbitce wyrazowej chemsex pobrzmiewa nierozerwalny klincz ekstremalnej ekstazy seksualnej sprzężonej z transem narkotycznym. Praktykują tę formę wyżycia najczęściej homoseksualiści i biseksualiści, a główną motywacją jest dążenie do jak najintensywniejszych doznań seksualnych, do jakich przyczyniają się niektóre silnie uzależniające substancje chemiczne. Psychologiczne korzyści chemsexu polegają na doprowadzeniu się do totalnego zatracenia się w orgiastycznym transie, co najlepiej spełnia główne pragnienie, jakim jest kompletna ucieczka od rzeczywistości i przede wszystkim …od siebie samego. Praktykują ten proceder najczęściej ludzie zakompleksieni, niepewni siebie, o niskim poczuciu wartości. Ucieczka w ułudę nadprzyrodzonej potencji zapewnia im poczucie nadludzkiej mocy, którego w realu nikt nie ma szansy osiągnąć. Dlatego wielu woli umrzeć niż zaprzestać. Czy można to leczyć i jak – powiem, jeżeli wystarczy nam czasu. Ewa Woydyłło - dr psychologii, psychoterapeutka, autorka książek psychologicznych, m.in. Rak duszy: o alkoholizmie, O wstydzie bez wstydu, W zgodzie ze sobą, Ukoić siebie, czyli jak oswoić lęk i traumę, Wszystkiego najlepszego, czyli jak dbać o własne szczęście. Jako publicystka i aktywistka społeczna angażuje się w działania na rzecz praw kobiet oraz w edukację dotyczącą poprawy jakości relacji międzyludzkich.

Nowa książka: „Queer” William S. Burroughs
2025-09-24 13:05:12

Nowa książka: „Queer” William S. Burroughs, Wydawnictwo Filia Spotkanie odbyło się 21 września 2025 w Nowym Teatrze, towarzyszyło pokazom spektaklu „NarcoSexuals” Driesa Verhoevena w ramach 6. Międzynarodowego Festiwalu Nowa Europa. Rozmowę poprowadził Michał Nogaś. W rozmowie wzięli udział Teresa Tyszowiecka i Karol Radziszewski. Jedno z najbardziej poruszających świadectw outsiderstwa XX wieku — teraz w nowym przekładzie Teresy Tyszowieckiej. Napisany w 1952 roku, lecz przez dekady ukrywany przed światem, „Queer" to najbardziej osobista i zarazem najbardziej niedopowiedziana powieść Williama S. Burroughsa. Osadzona w dusznym Meksyku lat pięćdziesiątych, śledzi losy Williama Lee – alter ego autora – który, błądząc od baru do baru wśród amerykańskich emigrantów, goni widmo namiętności, balansując na granicy obsesji i rozpaczy. To jedyna w jego twórczości realistyczna historia miłosna, ale też gorzka, pełna groteski refleksja nad tożsamością, pragnieniem i odrzuceniem. W „Queer" wybrzmiewa ten sam szorstki, bezkompromisowy głos, który uczynił z Nagiego lunchu literacki przełom — mieszanka autoironii, maniakalnego humoru i ostrej krytyki amerykańskiej mitologii „Queer" to powieść-wyznanie. Opowieść o pożądaniu, samotności i ciemnych zakamarkach ludzkich duszy.
Nowa książka: „Queer” William S. Burroughs, Wydawnictwo Filia Spotkanie odbyło się 21 września 2025 w Nowym Teatrze, towarzyszyło pokazom spektaklu „NarcoSexuals” Driesa Verhoevena w ramach 6. Międzynarodowego Festiwalu Nowa Europa. Rozmowę poprowadził Michał Nogaś. W rozmowie wzięli udział Teresa Tyszowiecka i Karol Radziszewski. Jedno z najbardziej poruszających świadectw outsiderstwa XX wieku — teraz w nowym przekładzie Teresy Tyszowieckiej. Napisany w 1952 roku, lecz przez dekady ukrywany przed światem, „Queer" to najbardziej osobista i zarazem najbardziej niedopowiedziana powieść Williama S. Burroughsa. Osadzona w dusznym Meksyku lat pięćdziesiątych, śledzi losy Williama Lee – alter ego autora – który, błądząc od baru do baru wśród amerykańskich emigrantów, goni widmo namiętności, balansując na granicy obsesji i rozpaczy. To jedyna w jego twórczości realistyczna historia miłosna, ale też gorzka, pełna groteski refleksja nad tożsamością, pragnieniem i odrzuceniem. W „Queer" wybrzmiewa ten sam szorstki, bezkompromisowy głos, który uczynił z Nagiego lunchu literacki przełom — mieszanka autoironii, maniakalnego humoru i ostrej krytyki amerykańskiej mitologii „Queer" to powieść-wyznanie. Opowieść o pożądaniu, samotności i ciemnych zakamarkach ludzkich duszy.

