Bęc Radio

Podcast by bec_zmiana

Link RSS Link do katalogu Numer katalogowy: 5665 Wesprzyj dobrym słowem
Udostępnij
Kategorie:
Społeczeństwo i Kultura

Odcinki od najnowszych:

Bęc Radio: Wyłącz się! —> Orzechowska
2025-12-21 17:17:27

W ramach tegorocznej edycji gdańskiego festiwalu Inside Seaside można było zanurzyć się w wielozmysłowej wystawie "Relax. Przerwa w transmisji". Jej tytuł nawiązywał do słynnej piosenki "Transmission" Joy Division (1979), będącej manifestem generacyjnego napięcia, presji i samotności epoki postindustrialnej. Wystawa, do której zaproszonych zostało kilkanaście artystek i artystów posługujących się bardzo różnorodnymi środkami wyrazu, była okazją do przyjrzenia się różnym formom odpoczynku: od eskapizmu i marzeń sennych, przez rytuały ciała i natury, po technologiczną alienację lub rezygnację. Kompozycja ich prac tworzyła przestrzeń, w której można się było wyłączyć. O wystawie, ale też o dzisiejszym trudzie tworzenia przestrzeni do relaksu, rozmawiamy z kuratorką wystawy Emilią Orzechowską. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl W nagraniu wykorzystano fragmenty utworu skomponowanego na wystawę "Relax. Przerwa w transmisji" przez Piotra Pawlaka i Patricię Vernhes. Materiał powstał we współpracy z festiwalem Inside Seaside, https://insideseaside.pl/wystawa-relax-przerwa-w-transmisji Ilustracja: Wiktoria Walendzik, Łabędź, rzeźba, dokumentacja wystawy "Relax. Przerwa w transmisji", 2025, fot. Alina Żemojdzin
W ramach tegorocznej edycji gdańskiego festiwalu Inside Seaside można było zanurzyć się w wielozmysłowej wystawie "Relax. Przerwa w transmisji". Jej tytuł nawiązywał do słynnej piosenki "Transmission" Joy Division (1979), będącej manifestem generacyjnego napięcia, presji i samotności epoki postindustrialnej. Wystawa, do której zaproszonych zostało kilkanaście artystek i artystów posługujących się bardzo różnorodnymi środkami wyrazu, była okazją do przyjrzenia się różnym formom odpoczynku: od eskapizmu i marzeń sennych, przez rytuały ciała i natury, po technologiczną alienację lub rezygnację. Kompozycja ich prac tworzyła przestrzeń, w której można się było wyłączyć. O wystawie, ale też o dzisiejszym trudzie tworzenia przestrzeni do relaksu, rozmawiamy z kuratorką wystawy Emilią Orzechowską. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl W nagraniu wykorzystano fragmenty utworu skomponowanego na wystawę "Relax. Przerwa w transmisji" przez Piotra Pawlaka i Patricię Vernhes. Materiał powstał we współpracy z festiwalem Inside Seaside, https://insideseaside.pl/wystawa-relax-przerwa-w-transmisji Ilustracja: Wiktoria Walendzik, Łabędź, rzeźba, dokumentacja wystawy "Relax. Przerwa w transmisji", 2025, fot. Alina Żemojdzin

Bęc Radio: Architektura dobrej codzienności —> Piątek
2025-12-14 00:36:54

"Świątynia i śmietnik. Architektura dla życia", najnowsza książka Grzegorza Piątka, to wciągająca opowieść o współczesnych miastach. Spektakularne realizacje i wielkie dzieła ustępują w niej miejsca temu, co najważniejsze – wygodnej architekturze pomyślanej dla człowieka i jego potrzeb. W książce będącej połączeniem eseju, reportażu, pamiętnika i manifestu Grzegorz Piątek zaprasza nas do miejsc nieprestiżowych, a jednak niezbędnych: publicznych toalet, żłobków, przedszkoli, ośrodków dla seniorów, węzłów przesiadkowych i mieszkań komunalnych. Pokazuje architektki i inwestorów, którzy starają się wyjść poza utarte schematy, łączą oszczędność i jakość, piękno i użyteczność, tworzą przestrzenie dostępne fizycznie i finansowo. Z autorem rozmawialiśmy podczas jego Dyżuru z autografem w Bęc Księgarni w Warszawie. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Grzegorz Piątek – pisarz, publicysta, krytyk architektury, z wykształcenia architekt. Pisze o ludziach i miastach, architekturze i historii. Laureat Paszportu Polityki i Nike Czytelników, Nagrody Historycznej im. Kazimierza Moczarskiego, Nagrody Architektonicznej Prezydenta m.st. Warszawy oraz – dwukrotnie – Nagrody Literackiej m.st. Warszawy. Zamów książkę: https://sklep.beczmiana.pl/pl/p/Swiatynia-i-smietnik.-Architektura-dla-zycia/9649 Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana jest beneficjentką programu własnego Instytutu Książki „Certyfikat dla małych księgarni” 2025-2026.
"Świątynia i śmietnik. Architektura dla życia", najnowsza książka Grzegorza Piątka, to wciągająca opowieść o współczesnych miastach. Spektakularne realizacje i wielkie dzieła ustępują w niej miejsca temu, co najważniejsze – wygodnej architekturze pomyślanej dla człowieka i jego potrzeb. W książce będącej połączeniem eseju, reportażu, pamiętnika i manifestu Grzegorz Piątek zaprasza nas do miejsc nieprestiżowych, a jednak niezbędnych: publicznych toalet, żłobków, przedszkoli, ośrodków dla seniorów, węzłów przesiadkowych i mieszkań komunalnych. Pokazuje architektki i inwestorów, którzy starają się wyjść poza utarte schematy, łączą oszczędność i jakość, piękno i użyteczność, tworzą przestrzenie dostępne fizycznie i finansowo. Z autorem rozmawialiśmy podczas jego Dyżuru z autografem w Bęc Księgarni w Warszawie. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Grzegorz Piątek – pisarz, publicysta, krytyk architektury, z wykształcenia architekt. Pisze o ludziach i miastach, architekturze i historii. Laureat Paszportu Polityki i Nike Czytelników, Nagrody Historycznej im. Kazimierza Moczarskiego, Nagrody Architektonicznej Prezydenta m.st. Warszawy oraz – dwukrotnie – Nagrody Literackiej m.st. Warszawy. Zamów książkę: https://sklep.beczmiana.pl/pl/p/Swiatynia-i-smietnik.-Architektura-dla-zycia/9649 Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana jest beneficjentką programu własnego Instytutu Książki „Certyfikat dla małych księgarni” 2025-2026.

Bęc Radio: Wspieranie wytchnieniem —> Harasimowicz, Sienkiewicz-Nowacka
2025-12-06 11:48:28