Nowa książka: „Tratwa z pomarańczami” Maciej Hen
2025-09-12 11:29:12

Nowa książka: „Tratwa z pomarańczami” Maciej Hen, Wydawnictwo Filtry Spotkanie odbyło się 8 września 2025 w Nowym Teatrze. Rozmowę poprowadziła Agata Kasprolewicz Maciej Hen w „Tratwie z pomarańczami”, swojej autobiograficznej opowieści, wspomina epokę wczesnego PRL-u. Kreśli obraz życia codziennego widziany oczami dziecka. Chłopiec z warszawskiej inteligenckiej rodziny czyta książki, słucha Beatlesów, marzy o zostaniu artystą i przeżywa pierwsze miłości. Jednocześnie odkrywa swoją żydowską tożsamość i mierzy się z narastającym antysemityzmem, który zapowiada wypadki Marca ’68. Obserwujemy, jak do świata bohatera powoli wdzierają się nieufność i strach. Żydzi są zmuszeni „podawać na wyjazd”. „Tratwa z pomarańczami” pozostaje jednak pochwałą życia. Autor nie godzi się złożyć swojego dzieciństwa w ofierze Historii, jego książkę rozświetlają sceny pełne humoru, ciepłe wspomnienia miejsc i ludzi, czuły portret matki. W dziejowych zawirowaniach najpewniejszym ratunkiem okazuje się, nie po raz pierwszy, darząca się nawzajem troską mała, ludzka wspólnota. Maciej Hen – pisarz, tłumacz, publicysta, filmowiec i fotograf urodzony w 1955 roku w Warszawie. Ukończył studia na wydziale operatorskim łódzkiej filmówki. Jako prozaik debiutował powieścią "Według niej" (2004), pod pseudonimem Maciej Nawariak. Już pod własnym nazwiskiem opublikował kolejne trzy powieści: "Solfatara" (2015), "Deutsch dla średnio zaawansowanych" (2019) i "Segretario" (2023). Jest także autorem reportażu "Beatlesi w Polsce" (2021). "Solfatara" została uhonorowana Nagrodą Literacką im. Witolda Gombrowicza, a brytyjskie wydanie "Według niej", w przekładzie Anny Błasiak, znalazło się w półfinale międzynarodowej nagrody literackiej EBRD.
Nowa książka: „Tratwa z pomarańczami” Maciej Hen, Wydawnictwo Filtry Spotkanie odbyło się 8 września 2025 w Nowym Teatrze. Rozmowę poprowadziła Agata Kasprolewicz Maciej Hen w „Tratwie z pomarańczami”, swojej autobiograficznej opowieści, wspomina epokę wczesnego PRL-u. Kreśli obraz życia codziennego widziany oczami dziecka. Chłopiec z warszawskiej inteligenckiej rodziny czyta książki, słucha Beatlesów, marzy o zostaniu artystą i przeżywa pierwsze miłości. Jednocześnie odkrywa swoją żydowską tożsamość i mierzy się z narastającym antysemityzmem, który zapowiada wypadki Marca ’68. Obserwujemy, jak do świata bohatera powoli wdzierają się nieufność i strach. Żydzi są zmuszeni „podawać na wyjazd”. „Tratwa z pomarańczami” pozostaje jednak pochwałą życia. Autor nie godzi się złożyć swojego dzieciństwa w ofierze Historii, jego książkę rozświetlają sceny pełne humoru, ciepłe wspomnienia miejsc i ludzi, czuły portret matki. W dziejowych zawirowaniach najpewniejszym ratunkiem okazuje się, nie po raz pierwszy, darząca się nawzajem troską mała, ludzka wspólnota. Maciej Hen – pisarz, tłumacz, publicysta, filmowiec i fotograf urodzony w 1955 roku w Warszawie. Ukończył studia na wydziale operatorskim łódzkiej filmówki. Jako prozaik debiutował powieścią "Według niej" (2004), pod pseudonimem Maciej Nawariak. Już pod własnym nazwiskiem opublikował kolejne trzy powieści: "Solfatara" (2015), "Deutsch dla średnio zaawansowanych" (2019) i "Segretario" (2023). Jest także autorem reportażu "Beatlesi w Polsce" (2021). "Solfatara" została uhonorowana Nagrodą Literacką im. Witolda Gombrowicza, a brytyjskie wydanie "Według niej", w przekładzie Anny Błasiak, znalazło się w półfinale międzynarodowej nagrody literackiej EBRD.