Rezydencje w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie to kilkumiesięczne interdyscyplinarne pobyty artystyczno-badawcze o zakresie tematycznym ustalanym indywidualnie między rezydentem lub rezydentką a kuratorem lub kuratorką. To może być przygotowanie kolejnego projektu, a może to być czas całkowicie nakierowany na odzyskanie sił, regenerację, sieciowanie z lokalnym środowiskiem sztuki. Rezydencje stanowią ważny obszar działalności CSW Zamek Ujazdowski, gdzie program rezydencyjny działa od 2002 roku. Od tego czasu w Warszawie pojawiło się ponad trzysta osób związanych ze sztuką z ponad pięćdziesięciu krajów Europy, Azji, Ameryki Północnej i Południowej oraz Afryki, nie tylko tworzących sztukę i wydarzenia artystyczne, ale także badających pole sztuki, tworzących projekty edukacyjne. Z Iką Sienkiewicz-Nowacką i Julią Harasimowicz, kuratorkami programu U-jazdowski Rezydencje, rozmawiamy o codzienności działania tego programu, o trosce i granicach opieki, o dobroczynnym oddziaływaniu wspólnych posiłków, a także o tym co robią obecnie goszczący w Warszawie: syryjska poetka Kholoud Charaf, szwajcarsko-portorykański artysta Sebastián Dávila oraz Oz Oderbolz ze szwajcarskich środowisk artystyczno-aktywistycznych. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Materiał powstał we współpracy z Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie Na zdjęciu: Wspólne Pole 2025, warsztaty z Julią Ciunowicz, fot. Dominika Jaruga, archiwum U-jazdowski Rezydencje, www.u-jazdowski.pl/program/rezydencje
Rezydencje w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie to kilkumiesięczne interdyscyplinarne pobyty artystyczno-badawcze o zakresie tematycznym ustalanym indywidualnie między rezydentem lub rezydentką a kuratorem lub kuratorką. To może być przygotowanie kolejnego projektu, a może to być czas całkowicie nakierowany na odzyskanie sił, regenerację, sieciowanie z lokalnym środowiskiem sztuki. Rezydencje stanowią ważny obszar działalności CSW Zamek Ujazdowski, gdzie program rezydencyjny działa od 2002 roku. Od tego czasu w Warszawie pojawiło się ponad trzysta osób związanych ze sztuką z ponad pięćdziesięciu krajów Europy, Azji, Ameryki Północnej i Południowej oraz Afryki, nie tylko tworzących sztukę i wydarzenia artystyczne, ale także badających pole sztuki, tworzących projekty edukacyjne. Z Iką Sienkiewicz-Nowacką i Julią Harasimowicz, kuratorkami programu U-jazdowski Rezydencje, rozmawiamy o codzienności działania tego programu, o trosce i granicach opieki, o dobroczynnym oddziaływaniu wspólnych posiłków, a także o tym co robią obecnie goszczący w Warszawie: syryjska poetka Kholoud Charaf, szwajcarsko-portorykański artysta Sebastián Dávila oraz Oz Oderbolz ze szwajcarskich środowisk artystyczno-aktywistycznych. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Materiał powstał we współpracy z Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie Na zdjęciu: Wspólne Pole 2025, warsztaty z Julią Ciunowicz, fot. Dominika Jaruga, archiwum U-jazdowski Rezydencje, www.u-jazdowski.pl/program/rezydencje

Bęc Radio: Trauma, ciało i wspólnota —> Babicz, Borkała, Buczek, Kowalik, Węgiel
2025-12-04 10:20:24

Fundacja Katarzyny Kozyry realizuje program "Przeciw(stawanie)", którego celem jest wspieranie młodych artystek i łączenie mniejszych ośrodki kultury z warszawską sceną artystyczną. Tematem tegorocznego naboru do tego programu było ciało jako narzędzie oporu, komunikacji i obecności. Zgłoszone prace musiały mieć formę wizualną i performatywną. Wyniki prezentowane były na wystawie "Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem". Oddech, głos, pot, błoto, cegła, skóra, tkanina – te materiały i substancje stworzyły zmysłową mapę oporu. O wystawie rozmawiamy z artystkami, których prace oglądać można było w listopadzie tego roku w Turnusie na Wolskiej w Warszawie: Magdaleną Babicz, Magdą Buczek, Dobrawą Borkałą, Eweliną Węgiel oraz z Adrianną Kowalik, główną kuratorką i koordynatorką platformy Secondary Archive, powołanej przez Fundację Katarzyny Kozyry przestrzeni prezentacji artystek z regionu Europy Centralnej i Wschodniej, największego zasobu wiedzy o twórczości kobiet w tym regionie. https://secondaryarchive.org Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: zdjęcie dokumentujące działania w ramach wystawy "Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem", fot. archiwum Fundacji Katarzyny Kozyry Materiał powstał we współpracy z Fundacją Katarzyny Kozyry, https://katarzynakozyrafoundation.pl
Fundacja Katarzyny Kozyry realizuje program "Przeciw(stawanie)", którego celem jest wspieranie młodych artystek i łączenie mniejszych ośrodki kultury z warszawską sceną artystyczną. Tematem tegorocznego naboru do tego programu było ciało jako narzędzie oporu, komunikacji i obecności. Zgłoszone prace musiały mieć formę wizualną i performatywną. Wyniki prezentowane były na wystawie "Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem". Oddech, głos, pot, błoto, cegła, skóra, tkanina – te materiały i substancje stworzyły zmysłową mapę oporu. O wystawie rozmawiamy z artystkami, których prace oglądać można było w listopadzie tego roku w Turnusie na Wolskiej w Warszawie: Magdaleną Babicz, Magdą Buczek, Dobrawą Borkałą, Eweliną Węgiel oraz z Adrianną Kowalik, główną kuratorką i koordynatorką platformy Secondary Archive, powołanej przez Fundację Katarzyny Kozyry przestrzeni prezentacji artystek z regionu Europy Centralnej i Wschodniej, największego zasobu wiedzy o twórczości kobiet w tym regionie. https://secondaryarchive.org Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: zdjęcie dokumentujące działania w ramach wystawy "Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem", fot. archiwum Fundacji Katarzyny Kozyry Materiał powstał we współpracy z Fundacją Katarzyny Kozyry, https://katarzynakozyrafoundation.pl

Bęc Radio: Ciepło ludzkiego ciała —> Kozak, Skibicki
2025-11-23 18:22:37

"Ciepło / Zimno" to poruszający projekt zrealizowany przez Fundację Kraina dzięki grantowi od fundacji Artystyczna Podróż Hestii, która w ramach programu "Czas otwarcia" wspiera interdyscyplinarne projekty artystyczne dotykające istotnych kwestii życia społecznego. "Ciepło / Zimno" wykorzystuje technologię termowizyjną do ukazania różnych aspektów miejskiej bezdomności. Artywista i streetworker Wojtek Skibicki, od siedmiu lat zaangażowany w działania z osobami w sytuacji bezdomności we wrocławskiej fundacji MiserArt oraz kurator wystawy, artysta Konrad Smoleński, wyszli od podstawowego znaku życia – ciepła ludzkiego ciała, by poruszyć całą gamę emocji, skojarzeń i realnych problemów cywilizacyjnych, którą ujawnia bliższe przyjrzenie się sytuacji osób w kryzysie bezdomności. Rozmawiamy z Wojtkiem Skibickim oraz z Agatą Kozak, prezeską warszawskiej Fundacji Kraina, gdzie wystawa wraz z bogatym programem towarzyszącym prezentowana jest do 10.12.2025. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Nagranie powstało dzięki współpracy z fundacją Artystyczna Podróż Hestii, www.artystycznapodrozhestii.pl Ilustracja: Ciepło / Zimno, fot. Wojtek Skibicki
"Ciepło / Zimno" to poruszający projekt zrealizowany przez Fundację Kraina dzięki grantowi od fundacji Artystyczna Podróż Hestii, która w ramach programu "Czas otwarcia" wspiera interdyscyplinarne projekty artystyczne dotykające istotnych kwestii życia społecznego. "Ciepło / Zimno" wykorzystuje technologię termowizyjną do ukazania różnych aspektów miejskiej bezdomności. Artywista i streetworker Wojtek Skibicki, od siedmiu lat zaangażowany w działania z osobami w sytuacji bezdomności we wrocławskiej fundacji MiserArt oraz kurator wystawy, artysta Konrad Smoleński, wyszli od podstawowego znaku życia – ciepła ludzkiego ciała, by poruszyć całą gamę emocji, skojarzeń i realnych problemów cywilizacyjnych, którą ujawnia bliższe przyjrzenie się sytuacji osób w kryzysie bezdomności. Rozmawiamy z Wojtkiem Skibickim oraz z Agatą Kozak, prezeską warszawskiej Fundacji Kraina, gdzie wystawa wraz z bogatym programem towarzyszącym prezentowana jest do 10.12.2025. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Nagranie powstało dzięki współpracy z fundacją Artystyczna Podróż Hestii, www.artystycznapodrozhestii.pl Ilustracja: Ciepło / Zimno, fot. Wojtek Skibicki