Goście Nowego Teatru: Tamta Melaszwili
2025-09-02 10:52:51

Tamta Melaszwili – urodzona w 1979 roku gruzińska pisarka, aktywistka i badaczka. Jej pierwsza powieść "Counting Out" ukazała w 2010 roku, odniosła ogromny sukces, a autorkę okrzyknięto wyjątkowym głosem współczesnej literatury gruzińskiej. Melaszwili porusza w swoich książkach problematykę społeczną i kwestie równości. W 2011 roku "Counting Out" otrzymało prestiżową nagrodę literacką SABA w kategorii Najlepszy Debiut, a w 2013 roku uhonorowano ten tytuł nagrodą Deutscher Jugendliteraturpreis. Adaptacje tej powieści wystawiano w językach gruzińskim, niemieckim i rosyjskim. Jej najnowsza książka "Kos, kos, jeżyna" również została wyróżniona nagrodą SABA dla najlepszej powieści 2020 roku. Filmowa adaptacja tej powieści pod tym samym tytułem w reżyserii Elene Naveriani przyjęto owacją na stojąco podczas Fortnight Directors’ Festival 2023 w Cannes. W 2024 roku w Filtrach ukazała się książka "Kos, kos, jeżyna" w przekładzie Magdaleny Nowakowskiej. "Kos kos jeżyna" opowiada o sytuacjach granicznych: o miłości do życia, gdy przeczuwamy jego kres, o wybuchu agresywnych impulsów, gdy nasza wolność jest zagrożona, o odkryciu innej siebie wobec namiętności, o licznych utratach. A wszystko to, ukazane bez patosu i osadzone w scenerii gruzińskiej prowincji, przydarza się niemłodej i niepięknej Etero, która prowadzi lokalny sklep z chemią przemysłową. Choć miejscowi wystawiają ją na pośmiewisko jako starą pannę, kobieta ceni sobie własną zdolność do samostanowienia. Melaszwili kreśli bohaterkę szorstką i zmysłową zarazem, która znajduje radość w prostych rzeczach: zapachu opadłych liści, smaku jeżynowej konfitury, trelach kosa. Z powolnej kontemplacji świata wyrywa ją gorące uczucie, stawiając pod znakiem zapytania jej dotychczasowy system wartości. Jakim człowiekiem wyjdzie z tego doświadczania Etero? W swojej malowniczej opowieści, która na pozór rozwija się linearnie, tymczasem zdaje się zataczać koło, Tamta Melaszwili pokazuje, że nigdy nie jest za późno na miłość i samopoznanie. Symboliczne otwarcie książki, w którym bohaterka wybiera się do lasu po ulubione jeżyny i nagle ziemia usuwa jej się spod nóg, a ona sama zawisa nad stromym zboczem, by po chwili się uratować – ale czy na pewno? – jest jednym z najmocniejszych we współczesnej literaturze Spotkanie odbyło się 9 czerwca 2025 r. Poprowadziła je Iwona Kurz, a tłumaczyła Magdalena Nowakowska. Partner wydarzenia: Wydawnictwo Filtry