Bęc Radio: Wspólnota doświadczania sztuki —> Mazik
2025-11-19 21:36:15

Muzea i galerie mają nadzieję, że dzięki programom edukacyjnym, prezentującym wiedzę o działaniach artystycznych w ciekawy, angażujący sposób, spowodują większe otwarcie społeczeństwa na sztukę współczesną. W tej formule każdy, bez względu na wiek czy status społeczny jest zaproszony do udziału w swobodnej rozmowie opartej czasem na emocjach, a czasem na krytycznym myśleniu. MOCAK Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie, realizuje program wspierający osoby zajmujące się edukacją o sztuce. "Wspólnota doświadczenia" daje możliwość udziału w konsultacjach eksperckich, tworzy okazję do skupienia się na kluczowych zagadnieniach związanych z edukacją artystyczną, dostępnością oraz zaangażowania publiczności w kulturę. O programie "Wspólnota doświadczenia", ale także o codzienności działań wokół wystaw prezentowanych w MOCAKu, rozmawialiśmy z Magdaleną Mazik, szefową Działu Wiedzy o Sztuce tej instytucji. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Nagranie powstało we współpracy z MOCAK Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie, www.mocak.pl Na zdjęciu: Wernisaż dla dzieci, MOCAK, 2025, fot. Rafał Sosin
Muzea i galerie mają nadzieję, że dzięki programom edukacyjnym, prezentującym wiedzę o działaniach artystycznych w ciekawy, angażujący sposób, spowodują większe otwarcie społeczeństwa na sztukę współczesną. W tej formule każdy, bez względu na wiek czy status społeczny jest zaproszony do udziału w swobodnej rozmowie opartej czasem na emocjach, a czasem na krytycznym myśleniu. MOCAK Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie, realizuje program wspierający osoby zajmujące się edukacją o sztuce. "Wspólnota doświadczenia" daje możliwość udziału w konsultacjach eksperckich, tworzy okazję do skupienia się na kluczowych zagadnieniach związanych z edukacją artystyczną, dostępnością oraz zaangażowania publiczności w kulturę. O programie "Wspólnota doświadczenia", ale także o codzienności działań wokół wystaw prezentowanych w MOCAKu, rozmawialiśmy z Magdaleną Mazik, szefową Działu Wiedzy o Sztuce tej instytucji. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Nagranie powstało we współpracy z MOCAK Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie, www.mocak.pl Na zdjęciu: Wernisaż dla dzieci, MOCAK, 2025, fot. Rafał Sosin

Bęc Radio: Malarstwo poza strefą komfortu —> Szabłowski
2025-11-11 00:37:05

Biennale Malarstwa Bielska Jesień już od 60 lat promuje współczesne malarstwo polskie, dając szansę na zaistnienie zarówno debiutującym, jak i doświadczonym artystom. Wśród grona wyróżnionych są m.in. Wilhelm Sasnal, Martyna Czech, Karol Palczak czy Ewa Juszkiewicz, dziś znani i uznani. Elementem wyróżniającym ten konkurs spośród innych, jest jego otwarta formuła – nie narzuca tematu, formatu, techniki i nie wyklucza. Do tegorocznej, 47. edycji nadesłano ponad trzy tysiące prac zgłoszonych przez 1005 twórców. Spośród nich jury w składzie: Dorota Buczkowska, Anna Mituś, Karol Radziszewski, Agata Smalcerz i Stach Szabłowski, wyłoniło 120 prac 57 artystek i artystów, a Grand Prix przyznało Małgorzacie Mycek. Wybór – jak zwykle – jednych ucieszył, innych rozjuszył. Wystawę pokonkursową można oglądać w Galerii Bielskiej BWA do 11.01.2026, a my w czasie wernisażu, tuż po wręczeniu nagród rozmawialiśmy ze Stachem Szabłowskim, kuratorem, krytykiem sztuki i publicystą i przewodniczącym jury tegorocznej edycji Bielskiej Jesieni. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl
Biennale Malarstwa Bielska Jesień już od 60 lat promuje współczesne malarstwo polskie, dając szansę na zaistnienie zarówno debiutującym, jak i doświadczonym artystom. Wśród grona wyróżnionych są m.in. Wilhelm Sasnal, Martyna Czech, Karol Palczak czy Ewa Juszkiewicz, dziś znani i uznani. Elementem wyróżniającym ten konkurs spośród innych, jest jego otwarta formuła – nie narzuca tematu, formatu, techniki i nie wyklucza. Do tegorocznej, 47. edycji nadesłano ponad trzy tysiące prac zgłoszonych przez 1005 twórców. Spośród nich jury w składzie: Dorota Buczkowska, Anna Mituś, Karol Radziszewski, Agata Smalcerz i Stach Szabłowski, wyłoniło 120 prac 57 artystek i artystów, a Grand Prix przyznało Małgorzacie Mycek. Wybór – jak zwykle – jednych ucieszył, innych rozjuszył. Wystawę pokonkursową można oglądać w Galerii Bielskiej BWA do 11.01.2026, a my w czasie wernisażu, tuż po wręczeniu nagród rozmawialiśmy ze Stachem Szabłowskim, kuratorem, krytykiem sztuki i publicystą i przewodniczącym jury tegorocznej edycji Bielskiej Jesieni. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl

Bęc Radio: Sposoby widzenia —> Muzyczuk
2025-10-16 20:08:59

"Sposoby widzenia" to największa wystawa sztuki XX i XXI wieku, którą można oglądać w najstarszym polskim muzeum sztuki nowoczesnej, czyli Muzeum Sztuki w Łodzi. Punktem wyjścia jest "Teoria Widzenia" Władysława Strzemińskiego, jednak ekspozycja nie jest ilustracją jego tez – proponuje odczytanie twórczości artystycznej jako żywej formy dialogu i oporu, reagującej na doświadczenia współczesnego świata. Pokaz koncentruje się na fenomenie widzenia – zarówno jako biologicznej funkcji, jak i kulturowego oraz politycznego aktu. Prace artystek i artystów z obszernej kolekcji instytucji zostały pogrupowane w tematyczne rozdziały zaczerpnięte z dzieł znajdujących się w zbiorach. Wszystkie odnoszą się na różne sposoby do widzenia i niewidoczności: od wiedzy i pamięci, przez ciało, przestrzeń i emocje, po społeczne i polityczne wymiary patrzenia. Ważnym kontekstem dla pokazu są również Dary Przyjaźni – blisko sto dzieł podarowanych Muzeum w ostatnim czasie przez artystki i artystów z całego świata. O "Sposobach widzenia" rozmawiamy ze współkuratorem wystawy, a zarazem dyrektorem Muzeum Sztuki w Łodzi, Danielem Muzyczukiem. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: Władysław Strzemiński, rysunek do "Teorii Widzenia. Schemat powidoku oka", 1947-1950, kalka techniczna, tusz, karton, kolekcja Muzeum Sztuki w Łodzi
"Sposoby widzenia" to największa wystawa sztuki XX i XXI wieku, którą można oglądać w najstarszym polskim muzeum sztuki nowoczesnej, czyli Muzeum Sztuki w Łodzi. Punktem wyjścia jest "Teoria Widzenia" Władysława Strzemińskiego, jednak ekspozycja nie jest ilustracją jego tez – proponuje odczytanie twórczości artystycznej jako żywej formy dialogu i oporu, reagującej na doświadczenia współczesnego świata. Pokaz koncentruje się na fenomenie widzenia – zarówno jako biologicznej funkcji, jak i kulturowego oraz politycznego aktu. Prace artystek i artystów z obszernej kolekcji instytucji zostały pogrupowane w tematyczne rozdziały zaczerpnięte z dzieł znajdujących się w zbiorach. Wszystkie odnoszą się na różne sposoby do widzenia i niewidoczności: od wiedzy i pamięci, przez ciało, przestrzeń i emocje, po społeczne i polityczne wymiary patrzenia. Ważnym kontekstem dla pokazu są również Dary Przyjaźni – blisko sto dzieł podarowanych Muzeum w ostatnim czasie przez artystki i artystów z całego świata. O "Sposobach widzenia" rozmawiamy ze współkuratorem wystawy, a zarazem dyrektorem Muzeum Sztuki w Łodzi, Danielem Muzyczukiem. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: Władysław Strzemiński, rysunek do "Teorii Widzenia. Schemat powidoku oka", 1947-1950, kalka techniczna, tusz, karton, kolekcja Muzeum Sztuki w Łodzi