Tamta Melaszwili – urodzona w 1979 roku gruzińska pisarka, aktywistka i badaczka. Jej pierwsza powieść "Counting Out" ukazała w 2010 roku, odniosła ogromny sukces, a autorkę okrzyknięto wyjątkowym głosem współczesnej literatury gruzińskiej. Melaszwili porusza w swoich książkach problematykę społeczną i kwestie równości. W 2011 roku "Counting Out" otrzymało prestiżową nagrodę literacką SABA w kategorii Najlepszy Debiut, a w 2013 roku uhonorowano ten tytuł nagrodą Deutscher Jugendliteraturpreis. Adaptacje tej powieści wystawiano w językach gruzińskim, niemieckim i rosyjskim. Jej najnowsza książka "Kos, kos, jeżyna" również została wyróżniona nagrodą SABA dla najlepszej powieści 2020 roku. Filmowa adaptacja tej powieści pod tym samym tytułem w reżyserii Elene Naveriani przyjęto owacją na stojąco podczas Fortnight Directors’ Festival 2023 w Cannes. W 2024 roku w Filtrach ukazała się książka "Kos, kos, jeżyna" w przekładzie Magdaleny Nowakowskiej. "Kos kos jeżyna" opowiada o sytuacjach granicznych: o miłości do życia, gdy przeczuwamy jego kres, o wybuchu agresywnych impulsów, gdy nasza wolność jest zagrożona, o odkryciu innej siebie wobec namiętności, o licznych utratach. A wszystko to, ukazane bez patosu i osadzone w scenerii gruzińskiej prowincji, przydarza się niemłodej i niepięknej Etero, która prowadzi lokalny sklep z chemią przemysłową. Choć miejscowi wystawiają ją na pośmiewisko jako starą pannę, kobieta ceni sobie własną zdolność do samostanowienia. Melaszwili kreśli bohaterkę szorstką i zmysłową zarazem, która znajduje radość w prostych rzeczach: zapachu opadłych liści, smaku jeżynowej konfitury, trelach kosa. Z powolnej kontemplacji świata wyrywa ją gorące uczucie, stawiając pod znakiem zapytania jej dotychczasowy system wartości. Jakim człowiekiem wyjdzie z tego doświadczania Etero? W swojej malowniczej opowieści, która na pozór rozwija się linearnie, tymczasem zdaje się zataczać koło, Tamta Melaszwili pokazuje, że nigdy nie jest za późno na miłość i samopoznanie. Symboliczne otwarcie książki, w którym bohaterka wybiera się do lasu po ulubione jeżyny i nagle ziemia usuwa jej się spod nóg, a ona sama zawisa nad stromym zboczem, by po chwili się uratować – ale czy na pewno? – jest jednym z najmocniejszych we współczesnej literaturze Spotkanie odbyło się 9 czerwca 2025 r. Poprowadziła je Iwona Kurz, a tłumaczyła Magdalena Nowakowska. Partner wydarzenia: Wydawnictwo Filtry

Informacja dotycząca prawa autorskich: Wszelka prezentowana tu zawartość podkastu jest własnością jego autora

Wyszukiwanie

Kategorie