Bęc Radio: Oswajanie przyszłości komiksem —> Olech, Rzecznik
2025-10-11 23:50:20

Komiks "Warszawa w roku 2025" autorstwa Benedykta Hertza i Aleksandra Świdwińskiego ukazał się po raz pierwszy 27 listopada 1924 roku. Jego bohaterami była para warszawskich inteligentów – Piotr z małżonką. Mężczyzna po stracie pracy i nieudanych próbach zdobycia pieniędzy, znajduje w gazecie ogłoszenie o możliwości zażycia gazu usypiającego na całe stulecie. Zdesperowana para postanawia poddać się zabiegowi, by przespać trudny czas i obudzić się sto lat później. W setną rocznicę publikacji, opowiastkę przypomina Muzeum Karykatury. Wystawa "Warszawa w roku 2025. Jak sto lat temu wyobrażano sobie przyszłość stolicy" konfrontuje wyimaginowaną przyszłość stolicy sprzed lat z motywami obecnymi w twórczości współczesnych artystów komiksu, ilustracji i rysunku satyrycznego, m.in.: Przemka Truścińskiego, Jakuba Topora, Marcina Podolca, Anny Krzoń, Edyty Kranc, Wojciecha Stefańca i Beaty Pytko. Narracje rysunkowe są tu termometrem nastrojów społecznych – oczekiwań, nadziei, ale i niepokojów. O wystawie rozmawialiśmy z jej twórcami: Michałem Olechem i Michałem Rzecznikiem. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: Beata Pytko, fragment komiksu prezentowanego na wystawie Warszawa w roku 2025 w Muzeum Karykatury w Warszawie
Komiks "Warszawa w roku 2025" autorstwa Benedykta Hertza i Aleksandra Świdwińskiego ukazał się po raz pierwszy 27 listopada 1924 roku. Jego bohaterami była para warszawskich inteligentów – Piotr z małżonką. Mężczyzna po stracie pracy i nieudanych próbach zdobycia pieniędzy, znajduje w gazecie ogłoszenie o możliwości zażycia gazu usypiającego na całe stulecie. Zdesperowana para postanawia poddać się zabiegowi, by przespać trudny czas i obudzić się sto lat później. W setną rocznicę publikacji, opowiastkę przypomina Muzeum Karykatury. Wystawa "Warszawa w roku 2025. Jak sto lat temu wyobrażano sobie przyszłość stolicy" konfrontuje wyimaginowaną przyszłość stolicy sprzed lat z motywami obecnymi w twórczości współczesnych artystów komiksu, ilustracji i rysunku satyrycznego, m.in.: Przemka Truścińskiego, Jakuba Topora, Marcina Podolca, Anny Krzoń, Edyty Kranc, Wojciecha Stefańca i Beaty Pytko. Narracje rysunkowe są tu termometrem nastrojów społecznych – oczekiwań, nadziei, ale i niepokojów. O wystawie rozmawialiśmy z jej twórcami: Michałem Olechem i Michałem Rzecznikiem. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: Beata Pytko, fragment komiksu prezentowanego na wystawie Warszawa w roku 2025 w Muzeum Karykatury w Warszawie

Bęc Radio: Oddolna sztuka sąsiedztwa —> Kawalerowicz
2025-10-06 22:09:52

Sztuka sąsiedztwa to wydarzenie poświęcone oddolnym, lokalnym praktykom artystycznym. Tu spotykają się ci, których działania wyrastają z podwórek, krzaków, zaułków i często wciąż nie mają stałego adresu. W tym roku Forum Kulturalnych Działań Lokalnych odbędzie się we Wrocławiu już po raz czwarty, a spotkają się tu osoby i kolektywy artystyczne z całej Polski. O swoich doświadczeniach opowiedzą: Turnus na Wolskiej (Warszawa), Galeria UL (Gdańsk), Scena Supernova (Kraków), Ostatni Wolny Lokal (Kraków), BREDNIE Kolektyw (Wrocław, bez siedziby), Plenum Osób Opiekujących Się (bez siedziby), Wrocławska Inicjatywa Taneczna (Wrocław, bez siedziby), Kolektyw Hydroza (Warszawa, bez siedziby) oraz kolektyw Społem fest z Białegostoku. O korzyściach płynących z tego rodzaju spotkań rozmawiamy z Dominiką Kawalerowicz, dyrektorką Wrocławskiego Instytutu Kultury, który jest inicjatorem i organizatorem wydarzenia. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Fot. Sztuka Sąsiedztwa, Wrocław, 2024, fot. Wojciech Chrubasik, archiwum Wrocławskiego Instytutu Kultury Materiał powstał we współpracy z Wrocławskim Instytutem Kultury, https://instytutkultury.pl/
Sztuka sąsiedztwa to wydarzenie poświęcone oddolnym, lokalnym praktykom artystycznym. Tu spotykają się ci, których działania wyrastają z podwórek, krzaków, zaułków i często wciąż nie mają stałego adresu. W tym roku Forum Kulturalnych Działań Lokalnych odbędzie się we Wrocławiu już po raz czwarty, a spotkają się tu osoby i kolektywy artystyczne z całej Polski. O swoich doświadczeniach opowiedzą: Turnus na Wolskiej (Warszawa), Galeria UL (Gdańsk), Scena Supernova (Kraków), Ostatni Wolny Lokal (Kraków), BREDNIE Kolektyw (Wrocław, bez siedziby), Plenum Osób Opiekujących Się (bez siedziby), Wrocławska Inicjatywa Taneczna (Wrocław, bez siedziby), Kolektyw Hydroza (Warszawa, bez siedziby) oraz kolektyw Społem fest z Białegostoku. O korzyściach płynących z tego rodzaju spotkań rozmawiamy z Dominiką Kawalerowicz, dyrektorką Wrocławskiego Instytutu Kultury, który jest inicjatorem i organizatorem wydarzenia. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Fot. Sztuka Sąsiedztwa, Wrocław, 2024, fot. Wojciech Chrubasik, archiwum Wrocławskiego Instytutu Kultury Materiał powstał we współpracy z Wrocławskim Instytutem Kultury, https://instytutkultury.pl/

Informacja dotycząca prawa autorskich: Wszelka prezentowana tu zawartość podkastu jest własnością jego autora

Wyszukiwanie

Kategorie